Luis Santibáñez

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Luis Santibáñez
Pełne imię i nazwisko Oscar Luis Santibáñez Díaz
Data i miejsce urodzenia 7 lutego 1936
Antofagasta, Chile
Data i miejsce śmierci 5 września 2008
Santiago, Chile
Kariera trenerska
Lata Klub
1966 Deportes Antofagasta
1970–1971 Unión San Felipe
1973–1977 Unión Española
1977–1982 Chile
1978–1981 O’Higgins
1981–1982 Universidad Católica
1983 Universidad de Chile
1985–1986 Barcelona SC
1988 Filanbanco
1989 Lozapenco
1990 Santiago Wanderers
1991 Deportes Temuco
1995 LDU Portoviejo
2000 Al-Arabi
2001 Deportes Arica
2005 Fernández Vial

Oscar Luis Santibáñez Díaz (ur. 7 lutego 1936 w Antofagaście - zm. 5 września 2008 w Santiago) - chilijski trener piłkarski.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Karierę trenerską Luis Santibáñez rozpoczął w klubie Deportes Antofagasta w 1966. Przełomem w jego karierzy było objęcie drugoligowego Uniónu San Felipe. Z Uniónem awansował do chiilijskiej ekstraklasy w 1970. Rok później zdobył z nim (wówczas beniaminkiem ligi!) mistrzostwo Chile. Najlepszym okresem w jego karierze była praca w stołecznym Uniónie Española w latach 1973-1977. W tym okresie trzykrotnie doprowadził Unión Española do mistrzostwa Chile w 1973, 1975 i 1977. Na arenie międzynarodowej dotarł do finału Copa Libertadores 1975, w którym Unión uległ argentyńskiemu Independiente Avellaneda.

Te sukcesy zaowocowały objęciem funkcji selekcjonera reprezentacji Chile w 1977. W 1979 doprowadził Chile do drugiego miejsca w Copa América. W 1981 awansował z „La Roja” do Mistrzostw Świata w Hiszpanii. Na Mundialu Chile przegrało wszystkie trzy mecze z Austrią (0-1), RFN (1-4) i Algierią (2-3). Po Mundialu pożegnał się z reprezentacją Chile. Podczas pracy z reprezentacją pracował równocześnie w O’Higgins Rancagua i Universidad Católica. W 1983 prowadził Universidad de Chile, po czym wyjechał do Ekwadoru, gdzie objął klub Barcelona SC. Z Barceloną zdobył mistrzostwo Ekwadoru w 1985.

Potem prowadził m.in. Santiago Wanderers, Deportes Temuco, ekwadorskiego LDU Portoviejo czy katarski Al-Arabi, lecz sukcesu z tymi klubami nie odniósł. Z pracą trenerską pożegnał się w Fernández Vial Concepción w 2005.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]