Ewa Skibińska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ewa Skibińska
Ilustracja
Imię i nazwisko Ewa Skibińska
Data i miejsce urodzenia 11 lutego 1963
Wrocław
Zawód aktorka
Lata aktywności od 1986
Zespół artystyczny
Teatr Polski we Wrocławiu
(1986–2016)
Teatr Powszechny w Warszawie
(od 2017)
Odznaczenia
Brązowy Krzyż Zasługi Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”

Ewa Skibińska (ur. 11 lutego 1963 we Wrocławiu) – polska aktorka teatralna, filmowa i telewizyjna.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jako licealistka wystąpiła po raz pierwszy na deskach amatorskiego Teatru Zielona Latarnia we Wrocławiu, gdzie rozpoczynał swoją karierę także Andrzej Kopiczyński. Po ukończeniu w 1981 IX Liceum Ogólnokształcącego we Wrocławiu[1] zdecydowała się na Wydział Lalkarski, jednak za namową Igora Przegrodzkiego przeniosła się na Wydział Aktorski we wrocławskiej filii Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie, którą ukończyła w 1986 roku.

Jeszcze podczas studiów wystąpiła jako senna zjawa Krysia w spektaklu Witolda Gombrowicza Historia (1985) we wrocławskim Teatrze Polskim, z którym związała się na stałe. Występowała także gościnnie w teatrach: Rozrywki w Chorzowie (1986) i Współczesnym im. Edmunda Wiercińskiego we Wrocławiu (2005). Miała okazję pracować z takimi reżyserami jak Maciej Wojtyszko, Jerzy Jarocki, Tadeusz Różewicz, Feliks Falk, Andrzej Wajda i Krystian Lupa.

Debiutowała na kinowym ekranie niewielką rolą Ewy Borecznej, żony Janusza (Jerzy Zelnik) w melodramacie Romana Załuskiego Głód serca (1986) u boku Ewy Kasprzyk. W telewizyjnym dramacie Zero życia (1987) zagrała pielęgniarkę Anię, młodzieńczą miłość maturzysty (Tomasz Hudziec). W serialu Krzysztofa Kieślowskiego Dekalog VIII (1988) pojawiła się jako studentka opowiadająca skomplikowaną historię skrzypaczki (Krystyna Janda).

Uznanie krytyki i publiczności zdobyła rolą Oli Watowej w ekranizacji jej autobiograficznej opowieści w reżyserii Roberta Glińskiego Wszystko, co najważniejsze... (1992).

Największą popularność przyniosła jej postać Elżbiety Walickiej, żony Bruna (Krzysztof Pieczyński) w serialu TVP2 Na dobre i na złe (1999–2002). Wielu telewidzom kojarzy się także z rolą Teresy Kopytko-Żukowskiej, żony ginekologa Marka (Maciej Tomaszewski), matki Kingi (Aleksandra Zienkiewicz) i ciotki Marysi Radosz (Aneta Zając) w serialu Polsatu Pierwsza miłość, którą przyjęła w 2004.

Od 2017 roku jest związana z Teatrem Powszechnym w Warszawie[2].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Ma córkę Helenę z Krzysztofem Mieszkowskim.

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Ma na swoim koncie trzy nagrody Złotej Iglicy 1989, 2000, 2003 i jedną nagrodę Brązowej Iglicy 2002. W 1993 odebrała Nagrodę Towarzystwa Przyjaciół Teatru we Wrocławiu za najciekawszy epizod jako Jana, narzeczona Franza w sztuce Tadeusza Różewicza Pułapka w reżyserii Jerzego Jarockiego. Rola Mariedl w spektaklu Prezydentki (2000) przyniosła jej nagrodę na XL Kaliskich Spotkaniach Teatralnych. Jest także laureatką nagrody z okazji Międzynarodowego Dnia Teatru za najciekawszą rolę kobiecą w 2001. Za postać Ireny w przedstawieniu Przypadek Klary (2002) otrzymała nagrodę aktorską na XLII Kaliskich Spotkaniach Teatralnych.

W 2002 została odznaczona Brązowym Krzyżem Zasługi[3], a w 2011 – Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[4].

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Absolwenci, Nauczyciele i Olimpijczycy. IX Liceum Ogólnokształcące im. Juliusza Słowackiego we Wrocławiu 1954–2004, Wrocław 2004, s. 144.
  2. SoftCOM, Ewa Skibińska – Teatr Powszechny, www.powszechny.com [dostęp 2018-02-15] (pol.).
  3. Ewa Skibińska – Teatr Polski. teatr.wroclaw.pl. [dostęp 2013-01-25].
  4. Magda Piekarska: Teatrowi Polskiemu życzyli 100 lat i dużo pieniędzy. wroclaw.gazeta.pl, 6 stycznia 2011. [dostęp 2013-01-25].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]