Jon Vickers

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jon Vickers
Imię przy narodzeniu Jonathan Stewart Vickers
Data i miejsce urodzenia 29 października 1926
Prince Albert, Kanada
Data i miejsce śmierci 10 lipca 2015
Ontario, Kanada
Zawód, zajęcie śpiewak operowy (tenor)
Narodowość kanadyjska
Alma Mater The Royal Conservatory
Pracodawca Royal Opera House
Metropolitan Opera
Odznaczenia
Order Kanady

Jon Vickers, właściwie Jonathan Stewart Vickers, CC (ur. 29 października 1926 w Prince Albert, zm. 10 lipca 2015 w Ontario[1]) – kanadyjski śpiewak. Tenor bohaterski (heldentenor)[2], znany szczególnie z ról wagnerowskich oraz jako wykonawca wielu partii o charakterze dramatycznym.

Potężny głos Vickersa cechował się rzadko spotykaną ekspresją i siłą dynamiczną, co predestynowało go do ról wagnerowskich i dramatycznych. Śpiew Vickersa określa się jako „heroiczny” i „muskularny” – dopełniała go wysoko ceniona gra aktorska oraz właściwa dla wykonywanych ról prezencja sceniczna.[potrzebny przypis]

Życie[edytuj | edytuj kod]

Vickers był szóstym spośród ośmiu dzieci w rodzinie. W 1950 roku zdobył stypendium na studia wokalistyczne w The Royal Conservatory of Music w Toronto, gdzie uczył się przez pięć lat[3]. Do połowy lat 50. występował w Kanadzie – m.in. jako Don José (Carmen) i Książę (Rigoletto).

W 1957 zadebiutował w Covent Garden jako Gustaw (Bal maskowy). Tam też zasłynął rolami m.in. Don José (Carmen), Eneasza (Trojanie) oraz Don Carlosa (1958 – głośna produkcja w reżyserii Luchina Viscontiego). W 1958 po raz pierwszy wystąpił w Bayreuth w roli Zygmunta (Walkiria), a w 1964 w roli Parsifala. Tego samego roku odtwarzał partię Jazona w Medei Cherubiniego, z Marią Callas w roli tytułowej. W 1959 wystąpił w Operze Wiedeńskiej oraz w Operze w San Francisco jako Radames (Aida), tego samego roku wcielił się w rolę Parsifala w Covent Garden.

W 1960 roku dołączył do nowojorskiej Metropolitan Opera (debiut jako Canio w Pajacach), z którą pozostał związany przez 25 lat. W Nowym Jorku wystąpił m.in. jako Florestan (Fidelio), Tristan (Tristan i Izolda), Hermann (Dama pikowa), Samson (Samson i Dalila), Otello (Verdiego), Alvaro (Moc przeznaczenia), Laca (Jenufa) i Peter Grimes. Występował na festiwalach w Salzburgu (jako Tristan, Zygmunt, Otello i Don José pod batutą Herberta von Karajana - ostatnie dwie z tych produkcji zostały sfilmowane) i w Orange (jako Pollione w Normie i Herod w Salome). W 1975 wystąpił w Bostonie jako Benvenuto Cellini, w 1978 w Paryżu jako Neron w Koronacji Poppei.

W 1968 roku śpiewak odznaczony został Orderem Kanady (Companion – Towarzysz). W 1998 roku uhonorowany został nagrodą Governor General's Performing Arts Award (najwyższe kanadyjskie wyróżnienie w dziedzinie sztuk teatralnych) za całokształt dokonań artystycznych (Lifetime Artistic Achievement)[4]. Vickersowi poświęcono publikację książkową John Vickers. The Hero's Life (J. Williams, 1999) oraz wiele artykułów (m.in. N. Goodwin, John Vickers, "Opera" 1962; J. Ardoin, Jon Vickers, w: The Tenors, 1974).

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Nagrania operowe[edytuj | edytuj kod]

Nagrania koncertowe[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Nagrane w języku angielskim[5]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Anthony Tommasini: Jon Vickers, Opera Star Known for His Raw Power and Intensity, Dies at 88 (ang.). nytimes.com, 12 lipca 2015. [dostęp 2015-07-15].
  2. Jon Vickers - oi (ang.). oxfordindex.oup.com. [dostęp 2015-07-15].
  3. Jon Vickers, celebrated tenor, dies aged 88 (ang.). bbc.com, 12 lipca 2015. [dostęp 2015-07-15].
  4. Jon Vickers biography (ang.). Governor General's Performing Arts Awards Foundation. [dostęp 4 lutego 2015].
  5. Hector Berlioz i inni, Benvenuto Cellini [CD audio], chór i orkiestra The Opera Company of Boston, Pleasantville, NY: VAI Audio, 2003, OCLC 54404309 (ang.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Allan Blyth, Harold Rosenthal: „Vickers, Jon(athan Stewart)”, w: The New Grove Dictionary of Opera i Grove Music Online.
  • Laura Kuhn: „Vickers, Jon(athan) Stewart” w Baker’s Student Encyclopedia of Music: R–Z, s. 1952. Schirmer Books, 1999. ​ISBN 0-02-865315-7
  • Karl-Josef Kutsch, Leo Riemens, Großes Sängerlexikon, t. 4, 2004.
  • W.M. Macdonnell, Barbara Norman: „Vickers, Jonathan Stewart”, The Canadian Encyclopedia
  • Jeannie Williams, Jon Vickers: A Hero’s Life, Boston: Northeastern University Press, 1999, ISBN 1-55553-408-2, OCLC 41565272.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]