Ryszard Legutko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ryszard Legutko
Ryszard Legutko Kancelaria Senatu 2005.jpg
Data i miejsce urodzenia 24 grudnia 1949
Kraków
Minister edukacji narodowej
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Okres urzędowania od 13 sierpnia 2007
do 16 listopada 2007
Poprzednik Roman Giertych
Następca Katarzyna Hall
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Zasługi (Portugalia)
Prezydent Lech Kaczyński oraz minister edukacji narodowej Ryszard Legutko (13 sierpnia 2007)
Ryszard Legutko i Krzysztof Putra podczas Zgromadzenia Posłów i Senatorów z okazji rocznicy uchwalenia Konstytucji 3 maja w Sali Obrad Senatu (2 maja 2007)

Ryszard Antoni Legutko (ur. 24 grudnia 1949 w Krakowie) – polski filozof i polityk, profesor nauk humanistycznych, publicysta, autor książek o tematyce społeczno-politycznej, tłumacz i komentator dzieł Platona, senator i wicemarszałek Senatu VI kadencji, przez trzy miesiące w 2007 minister edukacji narodowej, były sekretarz stanu w Kancelarii Prezydenta Lecha Kaczyńskiego, poseł do Parlamentu Europejskiego VII i VIII kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Działalność naukowa i społeczna[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia z zakresu filologii angielskiej w 1973 i z zakresu filozofii w 1976 na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1991 uzyskał stopień naukowy doktora habilitowanego (tytuł rozprawy habilitacyjnej: Krytyka demokracji w filozofii politycznej Platona), w 1998 otrzymał tytuł profesora nauk humanistycznych. W 2003 objął stanowisko profesora zwyczajnego.

Wykłada na Uniwersytecie Jagiellońskim. Specjalizuje się w filozofii politycznej i społecznej, filozofii starożytnej oraz historii filozofii. Członek Collegium Invisibile[1].

W latach 80. redagował w Krakowie podziemne czasopismo "Arka". Do października 2005 pełnił funkcję prezesa Towarzystwa Edukacyjno-Naukowego Ośrodek Myśli Politycznej, którego w 1992 był współzałożycielem. Publikował m.in. w "Rzeczpospolitej", "Życiu", "Wprost", "Nowym Państwie", "Naszym Dzienniku" i w angielskojęzycznym "Critical Review".

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

W wyborach parlamentarnych w 2005 z ramienia Prawa i Sprawiedliwości w okręgu krakowskim uzyskał mandat senatora VI kadencji. Przewodniczył Polsko-Izraelskiej Grupie Parlamentarnej, był członkiem Komisji Praw Człowieka i Praworządności. Do 4 listopada 2007 pełnił też funkcję wicemarszałka Senatu.

Od 13 sierpnia 2007 do 16 listopada 2007 zajmował stanowisko ministra edukacji narodowej w rządzie Jarosława Kaczyńskiego.

W wyborach parlamentarnych w 2007 bez powodzenia ponownie kandydował do Senatu. Od 4 grudnia 2007 do 16 kwietnia 2009 był sekretarzem stanu w Kancelarii Prezydenta Lecha Kaczyńskiego.

W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2009 kandydował z pierwszego miejsca dolnośląsko-opolskiej listy Prawa i Sprawiedliwości, zdobywając mandat europosła[2]. W PE przystąpił do grupy Europejskich Konserwatystów i Reformatorów. Został szefem delegacji PiS, a także członkiem Komisji Spraw Zagranicznych.

W 2012 Sąd Okręgowy w Krakowie w postępowaniu cywilnym uznał, że Ryszard Legutko naruszył dobra osobiste dwojga uczniów jednej z wrocławskich szkół średnich, którzy zorganizowali debatę dotyczącą istnienia krzyży w klasach, poprzez nazwanie ich "rozpuszczonymi smarkaczami", nakazując przeproszenie w prasie i uiszczenie kwoty 5 tys. zł na cel społeczny[3]. Sprawa była objęta programem spraw precedensowych Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka[4].

Kandydował z ramienia PiS w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014, uzyskując mandat europosła VIII kadencji[5].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

Tłumaczenia i komentarze dialogów Platona[edytuj | edytuj kod]

  • Fedon (1995)
  • Eutyfron (1998)
  • Obrona Sokratesa (2003)

Publikacje książkowe[edytuj | edytuj kod]

  • Bez gniewu i uprzedzenia (1989; Nagroda PEN Clubu)
  • Platona krytyka demokracji (1990)
  • Nie lubię tolerancji: szkice i felietony (1993)
  • Spory o kapitalizm (1994)
  • Etyka absolutna i społeczeństwo otwarte (1994; Nagroda im. Andrzeja Kijowskiego)
  • Frywolny Prometeusz (1995) – zbiór felietonów
  • I kto tu jest ciemniakiem (1996) – zbiór felietonów
  • Tolerancja. Rzecz o surowym państwie, prawie natury, miłości i sumieniu (1997; Nagroda Ministra Edukacji Narodowej)
  • Czasy wielkiej imitacji (1998) – zbiór felietonów
  • Złośliwe demony (1999) – zbiór felietonów
  • O czasach chytrych i prawdach pozornych (1999) – wydana w Krakowie nakładem wydawnictwa "Stalky i Spółka". Publikacja zawiera szesnaście esejów opublikowanych przez autora w pismach krajowych i zagranicznych w latach 1989–1999. Poruszana problematyka dotyczy dziedzictwa komunizmu w III RP, zjawiska ucieczki od metafizyki we współczesnej kulturze, a także problemu recepcji liberalizmu we współczesnej Polsce.
  • Society as a Department Store: Critical Reflections on the Liberal State (2002)
  • Raj przywrócony (2005) – zbiór esejów
  • Podzwonne dla błazna (2006) – zbiór esejów
  • Traktat o wolności (2007)
  • Esej o duszy polskiej (2008, 2012)
  • Ošklivost demokracie a jiné eseje (Brzydota demokracji i inne eseje, 2009)
  • Triumf człowieka pospolitego (2012)
  • Antykaczyzm (2013)
  • Sokrates (2013; Nagroda Literacka im. Józefa Mackiewicza)
  • Polska, Polacy i suwerenność (2014)

Przypisy

  1. Lista tutorów Collegium Invisibile. ci.edu.pl. [dostęp 2 kwietnia 2011].
  2. Serwis PKW – Wybory 2009 [dostęp 12 września 2010]
  3. Jacek Harłukowicz: Legutko musi przeprosić za "rozwydrzonych smarkaczy". gazeta.pl, 17 kwietnia 2012. [dostęp 26 czerwca 2013].
  4. Prof. Ryszard Legutko musi przeprosić wrocławskich licealistów. hfhr.pl, 18 kwietnia 2012. [dostęp 26 czerwca 2013].
  5. Serwis PKW – Wybory 2014. [dostęp 27 maja 2014].
  6. Chancelaria das Ordens Honoríficas Portuguesas (port.). dre.pt. [dostęp 12 września 2010].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]