Humberto Maschio

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Humberto Dionisio Maschio
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 20 lutego 1933
Avellaneda, Argentyna
Wzrost 176 cm
Pozycja napastnik, pomocnik
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
Arsenal Sarandí, Buenos Aires
?-1954 Quilmes, Buenos Aires
1954–1957 Racing, Buenos Aires
1957–1959 Bologna FC, Bolonia 43 (13)
1959–1962 Atalanta BC, Bergamo 80 (22)
1962–1963 Inter Mediolan, Mediolan 15 (4)
1963–1966 ACF Fiorentina, Florencja 51 (11)
1966–1968 Racing, Buenos Aires 139 (44[1])
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1956–1957 Argentyna 12 (12)
1962 Włochy 2 (0)
W sumie: 14 (12)
Kariera trenerska
Lata Klub
1969 Argentyna

Humberto Dionisio Maschio (ur. 20 lutego 1933 w Avellaneda) - piłkarz reprezentacji Argentyny i Włoch.

Maschio rozpoczął grę w klubie Arsenal Sarandí. Stąd przeniósł się do Quilmes. W roku 1954 przeszedł do Racingu, gdzie zadebiutował w roku 1955 obok Corbatty i Angelillo. Z Racingu w 1957 roku po znakomitej postawie podczas Copa América wyemigrował do Włoch, czym u kibiców argentyńskich zarobił sobie na miano tzw. „brudnej twarzy”. We Włoszech grał kolejno w takich klubach jak Bologna FC Bolonia, Atalanta BC Bergamo, Inter Mediolan Mediolan i ACF Fiorentina Florencja. Dzięki znakomitej grze, jaką prezentował, powołany został do reprezentacji Włoch na mistrzostwa świata w 1962 roku. W roku 1966 zamierzał już kończyć karierę, jednak wrócił do Racingu za namową trenera klubu Juana José Pizzuttiego, by rok później zdobyć Copa Libertadores i Puchar Interkontynentalny. Zakończył karierę piłkarską z dorobkiem 139 meczów i 44 bramek.

Maschio rozegrał w latach 1956-1957 w reprezentacji Argentyny 12 meczów w których zdobył 12 bramek. Wraz z reprezentacją Argentyny zwyciężył w Copa América 1957. W reprezentacji Włoch rozegrał jedynie 2 mecze, 1 podczas chilijskich mistrzostw świata w 1962 roku. Na mistrzostwach był kapitanem i głównym „bohaterem” tzw. „Bitwy w Santiago”, czyli serii incydentów podczas meczu Włoch z Chile (2 czerwca 1962 roku), w których chilijski piłkarz Leonel Sánchez złamał mu nos.

Maschio mierzył 176 cm wzrostu i ważył 76 kg. Był bardzo dobrym strzelcem jak i dryblerem, jednak jego największym atutem było myślenie na boisku – stąd przydomek Bocha (co znaczy głowa). W roku 1969 Maschio prowadził narodową reprezentację Argentyny.

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Tomasz Wołek, Encyklopedia piłkarska FUJI: Copa America. Historia mistrzostw Ameryki Południowej 1910-1995, Wydawnictwo GiA, Katowice 1995, ​ISBN 83-902751-2-0​, str. 114

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. łącznie z okresem 1954-57