Ludwik Lewin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ludwik Lewin
Data i miejsce urodzenia 12 sierpnia 1944
Namangan
Zawód, zajęcie dziennikarz i poeta

Ludwik Lewin (ur. 12 sierpnia 1944 w Namanganie[potrzebny przypis] w Uzbeckiej SRR) – polski dziennikarz i poeta. Od 1967 roku mieszka w Paryżu[potrzebny przypis].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się jako syn Stanisława, inżyniera ceramika, zajmującego się także ekonometrią oraz Sabiny z Zylberbergów, historyka pedagogii[potrzebny przypis].

Przyjechał w 1946 r. do Polski, gdy jego rodzice, którzy w 1939 znaleźli się pod okupacją sowiecką, powrócili do Warszawy[potrzebny przypis]. Ukończył XIV Liceum Ogólnokształcące w Warszawie (wówczas im. Gottwalda, obecnie znów im. Staszica), maturę zdał w 1961 r. Podjął naukę na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego i ukończył studia w 1967 r.[potrzebny przypis] W latach 1965-1967 studiował reżyserię w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej i Filmowej w Łodzi.

Od 1967 roku mieszka we Francji[potrzebny przypis], dokąd wyjechał po wojnie sześciodniowej, która dla PZPR stała się pretekstem do wszczęcia kampanii „antysyjonistycznej”. Wyprzedził niejako pomarcową (w 1968 roku), ostatnią emigrację żydowską z Polski.

Jako fotoreporter dla Agencji Keystone w sierpniu 1968 r. „witał” sowieckie wojska w Pradze (w czasie Operacji „Dunaj”). Jako wysłannik tygodnika „Life” w styczniu 1969 r. powrócił do Pragi po śmierci Jana Palacha[potrzebny przypis] - spóźniony na pogrzeb tego studenta, który podpalił się w proteście przeciw sowieckiej okupacji, odnalazł jego znajomych i zdjęcia bohatera. Przez wiele lat (od 1969 r. do 1985 r.) pracował dla RFI (francuskie radio dla zagranicy)[potrzebny przypis]. W latach 1978–1981 pracował dla francuskiego miesięcznika Strategies[potrzebny przypis].

Z Esterą Korn był współreżyserem fabularnych filmów krótkometrażowych Personnalisez Votre Environnement (1971) i L’etape (1972) – produkcja Sofracima, Paryż[potrzebny przypis].

Współpracował z wychodzącymi za granicą wydawnictwami emigracyjnymi i solidarnościowymi (1981–1989) i z Video Kontaktem Mirosława Chojeckiego (1985–1990)[potrzebny przypis]. W 1985 roku jako kierownik produkcji filmu Jestem Żydem, bo tak mi się podoba (reż. Natasza Czarmińska, operator Jarosław Sypniewski, produkcja Video Kontakt) wyjechał na tydzień do Izraela. W latach 1986–1990 był dziennikarzem polskiej sekcji BBC, a potem, przez 15 lat jej paryskim korespondentem. Pracował także jako korespondent Życia Warszawy i Gazety Wyborczej oraz Polskiej Agencji Prasowej (PAP). Był korespondentem wojennym w Izraelu podczas I wojny w Zatoce i w Jugosławii (w sierpniu 1991 i w grudniu 1992)[potrzebny przypis].

Publikował swoje teksty w prasie francuskiej, między innymi w dziennikach „Le Monde” i „Le Progrès” oraz we francusko-żydowskim miesięczniku „Passages”[potrzebny przypis].

W 2005 roku Telewizja Polonia przygotowała dokument o Ludwiku Lewinie pt. Moje światy (reż. Krzysztof Kownas). W 2010 r. zasiadał w jury VII Międzynarodowego Festiwalu Filmowego Żydowskie Motywy. W swoim dorobku ma liczne publikacje w prasie polskiej i francuskiej. Był współpracownikiem miesięcznika „Kuchnia” oraz autorem rubryki Wina Lewina w tygodniku „Do Rzeczy”. Współpracował także z wychodzącym w Paryżu miesięcznikiem „Vector Polonii”. Obecnie jest paryskim korespondentem Polskiej Agencji Prasowej[1].

Poeta[edytuj | edytuj kod]

Ludwik Lewin swoje wiersze zamieszczał początkowo w paryskim miesięczniku „Kontakt”[potrzebny przypis], następnie w periodykach krajowych, m.in. w „Czasie Kultury” oraz w piśmie pallotynów „Nasza Rodzina”[potrzebny przypis]. Publikował je również w internetowym „Recogito”, pod red. ks. Marka Wittbrota. W 2004 r. został wydany jego tomik wierszy Ucieczka z Egiptu.

Książki[edytuj | edytuj kod]

  • Syzyf i ska – powieść, wyd. Książka i Wiedza 2007
  • Ucieczka z Egiptu – wiersze, wyd. Książka i Wiedza 2004
  • Podróż po Stołach Francji – opowieści o francuskich regionach, ich kuchni i historii, wyd. Książka i Wiedza 2001(II wyd. 2003)
  • Paryż za dwa Ludwiki – współautor z Ludwikiem Stommą – przewodnik po Paryżu cieni i smaków, wyd. BGW 1995
  • Punkitudes – wraz z Jean-Dominique Brierre, edycja francuska, w języku francuskim, wyd. Albin Michel/Rock & Folk, Paryż 1978

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ludwik Lewin: Tysiące Chińczyków domagały się w Paryżu bezpieczeństwa. pap.pl. [dostęp 2016-09-27].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]