Luis Santibáñez

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Luis Santibáñez
Imię i nazwisko Oscar Luis Santibáñez Díaz
Data i miejsce
urodzenia
7 lutego 1936
Antofagasta, Chile
Data i miejsce
śmierci
5 września 2008
Santiago, Chile
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1966
1970-1971
1973-1977
1977-1982
1978-1981
1981-1982
1983
1985-1986
1988
1989
1990
1991
1995
2000
2001
2005
Deportes Antofagasta
Unión San Felipe
Unión Española
 Chile
O’Higgins
Universidad Católica
Universidad de Chile
Barcelona Guayaquil
Filanbanco
Lozapenco
Santiago Wanderers
Deportes Temuco
LDU Portoviejo
Al-Arabi
Deportes Arica
Fernández Vial

Oscar Luis Santibáñez Díaz (ur. 7 lutego 1936 w Antofagaście - zm. 5 września 2008 w Santiago) - chilijski trener piłkarski.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Karierę trenerską Luis Santibáñez rozpoczął w klubie Deportes Antofagasta w 1966. Przełomem w jego karierzy było objęcie drugoligowego Uniónu San Felipe. Z Uniónem awansował do chiilijskiej ekstraklasy w 1970. Rok później zdobył z nim (wówczas beniaminkiem ligi!) mistrzostwo Chile. Najlepszym okresem w jego karierze była praca w stołecznym Uniónie Española w latach 1973-1977. W tym okresie trzykrotnie doprowadził Unión Española do mistrzostwa Chile w 1973, 1975 i 1977. Na arenie międzynarodowej dotarł do finału Copa Libertadores 1975, w którym Unión uległ argentyńskiemu Independiente Avellaneda.

Te sukcesy zaowocowały objęciem funkcji selekcjonera reprezentacji Chile w 1977. W 1979 doprowadził Chile do drugiego miejsca w Copa América. W 1981 awansował z „La Roja” do Mistrzostw Świata w Hiszpanii. Na Mundialu Chile przegrało wszystkie trzy mecze z Austrią (0-1), RFN (1-4) i Algierią (2-3). Po Mundialu pożegnał się z reprezentacją Chile. Podczas pracy z reprezentacją pracował równocześnie w O’Higgins Rancagua i Universidad Católica. W 1983 prowadził Universidad de Chile, po czym wyjechał do Ekwadoru, gdzie objął klub Barcelona Guayaquil. Z Barceloną zdobył mistrzostwo Ekwadoru w 1985.

Potem prowadził m.in. Santiago Wanderers, Deportes Temuco, ekwadorskiego LDU Portoviejo czy katarski Al-Arabi, lecz sukcesu z tymi klubami nie odniósł. Z pracą trenerską pożegnał się w Fernández Vial Concepción w 2005.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]