Mikulińce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mikulińce
Мику́линці
Ilustracja
Fragment ruin zamku w Mikulińcach
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Ukraina
Obwód tarnopolski
Prawa miejskie 1595
Powierzchnia 4 km²
Populacja (2017)
• liczba ludności
• gęstość

3676[1]
850 os./km²
Nr kierunkowy +380 3551
Kod pocztowy 48120
Tablice rejestracyjne BO
Położenie na mapie obwodu tarnopolskiego
Mapa konturowa obwodu tarnopolskiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Mikulińce”
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa konturowa Ukrainy, po lewej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Mikulińce”
Położenie na mapie Polski w 1939 r.
Mapa konturowa Polski w 1939 r., na dole po prawej znajduje się punkt z opisem „Mikulińce”
Ziemia49°23′N 25°36′E/49,383333 25,600000
Strona internetowa
Portal Ukraina
Galeria: rynek, kościół, zamek, cmentarz
Pałac Konopków i Reyów
Pałac Konopków i Reyów
Rynek na starej pocztówce
Zamek
Polski cmentarz
Krzyż na polskim grobie z nazwiskiem Józefa Partyki
Dawny herb Mikuliniec

Mikulińce (ukr. Мику́линці / Mykułynci) – osiedle typu miejskiego w rejonie trembowelskim obwodu tarnopolskiego, 18 km na południe od Tarnopola, nad rzeką Seret na Podolu na Ukrainie. Mikulińcom administracyjnie podlegają także: Wola (do 1939 r. Wola Mazowiecka), Konopkówka i Krzywki (odpowiednio ukr. Воля, Конопківка, Кривки). W okolicy znajduje się stacja kolejowa Mikulińce-Strusów, na linii z Tarnopola do Kopyczyniec.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Zamek w Mikulińcach. Schemat

Gród Mikulin wymieniany był w źródłach już w 1084 roku[2]. Po najazdach tatarskich w połowie XIII w. osada upadła, a na jej miejscu powstała wieś Mikulińce.

Właścicielem miasteczka był Krzysztof Strzemeski[3].

Aleksander Walewski, miecznik sieradzki, 1 maja 1723 sprzedał wielu posiadłości, m.in. klucz mikuliniecki, ks. Jerzemu Aleksandrowi Lubomirskiemu. Poprzednimi właścicielami Mikuliniec byli synowie Marianny z Koniecpolskich Walewskiej, wojewodzianki parnawskiej, oraz jej męża Zygmunta, kasztelana rozpirskiego, prawne sukcessorowie Jana Aleksandra Koniecpolskiego[4].

16 grudnia 1758 król August III potwierdził prawa miejskie, których później austriackie władze zaborcze nie podtrzymały. W 1840 roku hrabia Mieczysław Rey uruchomił browar. Na przełomie XIX i XX wieku około połowy - z 4 tysięcy mieszkańców - stanowili Żydzi, resztę Polacy i Ukraińcy. W listopadzie 1918 Mikulińce znalazły się na obszarze proklamowanej przez Ukraińców Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej. 27.11.1918 roku podczas wojny polsko-ukraińskiej doszło tu do przegranej przez polski oddział pułkownika Czesława Rybińskiego bitwy. W latach 1920-1939 miasto w powiecie tarnopolskim, województwo tarnopolskie. Liczba ludności spadła, miejscowość miała charakter letniskowy. W ramach reformy administracyjnej 1.08.1934 utworzono Gminę Mikulińce. Po agresji ZSRR na Polskę - obszar ten włączono do Ukraińskiej SRR. W roku 1942 Niemcy wywieźli miejscowych Żydów do obozów zagłady. Po zakończeniu wojny władze radzieckie wysiedliły większość ludności polskiej na Dolny Śląsk.

Podczas okupacji pozbawione praw miejskich i włączone do wiejskiej gminy Mikulińce[5].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Ludzie związani z miastem[edytuj | edytuj kod]

Osoby urodzone w Mikulińcach

Miasta partnerskie[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Чисельність наявного населення України на 1 січня 2017 року. Державна служба статистики України. Київ, 2017. стор.66
  2. Микулинці, ukraine.kingdom.kiev.ua [dostęp 2021-01-12].
  3. Stanisław Józef Duńczewski, O familii Lubiczów Strzemeskich [w:] Herbarz Wielu Domow Korony Polskiey y W. X. Litewskiego, T. 2. 1757, s. 18
  4. Sadok Barącz, Pamiątki jazłowieckie, Lwów, 1862, s. 145-146. [dostęp 2017-02-28]
  5. Amtliches Gemeinde- und Dorfverzeichnis fuer das GG
  6. Mikulince. [dostęp 25.8.13].
  7. Mikulińce, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VI: Malczyce – Netreba, Warszawa 1885, s. 412.
  8. Odznaczenia jubileuszowe. „Nowa Reforma”, s. 5, Nr 277 z 3 grudnia 1898. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]