Juliusz Drapella

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Juliusz Alfred Drapella
Ilustracja
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 3 listopada 1886
Wieprz, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 25 października 1946
Nicea, Francja
Przebieg służby
Lata służby 1907-1908, 1914-1946
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).pngArmia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki Grupa gen. Aleksandrowicza
Grupa gen. Krajowskiego
4 Dywizja Piechoty
18 Dywizja Piechoty
73 Pułk Piechoty
27 Dywizja Piechoty
Stanowiska dowódca batalionu zapasowego
szef sztabu grupy
szef sztabu dywizji piechoty
dowódca pułku piechoty
dowódca piechoty dywizyjnej
dowódca dywizji piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Juliusz Alfred Drapella (ur. 3 listopada 1886[1] w Wieprzu, w pow. żywieckim, zm. 25 października 1946 w Nicei) – generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Juliusz Alfred Drapella urodził się 3 listopada 1886 w Wieprzu, w rodzinie Ludwika i Marii z Mierowskich. W 1906 ukończył siedmioklasową szkołę realną w Kromieryżu i rozpoczął studia w Wyższej Szkole Technicznej w Wiedniu. W następnym roku przeniósł się do cesarskiej i królewskiej Akademii Handlowej w Wiedniu (niem k. und k. Exportakademie).

W okresie od 1 października 1907 do 30 października 1908 odbył obowiązkową jednoroczną służbę wojskową w armii Austro-Węgier. Studia handlowe ukończył w Wiedniu. W latach 1910 – 1914 był członkiem „Sokoła” w Żywcu[2]. Jako oficer rezerwy powołany został do c. i k. armii, w której służył podczas I wojny światowej, w stopniu porucznika piechoty. Jako porucznik rezerwowy przydzielony do 56 pułku piechoty w 1915 otrzymał najwyższe pochwalne uznanie za waleczność[3].

W Wojsku Polskim od 8 listopada 1918. Podczas wojny polsko-radzieckiej pełnił funkcje m.in. dowódcy batalionu zapasowego w Żywcu, szefa sztabu Grupy generała Aleksandrowicza i generała Krajowskiego, zastępcy szefa sztabu i szefa Oddziału Operacyjnego Sztabu 4 Dywizji Piechoty oraz szefa sztabu 18 Dywizji Piechoty (26 września 1920 – 30 czerwca 1921).

20 listopada 1922 mianowany został zastępcą szefa sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr II w Lublinie. Z dniem 1 kwietnia 1923 przeniesiony został w stan nieczynny na okres 6 miesięcy bez prawa do poborów[4] W latach 1923–1924 był słuchaczem Kursu Doszkolenia Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu kursu otrzymał dyplom naukowy oficera Sztabu Generalnego i z dniem 15 października 1924 przydzielony został do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie na stanowisko szefa Oddziału Ogólnego[5]. 2 listopada 1924 przeniesiony został na identyczne stanowisko w Sztabie Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie[6].

1 grudnia 1924 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski na wniosek Ministra Spraw Wojskowych generała dywizji Władysława Sikorskiego awansował go na pułkownika ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 46. lokatą w korpusie oficerów piechoty[7].

14 stycznia 1925 roku został przeniesiony z DOK VI we Lwowie do Inspektoratu Armii Nr IV w Krakowie na stanowisko I referenta[8]. 15 października 1925 roku został przeniesiony do 73 pułku piechoty w Katowicach na stanowisko dowódcy pułku[9]. 31 marca 1927 roku został mianowany dowódcą piechoty dywizyjnej 27 Dywizji Piechoty w Kowlu[10]. 29 października 1932 roku został mianowany dowódcą 27 Dywizji Piechoty[11]. Obowiązki na stanowisku dowódcy dywizji pełnił do września 1939 roku.

W kampanii wrześniowej 1939 dowodził 27 Dywizją Piechoty w składzie Armii „Pomorze”, a od 6 do 11 września także Grupą Operacyjną własnego imienia. 20 września został ciężko ranny w bitwie nad Bzurą. Przedostał się do Modlina, skąd został wzięty do niewoli niemieckiej po kapitulacji twierdzy. Przebywał w Oflagu VII A Murnau. Po uwolnieniu w 1945 osiadł we Francji. Zamierzał powrócić do Polski[12]. Zmarł na serce 25 października 1946 w Nicei[12]. Był żonaty, miał syna[12].

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • major – 8 listopada 1918, 15 lipca 1920 zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w piechocie, w „grupie byłej armii austriacko-węgierskiej”
  • podpułkownik – 3 maja 1922 zweryfikowany ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 w korpusie oficerów piechoty
  • pułkownik – 1 grudnia 1924 ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 46. lokatą w korpusie oficerów piechoty
  • generał brygady – ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1934 w korpusie generałów

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. W Dzienniku Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 2 z 26 stycznia 1934 roku, s. 2, spostowano imię i datę urodzenia generała z „Juliusz ur. 16 listopada 1886 r.” na „Juliusz Alfred ur. 3 listopada 1886 r.” Taką też datę podają Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski oraz Piotr Stawecki.
  2. Zakrzewski 2016 ↓, s. 486.
  3. Odznaczenia w armii austryackiej. „Ilustrowany Kuryer Codzienny”, s. 4, Nr 50 z 3 marca 1915. 
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 18 z 28 marca 1923 roku.
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 110 z 15 października 1924 roku
  6. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 120 z 12 listopada 1924 roku
  7. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku.
  8. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 4 z 14 stycznia 1925 roku, s. 18.
  9. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 106 z 15 października 1925 roku, s. 570.
  10. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 31 marca 1927 roku, s. 97.
  11. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 9 grudnia 1932 roku, s. 404.
  12. a b c Juliusz Drapella. Nekrolog. „Dziennik Polski”, s. 5, Nr 311 z 12 listopada 1946. 
  13. Dekret Wodza Naczelnego L. 3127 z 30 czerwca 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 29, poz. 1181)
  14. Rozporządzenie Kierownika MSWojsk. L. 4597/22 (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 9, s. 314)
  15. 17 marca 1930 „za zasługi na polu wyszkolenia wojska” M.P. z 1930 r. nr 98, poz. 143

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]