Zimowe Igrzyska Olimpijskie 1928

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Olympic rings with white rims.svg
II Zimowe Igrzyska Olimpijskie

Bundesarchiv Bild 102-00794, St. Moritz, Olympische Ringe.jpg
Koła olimpijskie na stadionie w St. Moritz
Gtk-go-back-ltr.svg IO 1924 IO 1932 Gtk-go-forward-ltr.svg
Stolica igrzysk  Szwajcaria
Sankt Moritz
Liczba ekip 25
Liczba sportowców 463
(435 mężczyzn i 28 kobiet)
Liczba konkurencji 14 w 8 dyscyplinach
Otwarcie 11 lutego 1928
Oficjalne otwarcie Prezydent Szwajcarii Edmund Schutess
Zamknięcie 19 lutego 1928
Przysięga olimpijska Hans Eidenbenz
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Zimowe Igrzyska Olimpijskie 1928, oficjalnie jako II Igrzyska Zimowej Olimpiady — multidyscyplinarne zawody sportowe, które odbyły się w szwajcarskim mieście St. Moritz od 11 do 19 lutego 1928 roku. Były to pierwsze igrzyska olimpijskie organizowane w Szwajcarii. Oficjalnego otwarcia dokonał prezydent kraju Edmund Schutess.

Igrzyska okazały się wielkim sportowym sukcesem, lecz organizatorzy musieli się zmagać z trudnościami natury pogodowej. Silne wiatry zwane Föhn przyniosły falę cieplejszych mas powietrza, co wywołało wiele komplikacji. Podczas biegu narciarskiego na 50 kilometrów, w momencie startu temperatura wynosiła około 0° C. Lecz w trakcie zawodów temperatura wzrosła do 25° C topiąc śnieg na trasie. Temperatura ta utrzymała się także w nocy co całkowicie zniszczyło wcześniej przygotowane trasy narciarskie. Ocieplenie roztopiło lód na torze łyżwiarskim, przez co przerwano zawody po kilku pierwszych wyścigach i nigdy ich nie wznowiono. Z powodu pogody w zawodach bobslejowych możliwe było zorganizowanie jedynie dwóch rund zjazdów. Szczęśliwie w ciągu kilku kolejnych dni temperatura ponownie spadła i unormowała się, co umożliwiło dalsze przeprowadzenie zawodów.

W klasyfikacji medalowej zwyciężyła reprezentacja Norwegii, zaś najbardziej utytułowanym zawodnikiem został Norweg Bernt Evensen, który zdobył trzy medale w łyżwiarstwie szybkim[1].

Tło startu[edytuj | edytuj kod]

Srebrni medaliści w łyżwiarstwie figurowym — Lilly Scholz i Otto Kaiser (AUT)

Szwajcaria była dobrze przygotowana do organizacji igrzysk w słynnym zimowym kurorcie St. Moritz, lecz na zawody padł cień politycznej sytuacji w Europie. Od czasu zakończenia I wojny światowej, Niemcy nie były zapraszane na igrzyska olimpijskie. Jednakże Międzynarodowy Komitet Olimpijski stwierdził, że II Zimowe Igrzyska Olimpijskie będą odpowiednim wydarzeniem by niemieccy zawodnicy powrócili do startów olimpijskich. Decyzja ta wzbudziła oburzenie, a Belgijski Komitet Olimpijski złożył oficjalny protest.

Igrzyska te były pierwszymi igrzyskami, którym przewodził nowy przewodniczący MKOl, Henri de Baillet-Latour, który w 1925 roku zastąpił na tym stanowisku barona Pierra de Coubertin.

Obiekty sportowe były przygotowane na długo przed zawodami. St. Moritz dysponowało torem bobslejowym, na którym od lat organizowano zawody bobslejowe i skeletonowe; a także wieloma torami łyżwiarskimi. Otoczenia miasta — góry i jeziora — umożliwiały przeprowadzenie zawodów w łyżwiarstwie figurowym i narciarstwie. Wioska olimpijska wymagała minimalnych prac. Jednakże Szwajcarzy przygotowali specjalnie na zawody najwyższą skocznię narciarską, Olympiaschanze[1].

Dyscypliny[edytuj | edytuj kod]

Obraz Johannesa Martiniego przedstawiający tor bobslejowy, 1905

Na II Zimowych Igrzyskach Olimpijskich rozegrano zawody w czternastu konkurencjach w ośmiu dyscyplinach.

Dodatkowo zorganizowano zawody w dwóch dyscyplinach pokazowych:

Obiekty olimpijskie[edytuj | edytuj kod]

Zawody na II Zimowych Igrzyskach Olimpijskich zostały przeprowadzone na następujących arenach sportowych:

Państwa uczestniczące[edytuj | edytuj kod]

II Zimowe Igrzyska Olimpijskie gościły reprezentacje dwudziestu pięciu krajów. Dla szesnastu reprezentacji był to drugi występ na zimowych igrzyskach olimpijskich, zaś dziewięć państw było na tych zawodach debiutantami. Igrzyska te były pierwszymi, które gościły zawodników z Ameryki Południowej (Argentyna) i Azji (Japonia). W nawiasach podano liczbę sportowców w danej reprezentacji.


Legenda
kolor niebieski – państwa, uczestniczące w zimowych igrzyskach olimpijskich po raz pierwszy
kolor zielony – państwa, uczestniczące w zimowych igrzyskach olimpijskich po raz kolejny

Klasyfikacja medalowa[edytuj | edytuj kod]

Ekipa kanadyjska w hokeju na lodzie (złoty medal)
Klasyfikacja medalowa
Lp. Państwo złoto srebro brąz razem
1 Norwegia Norwegia 6 4 5 15
2 Stany Zjednoczone Stany Zjednocz. 2 2 2 6
3 Szwecja Szwecja 2 2 1 5
4 Finlandia Finlandia 2 1 1 4
5 III Republika Francuska Francja 1 0 0 1
Kanada Kanada 1 0 0 1
7 I Republika Austriacka Austria 0 3 1 4
8 Belgia Belgia 0 0 1 1
Pierwsza Republika Czechosłowacka Czechosłowacja 0 0 1 1
Republika Weimarska Rep. Weimarska 0 0 1 1
Szwajcaria Szwajcaria 0 0 1 1
Wielka Brytania Wielka Brytania 0 0 1 1
Razem 14 12 15 41

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1928 Sankt Moritz Winter Games. Sports-reference.com. [dostęp 2015-08-01].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rapport général (Raport olimpijski). St. Moritz: Szwajcarski Komitet Olimpijski, 1928.
  • 1928 Sankt Moritz Winter Games. Sports-reference.com. [dostęp 2015-08-01].