Mikulińce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mikulińce
Мику́линці
Ilustracja
Rynek w Mikulińcach na starej pocztówce
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Ukraina
Obwód tarnopolski
Prawa miejskie 1595
Powierzchnia 4 km²
Populacja (2004)
• liczba ludności
• gęstość

3400
850 os./km²
Nr kierunkowy +380 3551
Kod pocztowy 48120
Tablice rejestracyjne BO
Położenie na mapie obwodu tarnopolskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu tarnopolskiego
Mikulińce
Mikulińce
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Mikulińce
Mikulińce
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Mikulińce
Mikulińce
Ziemia 49°23′N 25°36′E/49,383333 25,600000
Portal Portal Ukraina

Mikulińce (ukr. Мику́линці) osiedle typu miejskiego w rejonie trembowelskim obwodu tarnopolskiego, 18 km na południe od Tarnopola, nad rzeką Seret na Podolu. Miejscowość liczy ok. 3400 mieszkańców i rozciąga się na obszarze 4 km². Mikulińcom administracyjnie podlegają także: Wola (do 1939 r. Wola Mazowiecka), Konopkówka i Krzywki (ukr. Воля, Конопківка, Кривки). W okolicy znajduje się stacja kolejowa Mikulińce-Strusów, na linii z Tarnopola do Kopyczyniec.

Historia[edytuj]

Dawny herb Mikuliniec

Gród Mikulin wymieniany był w źródłach już w 1084 roku. Po najazdach tatarskich w połowie XIII w. osada upadła, a na jej miejscu powstała wieś Mikulińce. W 1758 r. król August III potwierdził prawa miejskie, których później austriackie władze zaborcze nie podtrzymały. W 1840 roku hrabia Mieczysław Rey uruchomił browar. Na przełomie XIX i XX wieku około połowy - z 4 tysięcy mieszkańców - stanowili Żydzi, resztę Polacy i Ukraińcy. W listopadzie 1918 Mikulińce znalazły się na obszarze proklamowanej przez Ukraińców Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej. 27.11.1918 roku podczas wojny polsko-ukraińskiej doszło tu do przegranej przez polski oddział pułkownika Czesława Rybińskiego bitwy. W latach 1920-1939 miasto w powiecie tarnopolskim, województwo tarnopolskie. Liczba ludności spadła, miejscowość miała charakter letniskowy. W ramach reformy administracyjnej 1.08.1934 utworzono Gminę Mikulińce. Po agresji ZSRR na Polskę - obszar ten włączono do Ukraińskiej SRR. W roku 1942 Niemcy wywieźli miejscowych Żydów do obozów zagłady. Po zakończeniu wojny władze radzieckie wysiedliły większość ludności polskiej na Dolny Śląsk.

Podczas okupacji pozbawione praw miejskich i włączone do wiejskiej gminy Mikulińce[1].

Zabytki[edytuj]

  • ruiny zamku[2] z XVI w. Kiedy przywileje miastu na prawie magdeburskim nadawał w 1595 r. król Zygmunt III, w Mikulińcach istniał już zamek obronny wzniesiony przez Annę z Sieniawskich Jordanową. Potem na tej ziemi panowały słynne polskie rody - Koniecpolskich, Sieniawskich, Lubomirskich, Mniszchów, Konopków, Rejów[3]
  • odrestaurowany barokowy kościół pw. Trójcy Przenajświętszej z 1779 r wybudowany i uposażony przez Ludwikę z Mniszchów Potocką, będąca wdową po hetmanie wielkim koronnym - Józefie Potockim. Po upadku ZSRR zwrócony rzymskokatolickiej Archidiecezji Lwowskiej
  • pałac, dawniej Konopków i Reyów, mieści obecnie sanatorium
  • na przykościelnym cmentarzu zachowały się stare polskie nagrobki.
Polski cmentarz
Krzyż na polskim grobie z nazwiskiem Józefa Partyki
Kościół w Mikulińcach

Ludzie związani z miastem[edytuj]

Osoby urodzone w Mikulińcach

Miasta partnerskie[edytuj]

Przypisy

  1. Amtliches Gemeinde- und Dorfverzeichnis fuer das GG
  2. Mikulince. [dostęp 25.8.13].
  3. Mikulińce w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego, Tom VI (Malczyce – Netreba) z 1885 r.
  4. Odznaczenia jubileuszowe. „Nowa Reforma”, s. 5, Nr 277 z 3 grudnia 1898. 

Linki zewnętrzne[edytuj]