Marek Migalski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Marek Migalski
Marek Migalski 01.jpg
Data i miejsce urodzenia 14 stycznia 1969
Racibórz
Poseł do PE VII kadencji
Okres od 14 lipca 2009
do 30 czerwca 2014
Przynależność polityczna Polska Razem
Marek Migalski (2008)
Białoruska demonstracja w Warszawie, wśród uczestników m.in. Marek Migalski i Andrej Sannikau (8 marca 2013)

Marek Henryk Migalski (ur. 14 stycznia 1969 w Raciborzu) – polski politolog, nauczyciel akademicki, publicysta polityczny i polityk, poseł do Parlamentu Europejskiego VII kadencji.

Życiorys[edytuj]

Ukończył Szkołę Podstawową nr 13 im. Stanisława Staszica w Raciborzu[1], następnie I Liceum Ogólnokształcące im. Jana Kasprowicza w tym samym mieście[2]. W 1999 ukończył studia politologiczne na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach. W 2001 na podstawie rozprawy pt. Koncepcja „mostu między Wschodem a Zachodem” Edwarda Benesza – próba zachowania niezależności Czechosłowacji w latach 1945–1948 uzyskał na Wydziale Nauk Społecznych Uniwersytetu Śląskiego stopień naukowy doktora nauk humanistycznych w dziedzinie nauk o polityce.

Przed podjęciem studiów pracował jako nauczyciel języka polskiego. W trakcie studiów odbył – z rekomendacji konsula generalnego Republiki Czeskiej w Polsce – miesięczną praktykę w biurze Euroregionu Silesia, zaś w lutym 1999 objął stanowisko wicedyrektora biura[3].

Pracuje w Instytucie Nauk Politycznych i Dziennikarstwa Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach na stanowisku adiunkta w Zakładzie Systemów Politycznych Polski i Państw Europy Środkowej i Wschodniej. Jest także wykładowcą w Instytucie Europeistyki Wyższej Szkoły Humanitas w Sosnowcu. W pracy naukowej i dydaktycznej zajmuje się zagadnieniami współczesnych systemów politycznych i partyjnych.

Odbył staże naukowe w czeskich uczelniach: na Wydziale Prawa Uniwersytetu Masaryka w Brnie, na Wydziale Pedagogiki Uniwersytetu Południowoczeskiego w Czeskich Budziejowicach oraz na Wydziale Nauk Politycznych Uniwersytetu Palackiego w Ołomuńcu. Brał udział w wielu krajowych i międzynarodowych konferencjach politologicznych. Jest autorem, współautorem i redaktorem kilkunastu książek oraz autorem kilkudziesięciu publikacji naukowych.

Publikował artykuły na temat polskiej sceny politycznej w prasie, m.in. w „Dzienniku”, „Gazecie Wyborczej”, „Rzeczpospolitej” i „Wprost”.

W 2009 z listy Prawa i Sprawiedliwości w okręgu katowickim uzyskał mandat eurodeputowanego VII kadencji, otrzymując 112 881 głosów[4]. W PE został członkiem Komisji Kultury i Edukacji oraz Delegacji do komisji współpracy parlamentarnej UE-Rosja, objął również zastępstwo w Delegacji do spraw stosunków z Białorusią i Delegacji do Zgromadzenia Parlamentarnego Euronest. Nie przystąpił do PiS.

We wrześniu 2010 na wniosek europosłów Ryszarda Legutki i Tomasza Poręby został wykluczony z delegacji PiS w Parlamencie Europejskim w związku z listem do prezesa tej partii, Jarosława Kaczyńskiego, w którym skrytykował jego sposób zarządzania ugrupowaniem[5]. W listopadzie tego samego roku zaangażował się w tworzenie nowego ugrupowania Polska Jest Najważniejsza, które w marcu 2011 zostało zarejestrowane jako partia. 10 czerwca tego samego roku został jednym z wiceprezesów tego ugrupowania[6].

Współtworzył (wraz z resztą PJN) powołaną 7 grudnia 2013 na bazie ruchu społecznego „Godzina dla Polski” nowej partii Polska Razem[7]. Tydzień później został wiceprezesem tego ugrupowania. Pełnił tę funkcję do marca 2014, kiedy to zrezygnował z zasiadania w prezydium zarządu partii (pozostając szefem jej śląskich struktur). W tym samym roku nie uzyskał reelekcji w wyborach europejskich, otwierając śląską listę Polski Razem. 29 maja 2014 zrezygnował z członkostwa w partii, wycofując się z działalności politycznej[8]. W 2016 prowadził program Dwie prawdy w TVN24[9].

Wybrane publikacje[edytuj]

  • Szkice o państwie i polityce (red., współautor), Katowice 1998.
  • Koncepcja „mostu między Wschodem a Zachodem” Edwarda Benesza, Sosnowiec 2004.
  • Rola Polski, Czech i Słowacji w Europie Środkowej po rozszerzeniu Unii Europejskiej, Katowice 2004.
  • Partie i systemy partyjne państw Europy Środkowej i Wschodniej (red.), Sosnowiec 2005.
  • Polska i Republika Czeska – dekada sąsiedztwa (współautor), Sosnowiec 2005.
  • Populizm (red.) Katowice 2005.
  • Prawica w Polsce 1989–2005 (red.), Katowice 2005.
  • Obywatel – społeczeństwo – demokracja, Sosnowiec 2006.
  • Polski system partyjny (współautor), Warszawa 2006.
  • Prezydent w Polsce po 1989 r. – studium politologiczne (red., współautor), Warszawa 2006.
  • Czeski i polski system partyjny. Analiza porównawcza, Warszawa 2008.
  • Nieudana rewolucja. Nieudana restauracja. Polska w latach 2005–2010, Warszawa 2010.
  • Parlament ANTYeuropejski, Warszawa 2014.

Przypisy

  1. Przyjaźnię się tylko z raciborzanami. nowiny.pl, 24 marca 2009. [dostęp 11 stycznia 2011].
  2. Aktualności turystyczne. raciborz.pl, 25 października 2007. [dostęp 11 stycznia 2011].
  3. Katarzyna Bytomska, Stypendysta MEN – Marek Migalski, „Gazeta Uniwersytecka – miesięcznik Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach” nr 7(63)/1999.
  4. Serwis PKW – Wybory 2009. [dostęp 11 stycznia 2011].
  5. PiS wyrzuca Migalskiego z delegacji do europarlamentu. tvn24.pl, 2 września 2010. [dostęp 11 stycznia 2011].
  6. Poncyljusz i Migalski wiceszefami PJN. stronapjn.pl, 10 czerwca 2011. [dostęp 10 czerwca 2011].
  7. Polska Razem to nazwa nowej partii Jarosława Gowina. gazeta.pl, 7 grudnia 2013. [dostęp 7 grudnia 2013].
  8. „To już jest koniec”. migalski.eu, 29 maja 2014. [dostęp 29 maja 2014].
  9. Koniec magazynu „Dwie prawdy” TVN24. 2 września 2016. [dostęp 2016-11-06].

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]