Karol Frycz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Karol Frycz
Data i miejsce urodzenia 29 marca 1877
Cieszkowy
Data i miejsce śmierci 30 sierpnia 1963
Kraków
Dziedzina sztuki malarstwo
Nagrody

Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy I klasy Order Sztandaru Pracy II klasy Złoty Krzyż Zasługi Złoty Wawrzyn Akademicki

Grób Karola Frycza na Cmentarzu Salwatorskim

Karol Frycz (ur. 29 marca 1877 w Cieszkowach; zm. 30 sierpnia 1963 w Krakowie) – polski malarz, scenograf i reżyser teatralny.

Ukończył gimnazjum w Bochni[1]. Studiował architekturę na Politechnice w Monachium (1896-1898). W 1902 roku ukończył ze złotym medalem wydział malarstwa w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych. Był uczniem m.in. wybitnych artystów polskiego modernizmu Stanisława Wyspiańskiego, Józefa Mehoffera i Leona Wyczółkowskiego. W tym samym czasie studiował historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim. W latach 1902-1904 uczył się w Szkole Przemysłu Artystycznego w Wiedniu. Potem (w latach 1904-1905) naukę kontynuował w Académie Julian w Paryżu i w szkole Williama Morissa w Londynie. Uczestniczył w pracach Towarzystwa Polska Sztuka Stosowana w okresie 1905-1912.

Był jednym z czołowych plastyków teatralnych pierwszej połowy XX wieku w Polsce. Realizując postulaty Wielkiej Reformy Teatralnej, był obok Wincentego Drabika i Andrzeja Pronaszki, współtwórcą nowoczesnej scenografii polskiej. Zaprojektował szereg plakatów, mebli i wnętrz mieszkalnych, m.in. sanatorium Dłuskiego w Zakopanem, wnętrza magistratu w Krakowie, jedną z sal "Jamy Michalika"[2].

Wykonał polichromie w kościele św. Marii Magdaleny w Szczucinie i we dworze dra Jana Hupki w Niwiskach.

Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1929)[3], Orderem Sztandaru Pracy II klasy (1949)[4] i I klasy (1955)[5], Złotym Krzyżem Zasługi[6], Złotym Wawrzynem Akademickim Polskiej Akademii Literatury (1935)[7].

W 1952 otrzymał nagrodę państwową I stopnia[8].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Historia. 1lo.bochnia.pl. [dostęp 11 października 2014].
  2. Guillaume Janneau: Encyklopedia sztuki dekoracyjnej. Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1978, s. 100.
  3. 27 listopada 1929 „za zasługi na polu sztuki” M.P. z 1929 r. nr 276, poz. 638
  4. 22 lipca 1949 M.P. z 1950 r. nr 6, poz. 58
  5. M.P. z 1955 r. nr 96, poz. 1298
  6. M.P. z 1946 r. nr 114, poz. 212.
  7. „za szerzenie zamiłowania do polskiej literatury dramatycznej” Rocznik Polskiej Akademii Literatury, Warszawa 1937, s. 256.
  8. Dziennik Polski, rok VIII, nr 176, (2639), s. 3.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • M. Wallis, 1974: Secesja. Wydanie II. Wydawnictwo Arkady, Warszawa.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]