Kazimierz Pruszkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kazimierz Pruszkowski
pułkownik piechoty pułkownik piechoty
Data urodzenia 21 kwietnia 1897
Data śmierci 1 października 1969
Przebieg służby
Lata służby od 1916
Stanowiska dowódca 1 Morskiego Pułku Strzelców
Główne wojny i bitwy I wojna światowa wojna polsko-bolszewicka II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Order Krzyża Grunwaldu III klasy Krzyż Walecznych (od 1941, dwukrotnie)

Kazimierz Pruszkowski (ur. 21 kwietnia 1897 w Żaczkach, zm. 1 października 1969) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj]

Po maturze wstąpił do wojska, od listopada 1916 roku służył w 3 Pułku Piechoty Legionów Polskich. Po ukończeniu Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej przydzielony został do 7 Pułku Piechoty Legionów, w szeregach, którego walczył z bolszewikami.

Po zakończeniu działań wojennych służbę pełnił w 23 Pułku Piechoty, a następnie w 11 Pułku Piechoty w Tarnowskich Górach i Szkole Podchorążych Piechoty Rezerwy w Rawie Ruskiej. W 1932 roku powrócił do 7 pp Leg.

14 lutego 1938 objął dowództwo 1 Morskiego Batalionu Strzelców w Wejherowie. Zastał jednostkę dobrze wyszkoloną i z doborową kadrą. 23 marca 1939 roku, po przeprowadzeniu mobilizacji, objął dowództwo 1 Morskiego Pułku Strzelców. Przygotowania do obrony natrafiają na formalnoprawne bariery zabraniające wchodzenia z robotami ziemnymi na pola uprawne oraz pozyskiwanie drewna na budowę schronów i okopów. Z pomocą przychodzą burmistrz Wejherowa Teodor Bolduan i wójt gminy Wejherowo Łakomy oraz nadleśniczy inż. Roman Kuniewski (wszyscy zamordowani przez Niemców). Należało też ubezpieczyć się przed ewentualnym uderzeniem nieprzyjaciela oraz infiltracją dywersantów zewnętrznych i przed piątą kolumną. Pełną mobilizację zarządzono 24 sierpnia 1939 roku. Niemiecki atak w dniu 1 września nie zaskoczył dowódcy 1 MPS. System obronny okazał się dla nieprzyjaciela trudny do sforsowania. W siódmym dniu działań wojennych ppłk Pruszkowski zdał sobie sprawę, że trzeba będzie Wejherowo opuścić. 8 września o godzinie 20 wydaje rozkaz wycofania się. W dniach 10-19 września osłabiony pułk uczestniczy w bohaterskiej obronie Kępy Oksywskiej, stanowiąc wciąż ważny trzon Lądowej Obrony Wybrzeża, dowodzonej przez płk Stanisława Dąbka.

Po zakończeniu walk dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu Prenzlau (okręg Neubrandenburg), a potem w Oflagu II C Woldenberg (Dobiegniew, Wielkopolska). Po powrocie z obozu jenieckiego w 1945 roku objął gospodarstwo rolne we wsi Stara Wiśniewka k. Złotowa. W 1956 roku przeniósł się do Wejherowa, gdzie wiele czasu poświęcił pracy społecznej w środowisku kombatanckim. Współpracował z Wojskowym Instytutem Historycznym. Razem z Władysławą Gadą i innymi kombatantami przeprowadził identyfikację mogił żołnierzy 1 MPS, doprowadził do ich upamiętnienia na cmentarzu w Białej i w kwaterze wojskowej na wejherowskim Cmentarzu Starym. Zmarł 1 października 1969 roku[1]. Pułkownik spoczął na Cmentarzu Obrońców Wybrzeża w Gdyni wśród swoich żołnierzy.

Pułkownik Kazimierz Pruszkowski był patronem 11 Pułku Łączności Marynarki Wojennej w Wejherowie (1994-2007) i Centrum Wsparcia Teleinformatycznego i Dowodzenia Marynarki Wojennej w Wejherowie (2008-2014), a od 9 grudnia 2014 roku jest patronem Batalionu Dowodzenia Marynarki Wojennej w Wejherowie[2].

Awanse[edytuj]

  • kapral – 1917
  • podporucznik – 1920
  • porucznik – zweryfikowany w 1922 roku ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku
  • kapitan – 1 grudnia 1924 ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 i 87. lokatą w korpusie oficerów zawodowych piechoty[3]
  • major – 18 grudnia 1931 ze starszeństwem z 1 stycznia 1932 i 27. lokatą w korpusie oficerów zawodowych piechoty[4]
  • podpułkownik – 19 marca 1939
  • pułkownik - 1957

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. Dziennik Bałtycki nr 235 z 3.10.1969 r.
  2. Decyzja Nr 481/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie przejęcia dziedzictwa tradycji i sztandaru przeformowanego Centrum Wsparcia Teleinformatycznego i Dowodzenia Marynarki Wojennej oraz nadania patrona Batalionowi Dowodzenia Marynarki Wojennej, Dziennik Urzędowy MON z 10 grudnia 2014 roku, poz. 383.
  3. Dziennik Personalny nr 131 z 17.12.1924 r.
  4. Dziennik Personalny nr 12 z 18.12.1931 r.
  5. Dekret Wodza Naczelnego L. 2980 z 17 maja 1921 r. Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 21, poz. 820

Bibliografia[edytuj]

  • Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 147, 368.
  • Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928, s. 27, 206.
  • Rocznik Oficerski 1932, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1932, s. 39, 537.