Letnie Igrzyska Olimpijskie 1940

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Olympic rings without rims.svg
XII Letnie Igrzyska Olimpijskie

IO 1936 IO 1944
Stolica igrzysk  Finlandia
Helsinki
Otwarcie odwołane
Zamknięcie odwołane
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

XII Letnie Igrzyska Olimpijskie (oficjalnie Igrzyska XII Olimpiady) zostały odwołane na skutek wybuchu II wojny światowej.

Początkowo miały się one odbyć w Tokio (Imperium japońskie). Po wybuchu wojny chińsko-japońskiej, Chiny złożyły w MKOlu sprzeciw wobec goszczenia igrzysk przez Japonię, jednakże 16 marca 1938 MKOl potwierdził status Tokio jako gospodarza[1]. 13 lipca 1938 Japonia, na wniosek ministerstw zdrowia, skarbu i handlu oraz spraw wewnętrznych zrezygnowała z organizacji igrzysk[1]. Jako przyczyna rezygnacji Japonii z organizacji igrzysk wymieniana jest wojna z Chinami[2][3][4], jednakże według Josepha R. Svintha to wdanie się w konflikt ze Związkiem Radzieckim spowodowało, że „japoński rząd spanikował” i postanowił wycofać się z organizacji igrzysk[1]. Później organizacja igrzysk została przekazana Helsinkom (Finlandia). Na początku stycznia 1939 komitet organizacyjny olimpiady w Helsinkach ogłosił, że dotychczas zamiar uczestnictwa w igrzyskach zgłosiło 20 państw (była wśród nich III Rzesza)[5].

Ostatecznie Igrzyska zostały odwołane z powodu rozpoczęcia II wojny światowej.

W obozie w Norymberdze-Langwasser jeńcy zorganizowali igrzyska olimpijskie, o których w 1980 powstał film fabularny „Olimpiada ’40”.

Polacy na olimpiadę helsińską[edytuj | edytuj kod]

W ramach polskich przygotowań do Olimpiady helsińskiej, w 1939 r., do wybuchu II wojny światowej, odbyła się seria ślubowań zawodników nominowanych do kadry narodowej. Między innymi w maju – w budynku łódzkiej YMCA – ślubowanie złożyli na ręce dyrektora łódzkiej YMCA Alojzego Trypki oraz prezesa oddz. łódzkiego Polskiego Związku Piłki Ręcznej – Albina Grabowskiego: Władysław Król, Józef Pisarski, Bolesław Banaś i Roman Kantor[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c David C. Earhart, Certain Victory: Images of World War II in the Japanese Media, Routledge;, 2008, ISBN 978-0765617774.
  2. Philip Barker, Tokyo 1940: A look back at the Olympic Games that never happened, www.insidethegames.biz, 11 września 2016 [dostęp 2019-03-19].
  3. Wojciech Bajak, 1940 - igrzyska, których nie było, www.rp.pl, 8 maja 2015 [dostęp 2019-03-19] (pol.).
  4. Anna Zapert, Igrzyska, których nie było, olimpijczycy za drutami, Polsat Sport [dostęp 2019-03-19] (pol.).
  5. 20 państw już zgłoszonych do igrzysk olimpijskich 1940 r.. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 5 z 8 stycznia 1939. 
  6. Narodowe Arch. Cyfrowe, sygn. 1–M–889–2 (ślubowanie łódzkich olimpijczyków).