Przyjaźń-84

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy międzynarodowych zawodów sportowych. Zobacz też: Przyjaźń.
Logo zawodów „Przyjaźń-84”
Państwa uczestniczące w zawodach „Przyjaźń-84”

Przyjaźń-84 (ros. Дружба-84) – cykl międzynarodowych zawodów sportowych zorganizowanych w 1984 przez kraje socjalistyczne jako alternatywa dla igrzysk olimpijskich rozgrywanych w Los Angeles w Stanach Zjednoczonych. Związek Radziecki zbojkotował igrzyska w ramach retorsji za bojkot igrzysk olimpijskich w Moskwie w 1980. W ślad za ZSRR poszły inne kraje socjalistyczne, choć decyzja ta została narzucona niektórym narodowym komitetom olimpijskim. Jako powód organizacji zawodów „Przyjaźń-84” podawano umożliwienie:

zaprezentowania umiejętności i formy na zakończenie 4-letniego cyklu olimpijskiego sportowcom, którzy nie mogli uczestniczyć w IO 1984[1].

Zawody rozgrywane były w dziewięciu państwach bloku wschodniego. Termin rozgrywania zawodów wybrano tak, by nie kolidowały ze zmaganiami olimpijczyków. Tym samym umożliwiono start również reprezentantom krajów, które nie bojkotowały igrzysk w Los Angeles. Ogółem w zawodach udział wzięło 2300 sportowców z 50 państw. Mottem zawodów było hasło: „Sport, przyjaźń, pokój” (ros. Спорт, дружба, мир). Ceremonia otwarcia odbyła się na stadionie Łużniki w Moskwie, podobnie jak to miało miejsce podczas Igrzysk w 1980. Znicz zapalił dwukrotny mistrz olimpijski w biegu na 400 metrów Wiktor Markin. Pochodnia została zapalona od wiecznego ognia płonącego dla ofiar II wojny światowej znajdującego się na Kremlu.

Zawody były rozgrywane w następujących krajach:

Poziom zawodów „Przyjaźń-84” był wysoki, a wyniki uzyskiwane w niektórych konkurencjach były lepsze niż te w Los Angeles. Przykładowo w 28 spośród 41 konkurencji lekkoatletycznych uzyskano lepsze wyniki (na przykład Marlies Göhr w biegu na 100 metrów czy Uwe Hohn w rzucie oszczepem). Podczas zawodów „Przyjaźń-84” sportowcy pobili łącznie 48 rekordów świata (z tego 22 sportowcy radzieccy) w kolarstwie, lekkoatletyce, pływaniu i podnoszeniu ciężarów.

Polscy zawodnicy odnieśli zwycięstwa w judo, jeździectwie, lekkoatletyce (Bogusław Mamiński, Ryszard Ostrowski) i szermierce (drużyna szpadzistów). W 2006 pojawiła się propozycja przyznania polskim medalistom zawodów „Przyjaźń-84” takich samych uprawnień jak medalistom olimpijskim[3]. 19 lutego 2007 prezydent Lech Kaczyński podpisał ustawę przyznającą te uprawnienia[4].

Polskie medale[5][edytuj | edytuj kod]

Medale złote[edytuj | edytuj kod]

Medale srebrne[edytuj | edytuj kod]

Medale brązowe[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Mała encyklopedia sportu, 1987, tom 2, s. 320.
  2. Sztuka walki sambo nie była nigdy dyscypliną olimpijską.
  3. Projekt ustawy PiS z 17 marca 2006.
  4. Drużba-84: socjalistyczne igrzyska
  5. Według Gwiazdy sportu – 84, Warszawa 1985, s. 85–94; Na olimpijskim szlaku 1984. Sarajewo Los Angeles, Warszawa 1987, s. 205–206.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]