Mauricio Larriera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mauricio Larriera
Pełne imię i nazwisko José Mauricio Larriera Dibarboure
Data i miejsce urodzenia 26 sierpnia 1970
Florida
Wzrost 176 cm
Pozycja Pomocnik
Kariera juniorska
Lata Klub
1985 Sud América
1986–1987 Quilmes Florida
1988–1989 Liverpool
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1989–1992 Liverpool 0 (0)
1994–1995 Rentistas
1996–1997 Miramar Misiones
1998 Central Español
1998 Deportivo Maldonado
1999–2001 Racing
2002 Rentistas
2003–2004 El Tanque Sisley 10 (1)
Kariera trenerska
Lata Drużyna
2005 El Tanque Sisley
2013 Sol de América
2014 Racing
2015 Defensor Sporting
2015–2016 Al-Wakrah
2017 Godoy Cruz
2018 O’Higgins

José Mauricio Larriera Dibarboure (ur. 26 sierpnia 1970 we Floridzie) – urugwajski piłkarz występujący na pozycji bocznego pomocnika, obecnie trener.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Larriera urodził się w miejscowości Florida. Dorastał jednak w trzech miastach – Floridzie, Playa Pascual i stołecznym Montevideo (w dzielnicy Conciliación), ze względu na częste przeprowadzki rodziców[1]. Ostatnie lata szkolne (odebrał wykształcenie stomatologiczne[2]) spędził w stolicy, gdzie grał w osiedlowych drużynach Olimpo i Garzón City. Następnie trenował w akademii juniorskiej klubu IA Sud América, by później powrócić do Floridy i dołączyć do tamtejszej ekipy CA Quilmes oraz występować w reprezentacji departamentu Florida. Jako osiemnastolatek przeniósł się do stołecznego zespołu Liverpool FC, gdzie jednak był wyłącznie członkiem rezerw i nie potrafił się przebić do pierwszej drużyny. Po odejściu z Liverpoolu bez większych sukcesów występował w ekipach z drugiej ligi urugwajskiej – kolejno CA Rentistas, Miramar Misiones, Central Español i Deportivo Maldonado[1].

Najlepsze lata swojej średnio udanej kariery piłkarskiej Larriera spędził w stołecznym Racing Club de Montevideo. Na koniec sezonu 1999 awansował z nim do pierwszej ligi, a tam pod okiem trenera Gerardo Pelusso dał się poznać jako solidny i dość bramkostrzelny prawy pomocnik. Po trzech latach w barwach Racingu (przez pewien czas pełnił tam rolę kapitana) powrócił do drugoligowego CA Rentistas, zaś karierę zakończył w wieku 34 lat w innym drugoligowym zespole – El Tanque Sisley. Mimo dosyć dużego potencjału, zdecydowaną większość swojej kariery w roli zawodnika spędził w drugiej lidze urugwajskiej[1].

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Jeszcze jako profesjonalny zawodnik Larriera ukończył kurs trenerski, a pracę jako szkoleniowiec rozpoczął bezpośrednio po zakończeniu kariery, w swoim ostatnim klubie – drugoligowym El Tanque Sisley. Drużyna była wówczas pogrążona w dużych kłopotach finansowych, a wobec odejścia większości zawodników była zmuszona grać głównie juniorami[1]. Po zajęciu przedostatniego miejsca w tabeli klub wycofał się z rozgrywek drugoligowych wobec zaległości pieniężnych[3].

Później Larriera z sukcesami pracował jako asystent trenera Gerardo Pelusso (swojego byłego przełożonego z reprezentacji Floridy, Liverpoolu i Racingu[1]) w czołowych klubach Ameryki Południowej – kolejno w peruwiańskiej Alianzie Lima (2006–2007), urugwajskim Nacionalu (2007–2009), chilijskim Universidad de Chile (2010), paragwajskiej Olimpii (2011–2012), a także w reprezentacji Paragwaju (2012–2013)[4]. W roli najbliższego współpracownika w sztabie Pelusso wywalczył m.in. mistrzostwo Peru (2006), mistrzostwo Urugwaju (2009), mistrzostwo Paragwaju (2011) oraz dwukrotnie dotarł do półfinału Copa Libertadores (2009, 2010)[5]. Lokalne media często podkreślały wielką rolę Larriery w tych osiągnięciach, nazywając go „mózgiem Pelusso” i zwracając uwagę na charakteryzujące go fachowość, perfekcjonizm i dbałość o detale[6].

We wrześniu 2013 Larriera zastąpił Gualberto Jarę na stanowisku trenera paragwajskiej drużyny Club Sol de América[7]. Poprowadził ją zaledwie w czterech spotkaniach (poniósł w nich komplet porażek), po czym wskutek konfliktów pomiędzy poszczególnymi członkami zarządu został zwolniony ze stanowiska[6]. W styczniu 2014 powrócił do ojczyzny, zostając szkoleniowcem walczącego o utrzymanie Racing Club de Montevideo[8]. Szybko odmienił grę zespołu i w wiosennej fazie Clausura zajął z nim bezpieczne siódme miejsce w lidze. Podczas jesiennej fazy Apertura prowadzony przez niego Racing spisał się jeszcze lepiej – okazał się rewelacją rozgrywek, plasując się na drugiej pozycji w tabeli[2]. Bezpośrednio po osiągnięciu historycznego wyniku Larriera nie przedłużył wygasającego kontraktu z Racingiem, chcąc kontynuować karierę w mocniejszym klubie[9].

