Kazimierz Dziurzyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kazimierz Józef Dziurzyński
Ilustracja
Kazimierz Dziurzyński (przed 1933)
pułkownik dyplomowany piechoty pułkownik dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia 1 marca 1891
Kraków
Data i miejsce śmierci 1940
Katyń
Przebieg służby
Lata służby 1914-1940
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki Dowództwo Okręgu Korpusu Nr X
19 Pułk Piechoty
Stanowiska szef sztabu okręgu korpusu
dowódca pułku piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921

Kazimierz Józef Dziurzyński (ur. 1 marca 1891 w Krakowie, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Kazimierz Józef Dziurzyński urodził się 1 marca 1891 roku w Krakowie, w rodzinie Jana i Bronisławy z Wormskich[1]. Ukończył Akademię Handlową w Krakowie. Był członkiem Związku Strzeleckiego.

W czasie I wojny światowej walczył w szeregach Legionów Polskich. Był żołnierzem 2 pułku piechoty Legionów, ranny 9 marca 1915 pod Bortnikami, a następnie oficerem 6 pułku piechoty Legionów. 18 sierpnia 1916 roku awansował na chorążego, a 1 stycznia 1917 roku na podporucznika[2].

W latach 1920-1921 pełnił służbę w Dowództwie Okręgu Generalnego „Kraków” i w Naczelnym Dowództwie, pozostając na ewidencji 6 pułku piechoty Legionów[3]. 15 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w piechocie, w „grupie byłych Legionów Polskich”[4].

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 475. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Jego oddziałem macierzystym był nadal 6 pp Leg. Obok stopnia wojskowego przysługiwał mu wówczas tytuł „adiutant sztabowy”[5]. W latach 1922-1924 był słuchaczem III Kursu Normalnego Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. 1 października 1924, po ukończeniu kursu i uzyskaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do Oddziału IV Sztabu Generalnego w Warszawie, pozostając oficerem nadetatowym 78 pułku piechoty w Baranowiczach[6]. 21 sierpnia 1926 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko I oficera sztabu 5 Brygady Ochrony Pogranicza w Łachwie[7]. 12 stycznia 1927 roku został przeniesiony do Dowództwa 11 Dywizji Piechoty w Stanisławowie na stanowisko szefa sztabu[8][9]. 23 stycznia 1928 roku awansował na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 i 45. lokatą w korpusie oficerów piechoty[10]. 5 listopada 1928 roku ogłoszono jego przeniesienie do 26 pułku piechoty w Gródku Jagiellońskim na stanowisko dowódcy batalionu[11]. W 1929 roku został przesunięty na stanowisko zastępcy dowódcy tego oddziału[12]. W 1930 roku został wyznaczony na stanowisko szefa sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu[13][14][15]. W 1934 roku objął dowództwo 19 pułku piechoty Odsieczy Lwowa we Lwowie. Razem z nim na stanowisko zastępcy dowódcy pułku został wyznaczony ppłk dypl. Ludwik Lepiarz[16]. We wrześniu 1939 roku był komendantem Miasta Łodzi. Nie założył rodziny[1].

W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku dostał się do niewoli radzieckiej. Przebywał w obozie w Kozielsku. Wiosną 1940 roku został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Katyniu i tam pogrzebany. Od 28 lipca 2000 roku spoczywa na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu.

Postanowieniem nr 112-48-07 Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku został awansowany pośmiertnie do stopnia generała brygady[17]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości "Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów".

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Księga Cmentarna Katynia 2000 ↓, s. 128.
  2. Lista starszeństwa 1917 ↓, s. 24.
  3. Spis oficerów 1921 ↓, s. 40, 610.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 27 z 21 lipca 1920 roku, s. 599.
  5. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 35.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 11, 305, 347.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 33 z 21 sierpnia 1926 roku, s. 269.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 12 stycznia 1927 roku, s. 1.
  9. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 118, 168.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 28 stycznia 1928 roku, s. 19.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 336.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 23 grudnia 1929 roku, s. 405.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 18 czerwca 1930 roku, s. 206.
  14. Lista oficerów dyplomowanych 1931 ↓, s. 6.
  15. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 21, 480.
  16. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 153.
  17. M.P. z 2007 r. nr 85, poz. 885
  18. M.P. z 1937 r. nr 260, poz. 410.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]