Krzysztof Mieszkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Krzysztof Mieszkowski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 19 maja 1956
Głogów
Zawód krytyk teatralny, dziennikarz
Stanowisko poseł na Sejm VIII kadencji (od 2015)
Partia Nowoczesna
Odznaczenia
Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”
Krzysztof Mieszkowski (2015)

Krzysztof Mieszkowski (ur. 19 maja 1956 w Głogowie) – polski krytyk teatralny, dziennikarz i polityk; założyciel i redaktor naczelny kwartalnika „Notatnik Teatralny”, w latach 2006–2016 dyrektor Teatru Polskiego we Wrocławiu; poseł na Sejm VIII kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent XIV Liceum Ogólnokształcącego we Wrocławiu[1]. Studiował następnie kulturoznawstwo w Instytucie Kulturoznawstwa na Wydziale Nauk Historycznych i Pedagogicznych Uniwersytetu Wrocławskiego; studiów nie ukończył[2]. W latach 70. brał udział w offowym ruchu teatralnym[3]. Jako krytyk teatralny debiutował w miesięczniku „Scena” pod koniec tej dekady. W latach 80. współpracował z różnymi czasopismami, między innymi „Obecnością”, „Iglicą” i „CDN”. Był członkiem Rady Kultury przy Regionalnej Komisji Wykonawczej NSZZ „Solidarność” Dolnego Śląska. Był również recenzentem teatralnym Radia Wrocław. Publikował teksty o teatrze w „Słowie Polskim”, „Gazecie Wyborczej”, „Polityce”[3], „Teatrze” i „Didaskaliach”.

W 1991 założył poświęcony sztuce teatru kwartalnik „Notatnik Teatralny”[4]. W jego ramach wydano ilustrowane zeszyty poświęcone dorobkowi polskich twórców teatralnych, a także problematykom tej działalności twórczej[5]. Czasopismo założone przez Krzysztofa Mieszkowskiego otrzymało Nagrodę Prezydenta Wrocławia (1993)[6] i Nagrodę Miasta Wrocławia (2001)[7].

Równolegle z wydawaniem pisma Krzysztof Mieszkowski prowadził w PRW program Radiowy Notatnik Teatralny. Dla TVP1 stworzył Szkice o teatrze. W latach 1993–1994 był kierownikiem literackim Teatru Polskiego we Wrocławiu[8], w okresie 1995–2001 w TVP2 przygotowywał i prowadził autorski program Magazyn teatralny. W latach 2001–2003 prowadził dział kultury i reportażu w Polskim Radiu Wrocław. Współpracował również z radiową Trójką i Dwójką oraz z TVP Wrocław, w której w latach 1999–2000 był odpowiedzialny za Teatr Telewizji.

Dla TVP Polonia stworzył cykl Spotkania na Świebodzkim, pomyślany jako prezentacja ludzi kultury i sztuki. Był również członkiem rady programowej Teatru Telewizji. Jako juror uczestniczył w festiwalach teatralnych w Polsce, między innymi na Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym „Bez Granic” w Cieszynie, Kaliskich Spotkaniach Teatralnych, Opolskich Konfrontacjach Teatralnych „Klasyka Polska”, Przeglądzie Teatrów Małych Form Kontrapunkt w Szczecinie oraz Festiwalu Szkół Teatralnych w Łodzi[4]. Wykładał w Podyplomowym Studiu Reżyserskim przy Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej we Wrocławiu.

We wrześniu 2006 został dyrektorem Teatru Polskiego we Wrocławiu[8], stanowisko to zajmował przez dziesięć lat. W czasie jego kierownictwa przygotowano premiery takich spektakli jak Sprawa Dantona i Utwór o Matce i Ojczyźnie Jana Klaty, Smycz Natalii Korczakowskiej, Hamlet Moniki Pęcikiewicz, Tęczowa Trybuna 2012 i Courtney Love Moniki Strzępki, Dziady Michała Zadary czy Wycinka Holzfällen Krystiana Lupy. Zajął się także prowadzeniem debat w ramach „Magla teatralnego”, organizowanego w cyklu wydarzeń kulturalnych „Czynne poniedziałki”.

We wrześniu 2015 został zarejestrowany jako lider listy wyborczej partii Nowoczesna Ryszarda Petru w wyborach parlamentarnych w okręgu wrocławskim[9]. Uzyskał mandat posła na Sejm VIII kadencji z wynikiem 24 525 głosów[10]. W Sejmie został wiceprzewodniczącym Komisji Kultury i Środków Przekazu[11]. W styczniu 2018, wraz z Joanną Scheuring-Wielgus oraz Joanną Schmidt, czasowo zawiesił swoje członkostwo w klubie poselskim Nowoczesnej, gdy dziesięcioro posłów partii nie wzięło udziału w głosowaniu nad skierowaniem do komisji sejmowej obywatelskiego projektu liberalizującego przepisy aborcyjne. Wszyscy troje przywrócili pełne członkostwo w klubie 2 lutego[12][13].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Z aktorką Ewą Skibińską ma córkę Helenę[14].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wrocławska kuźnia talentów. Reportaż XIV LO. prw.pl, 2 lipca 2015. [dostęp 2015-08-26].
  2. Poseł Nowoczesnej też nie skończył studiów. A przed wyborami mówili inaczej. gazetawroclawska.pl, 13 stycznia 2016. [dostęp 2016-01-13].
  3. a b Dyrektor Teatru Polskiego liderem wrocławskiej listy Nowoczesnej. Mieszkowski chce być posłem. tuwroclaw.pl, 28 sierpnia 2015. [dostęp 2015-10-01].
  4. a b Krzysztof Mieszkowski. conradfestival.pl. [dostęp 2015-10-01].
  5. Notatnik Teatralny. katalog.czasopism.pl. [dostęp 2015-08-27].
  6. Nagrody Prezydenta. um.wroc.pl. [dostęp 2015-08-27].
  7. Zasłużeni dla Wrocławia. wroclaw.pl. [dostęp 2015-08-27].
  8. a b Dyrektorzy i działy literackie Teatru Polskiego we Wrocławiu. teatrpolski.wroc.pl. [dostęp 2015-10-01].
  9. Serwis PKW – Wybory 2015. [dostęp 2015-10-01].
  10. Oto nazwiska posłów z Wrocławia i Dolnego Śląska. Wygrywa PiS. gazetawroclawska.pl, 26 października 2015. [dostęp 2015-10-26].
  11. Strona sejmowa posła VIII kadencji. [dostęp 2015-11-18].
  12. „Chcę być członkiem Nowoczesnej, nie Średniowiecznej”. Troje posłów zawiesza członkostwo w .N. dziennik.pl, 11 stycznia 2018. [dostęp 2018-01-11].
  13. Posłowie Nowoczesnej, którzy zawiesili swoje członkostwo, wracają do klubu. „Partia potrafi wyciągać wnioski”. wyborcza.pl, 2 lutego 2018. [dostęp 2018-02-02].
  14. Aktorka „Paradoksu” pokazała męża. fakt.pl, 23 października 2012. [dostęp 2015-10-01].
  15. Dyrektor Teatru Polskiego dostał medal dla zasłużonych kulturze. wyborcza.pl, 23 maja 2014. [dostęp 2015-10-01].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jarosław Minałto, Piotr Rudzki, Marzena Sadocha: Rekonstrukcje. Teatr Polski we Wrocławiu 1945–2011. Wrocław: Teatr Polski we Wrocławiu, 2011, s. 3.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]