Kasza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
„Kobieta mieląca kaszę” na żarnach przedstawiona na XVIII wiecznym rysunku Jana Norblina


Kasza – jadalne nasiona zbóż, często w postaci lekko rozdrobnionej (lecz nie tak bardzo jak mąka) lub tylko pozbawionej twardej łuski. Dzięki wysokiej zawartości skrobi posiadają wysoką wartość odżywczą. Kasza to produkt z pełnego ziarna, który zawiera najcenniejsze jego składniki: łuski i zarodki. To dzięki temu kasze bogate są m.in. w magnez, cynk, żelazo, potas, fosfor, witaminy z grupy B i witaminę E. Im grubsza kasza (gryczana, pęczak), tym więcej zawiera błonnika, który reguluje pracę jelit, wchłania nadmiar cholesterolu, tłuszczów. Produkty te zawierają także rutynę, która wzmacnia naczynia krwionośne[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Od wieków używane jako jeden z podstawowych składników kulinarnych w wielu kuchniach świata. Od końca XVI wieku kasza uchodziła w kuchni polskiej za pożywienie prymitywne, którą żywili się głównie ludzi ubodzy i chorzy. [2]. W roku 1610 Szymon Syreński, zanotował w Zielniku Ludzie starego wieku póki chleba nie używali, grysu z jęczmienia otłuszczonego, samoszy i pszenicy używali potem za znajomością chleba opuścili tę potrawę, dla chorych ją lekarzom zostawiwszy, którą potem kaszywem i kaszą nazwano. Markiz de Beauplan w swoim opisie wschodnich połaci Małopolski[3] wśród potraw prostego ruskiego ludu wylicza pierogi, placki z gryki, kapustę podawaną ze słoniną, groch, kluski oraz kasze. W roki 1682 Stanisław Czerniecki, kuchmistrz wojewody krakowskiego w dziele Compendium ferculorum wśród 333 przepisów wymienia tylko jeden wykorzystujący kaszę, jest to brejka ugotowana na mleku z dodatkiem jajka, rodzynek i cynamonu, na końcu upieczona w piekarniku. Na pograniczu polsko-ruskim jadano kaszę (krupy) jęczmienną, owsianą i orkiszową, hreczanej raczej nie jadano[4].

Wincenty Pol, Pieś o ziemi naszej "Aż do Bogu, aż do Sanu leży, czarna wyorana Ruś czerwona, Ruś hreczna"

Rodzaje kasz[edytuj | edytuj kod]

Za kaszę uznaje się czasem tradycyjny kuskus lub bulgur.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. http://www.mowimyjak.pl/zdrowie/diety/dlaczego-warto-jesc-kasze,97_60023.html
  2. Aleksandra Chomicz. Alina Stradecka. Kasze. Pożywne źródło witamin. wyd. Świat Książki. 2014. str. 5
  3. [Eryk Lasota, Wilhelm Beauplan: Opis Ukrainy. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1972.]
  4. Oskar Kolberg. Sanockie-krośnieńskie str. 85