W styczniu 2015 Larriera objął czołowy urugwajski zespół – stołeczny Defensor Sporting[10]. Tam także zanotował udany pobyt, zajmując wraz z podopiecznymi wysokie czwarte miejsce w tabeli. Za sprawą świetnej pracy w Racingu i Defensorze, Larriera został wybrany w oficjalnym plebiscycie Urugwajskiego Związku Piłki Nożnej (AUF) najlepszym trenerem ligi urugwajskiej w sezonie 2014/2015[11]. Już po sześciu miesiącach zrezygnował jednak z pracy w Defensorze na rzecz lukratywnej oferty z Bliskiego Wschodu – w czerwcu 2015 podpisał dwuletnią umowę z katarskim Al-Wakrah SC[12]. Prowadził go przez półtora roku z przeciętnym skutkiem – był chwalony przez katarskie media za metodologię pracy, lecz jego Al-Wakrah notował średnie wyniki i nie potrafił się włączyć do walki o cele ambitniejsze niż utrzymanie w lidze[13]. W sezonie 2015/2016 zajął z drużyną jedenaste miejsce w tabeli i uchronił ją tym samym przed spadkiem[14]. Został zwolniony w listopadzie 2016 po jedenastu meczach z rzędu bez zwycięstwa i różnicy zdań z zarządem[15].

W lipcu 2017 Larriera podpisał roczną umowę z argentyńskim średniakiem Godoy Cruz Antonio Tomba[16]. Prowadził go z przeciętnymi wynikami przez pół roku i już w grudniu zdecydował się zrezygnować ze stanowiska, powołując się na niezrealizowanie postawionych przed drużyną celów sportowych[17]. W czerwcu 2018 został szkoleniowcem chilijskiego CD O’Higgins, podpisując z nim półtoraroczny kontrakt[4]. Zwolniono go jednak już po trzech miesiącach – jego drużyna notowała fatalne wyniki (sześć porażek w ośmiu meczach) i słabo prezentowała się na boisku[18].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Diego Martini: “No marearme es mi gran patrimonio” (hiszp.). W: La Diaria [on-line]. ladiaria.com.uy, 24 stycznia 2014. [dostęp 10 lipca 2018].
  2. a b Joselo Olascuaga: Larriera, el director técnico de la adaptación de Racing con su histórica identidad de “La Escuelita de Sayago” (hiszp.). W: Tenfield [on-line]. tenfield.com.uy, 5 września 2014. [dostęp 10 lipca 2018].
  3. Francisco Fernández: Uruguay Second Level 2005 (ang.). W: Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation [on-line]. rsssf.com, 15 sierpnia 2006. [dostęp 10 lipca 2018].
  4. a b El uruguayo Mauricio Larriera es el nuevo técnico de O’Higgins (hiszp.). W: La Tercera [on-line]. latercera.com, 30 czerwca 2018. [dostęp 10 lipca 2018].
  5. Curriculum (hiszp.). W: Mauricio Larriera - Director Técnico [on-line]. mauriciolarriera.com. [dostęp 10 lipca 2018].
  6. a b El "cerebro de Pelusso" dejó Sol de América (hiszp.). W: Paraguay.com [on-line]. paraguay.com, 25 października 2013. [dostęp 10 lipca 2018].
  7. Luis Silva: Mauricio Larriera nuevo técnico del Sol de América (hiszp.). W: Tenfield [on-line]. tenfield.com.uy, 25 września 2013. [dostęp 10 lipca 2018].
  8. Larriera, el cirujano de los violetas (hiszp.). W: Ovación [on-line]. ovaciondigital.com.uy, 12 lutego 2015. [dostęp 10 lipca 2018].
  9. Alan Mineo: Entrevista. Mauricio Larriera en VAVEL: “En Racing logré quedar en la historia” (hiszp.). W: Vavel [on-line]. vavel.com, 11 grudnia 2014. [dostęp 10 lipca 2018].
  10. Martín Bachs: Mauricio Larriera es el nuevo director técnico de Defensor Sporting (hiszp.). W: Tenfield [on-line]. tenfield.com.uy, 30 grudnia 2014. [dostęp 10 lipca 2018].
  11. Mejor Entrenador del Fútbol Uruguayo 2014-2015 (hiszp.). W: Mauricio Larriera - Director Técnico [on-line]. mauriciolarriera.com, 6 listopada 2015. [dostęp 10 lipca 2018].
  12. Mauricio Larriera a Qatar (hiszp.). W: Futbol.uy [on-line]. futbol.com.uy, 8 czerwca 2015. [dostęp 10 lipca 2018].
  13. Destacan el buen trabajo (hiszp.). W: Mauricio Larriera - Director Técnico [on-line]. mauriciolarriera.com, 27 grudnia 2015. [dostęp 10 lipca 2018].
  14. Empate y permanencia (hiszp.). W: Mauricio Larriera - Director Técnico [on-line]. mauriciolarriera.com, 15 kwietnia 2016. [dostęp 10 lipca 2018].
  15. ¿Quién es Larriera? (hiszp.). W: Olé [on-line]. ole.com.ar, 13 lipca 2017. [dostęp 10 lipca 2018].
  16. Nico Castillo: Mauricio Larriera:"No me gusta ganar de cualquier manera" (hiszp.). W: Vavel [on-line]. vavel.com, 15 lipca 2017. [dostęp 10 lipca 2018].
  17. Mauricio Larriera dejó su cargo como técnico de Godoy Cruz (hiszp.). W: Télam [on-line]. telam.com.ar, 5 grudnia 2017. [dostęp 10 lipca 2018].
  18. José Luis Rivera: Es oficial: O'Higgins confirmó la salida del entrenador Mauricio Larriera tras mala campaña (hiszp.). W: BioBioChile [on-line]. biobiochile.cl, 24 września 2018. [dostęp 28 września 2018].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]