Józef Barecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Józef Barecki
Data i miejsce urodzenia 22 listopada 1926
Kraków
Data i miejsce śmierci 29 maja 1999
Warszawa
Rzecznik prasowy Rządu PRL
Okres od 26 września 1980
do 17 sierpnia 1981
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Włodzimierz Janiurek
Następca Jerzy Urban
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Medal Rodła Złoty Krzyż „Za Zasługi dla ZHP”

Józef Barecki (ur. 22 listopada 1926 w Krakowie, zm. 29 maja 1999 w Warszawie) – polski dziennikarz i działacz PZPR, poseł na Sejm PRL VII, VIII i IX kadencji, w latach 1980–1981 rzecznik rządu Edwarda Babiucha i Wojciech Jaruzelskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent Szkoły Handlowej w Krakowie. Ukończył też Centralną Szkołę Dziennikarską przy Komitecie Centralnym PZPR w 1949 i WSNS przy KC PZPR w 1964. W 1945 został kreślarzem w dyrekcji PKP w Szczecinie. Był reporterem, a następnie kierownikiem działu dziennika „Głos Szczeciński” (1947–1952), zastępcą redaktora naczelnego gazety „Kurier Szczeciński” (1952–1955), redaktorem naczelnym „Głosu Szczecińskiego” (1955–1966) oraz zastępcą redaktora naczelnego i potem redaktorem naczelnym „Trybuny Ludu” (1972–1980). Krótkotrwały przewodniczący Radiokomitetu (od sierpnia do września 1980); rzecznik prasowy rządu (1980–1981), od 1983 redaktor naczelny powołanego wówczas oficjalnego organu rządu PRLRzeczpospolita”, a następnie od 1987 programowego miesięcznika KC PZPR „Nowe Drogi”. Wchodził również w skład Rady Redakcyjnej tego miesięcznika.

W czasie wojny należał do Armii Krajowej. W latach 1945–1948 był komendantem hufca ZHP w Szczecinie. Od 1947 należał do Polskiej Partii Robotniczej i następnie (od 1948) do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, gdzie zasiadał w Komitecie Centralnym w latach 1975–1981. Od lipca 1986 do grudnia 1987 był kierownikiem Wydziału Propagandy tego organu. Poseł na Sejm PRL (1976–1989); przewodniczył kilku komisjom sejmowym – Komisji do Spraw Samorządu Pracowniczego Przedsiębiorstw (1982–1985), Komisji Administracji, Spraw Wewnętrznych i Wymiaru Sprawiedliwości (1985–1989), Komisji Nadzwyczajnej do rozpatrzenia projektu ustawy „Prawo o stowarzyszeniach” oraz projektów ustaw dotyczących związków zawodowych (1989).

W latach 1978–1980 był przewodniczącym Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. W 1983 wybrany w skład Krajowej Rady Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej. Na emeryturze był od 1990.

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

  • Order Sztandaru Pracy I klasy (1976)
  • Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
  • Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski[1]
  • Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (1989)
  • Medal Rodła
  • Złoty Krzyż ZHP
  • Nagroda dziennikarska miasta Szczecina (1946)
  • Nagroda Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich im. B. Prusa (1984)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kto jest kim w Polsce 1984. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1984, s. 37. ISBN 83-223-2073-6.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]