Leszek Elektorowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Leszek Elektorowicz
Ilustracja
Leszek Elektorowicz (lata 70.)
Imię i nazwisko Lesław Witeszczak
Data i miejsce urodzenia 29 maja 1924
Lwów
Narodowość polska
Dziedzina sztuki literatura
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”
Nagrody

• Nagroda Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (1999)
• Nagroda Miasta Krakowa (2000)

Leszek Elektorowicz, właśc. Lesław Witeszczak (ur. 29 maja 1924 we Lwowie) – poeta, prozaik, eseista, tłumacz.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W czasie wojny był karmicielem wszy w Instytucie prof. Weigla we Lwowie. Maturę zdał na tajnych kompletach. Był żołnierzem AK. Ukończył studia z filologii angielskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim. Debiutował w 1947 roku na łamach „Dziennika Literackiego”, przyjmując pseudonim Leszek Elektorowicz, pochodzący od nazwiska panieńskiego jego matki[1]. W latach 1950–1956 zaprzestał wszelkich publikacji i pracował w Bibliotece Jagiellońskiej, w Polskim Wydawnictwie Muzycznym jako korektor i w 1956/57 roku w I Liceum Ogólnokształcące im. Bartłomieja Nowodworskiego w Krakowie jako nauczyciel języka angielskiego. W latach 1957–1971 był członkiem zespołu redakcyjnego tygodnika „Życie Literackie”; zwolniony z powodów politycznych. W latach 1972–1977 kierownik literacki teatru „Bagatela”, zwolniony za list protestacyjny przeciw represjom w Radomiu 1976 roku. W latach 1981–1983 współzałożyciel i członek redakcji miesięcznika „Pismo”. W latach 1958–1983 członek Związku Literatów Polskich, od 1980 roku w Zarządzie Głównym. Członek PEN Clubu, ZAIKS-u, członek-założyciel Stowarzyszenia Pisarzy Polskich, w latach 1983–1989 członek Zarządu Klubu Inteligencji Katolickiej. W 1966/67 roku uczestnik International Writing Program na University of Iowa. Prowadził wykłady na uniwersytetach USA (Berkeley, Austin, Chapel Hill, Durham). Prowadzi zajęcia z przekładu literackiego w Studium Literacko-Artystycznym na UJ. Od 2009 roku członek Społecznego Komitetu Odnowy Zabytków Krakowa (SKOZK). Jest członkiem Kapituły Medalu „Niezłomnym w słowie”[2].

Jest autorem tekstów publikowanych m.in. w „Twórczości”, „Znaku”, „Tygodniku Powszechnym”, „Odrze”, „W drodze”, „Tygodniku Solidarność”, „Arce”, „Arcanach” (został stałym współpracownikiem tego pisma). Ogłaszał też teksty w pismach drugiego obiegu: „Zapis”, „Miesięcznik Małopolski”, „Czas Solidarności”. Jego wiersze i opowiadania były zamieszczane w zagranicznych antologiach i czasopismach w przekładach na język angielski, francuski, czeski, niemiecki, hebrajski.

Publikacje książkowe[edytuj | edytuj kod]

Poezje[edytuj | edytuj kod]

  • 1957: Świat niestworzony (Wydawnictwo Literackie, Kraków)
  • 1962: Kontury (Wydawnictwo Literackie, Kraków)
  • 1968: Przedmowy do ciszy (Wydawnictwo Literackie, Kraków)
  • 1983: Całe kłamstwo świata (Wydawnictwo Literackie, Kraków)
  • 1994: Jeden znak (Wyd. św. Stanisława, Kraków)
  • 1998: Czasy i chwile (Baran i Suszczyński, Kraków)
  • 2004: Niektóre stronice (Wydawnictwo Literackie, Kraków)
  • 2006: Z(a)myślenia (Wyd. Arcana, Kraków)
  • 2013: Juwenilia i senilia (Księgarnia Akademicka, Kraków)
  • 2016: Rąbek królestwa (Wyd. Arcana, Kraków)

Opowiadania[edytuj | edytuj kod]

  • 1963: Rejterada (Śląsk, Katowice)
  • 1971: Przechadzki Sylena (Czytelnik, Warszawa)
  • 1977: Przeklęty Teatr (Wydawnictwo Literackie, Kraków)
  • 1993: Być i nie być (Oficyna Literacka, Kraków)
  • 2001: Nienawiść (Wyd. Arcana, Kraków)
  • 2009: Mieć szczęście (Wyd.Arcana, Kraków)

Powieści[edytuj | edytuj kod]

  • 1974: Gwiazdy drwiące (Czytelnik, Warszawa)
  • 1980: W lochu Ferrary (Wydawnictwo Literackie, Kraków)

Szkice i eseje[edytuj | edytuj kod]

  • 1966: Zwierciadło w okruchach (Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa)
  • 1970: Z Londynu do Teksasu i dalej (Wydawnictwo Literackie, Kraków)
  • 1973: Motywy zachodnie (Wydawnictwo Literackie, Kraków)
  • 1995: Anglosaskie muzy (Arcana, Kraków)

Nagrody i nominacje[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]