Maria Schneider (aktorka)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Maria Schneider
Ilustracja
Maria Schneider / Créteil Films de Femmes Festival / Paris (2001)
Imię i nazwisko Marie Christine Gélin
Data i miejsce urodzenia 27 marca 1952
Paryż, Francja
Data i miejsce śmierci 3 lutego 2011
Paryż, Francja
Zawód aktorka
Lata aktywności 1969–2008

Maria-Hélène Schneider, właściwie Marie Christine Gélin[1][2][3] (ur. 27 marca 1952[4] w Paryżu[5], zm. 3 lutego 2011[6] w Paryżu[7]) – francuska aktorka, znana przede wszystkim z roli Jeanne w filmie Bertolucciego Ostatnie tango w Paryżu (1972)[8] z Marlonem Brando. Laureatka nagrody Cezara, wyróżniona nagrodą Special David podczas David di Donatello Awards w 1973[9].

Życiorys[edytuj]

Wczesne lata[edytuj]

Urodziła się w Paryżu jako córka rumuńskiej modelki Marie-Christine Schneider, która prowadziła księgarnię w Paryżu[10], i aktora Daniela Yvesa Alfreda Gélina (ur. 19 maja 1921 w Angers, zm. 29 listopada 2002 w Paryżu)[11][12][13]. Gélin był żonaty z aktorką i producentką Danièle Delorme, podczas swojego romansu z Marie-Christine Schneider. Nigdy nie uznał Schneider jako swojej córki[14].

Wychowywana była przez matkę w pobliżu granicy z Francją z Niemcami; spotkała swego ojca tylko trzy razy. Jako nastolatka uwielbiała filmy, czterech razy w tygodniu chodziła do kina. W wieku piętnastu lat porzuciła szkołę i po kłótni z matką odeszła z domu. Zamieszkała w Paryżu, gdzie podjęła pracę jako modelka[15]. Poznała Brigitte Bardot, która znała jej ojca. Bardot zaoferowała Schneider pokój w swoim domu. Poprzez Bardot, Schneider poznała ludzi w branży filmowej i William Morris Agency[16].

Początek kariery[edytuj]

Mając 17 lat zadebiutowała na dużym ekranie w dramacie Terence’a Younga Świąteczna choinka (L'arbre de Noël, 1969) z udziałem Williama Holdena, Bourvila i Virny Lisi oraz komedii Les femmes (1969) u boku Brigitte Bardot, Jeana-Pierre’a Marielle, Anny Duperey i Maurice’a Roneta. Rok później wystąpiła w melodramacie Madly (1970) z Alainem Delonem, Mireille Darc i Valentiną Cortese.

Ostatnie tango w Paryżu[edytuj]

Schneider zyskała międzynarodowy rozgłos, gdy w wieku 19 lat zagrała postać w erotycznym i kontrowersyjnym dramacie Bernarda Bertolucciego Ostatnie tango w Paryżu (Ultimo tango a Parigi, 1972)[17]. Film przyniósł jej prestiżową włoską nagrodę filmową David di Donatello. W czasie kręcenia filmu Schneider nie została poinformowana, że weźmie udział w scenie gwałtu analnego. Bertolucci i grający główną rolę 48-letni wtedy Marlon Brando, wpadli na pomysł ten przy śniadaniu. Inspiracją do brutalnej sceny miała być bagietka i masło. Niczego nieświadoma, początkująca aktorka została zaskoczona sceną gwałtu analnego przy użyciu masła, która nie była zawarta w scenariuszu. Nie wiedziała wtedy, że nie ma obowiązku brania udziału w czymś, co sprawiało jej przykrość jako aktorce, a nie bohaterce. W wywiadzie z 2007 roku udzielonym „Daily Mail” wyznała, że na planie filmu czuła się zgwałcona przez Brando, a doświadczenie współpracy z Bertoluccim doprowadziło do jej problemów psychicznych[18].

Dalsza kariera[edytuj]

Kolejnym ważnym filmem w karierze Schneider był dramat Michelangela Antonioniego Zawód: Reporter (Professione: reporter, 1975), w którym zagrała u boku Jacka Nicholsona. Po złych doświadczeniach z pracy na planie Ostatniego tanga w Paryżu Schneider odmówiła rozebrania się przed kamerą, więc gdy zaproponowano jej główną rolę w kontrowersyjnym filmie Kaligula (1978), odpowiedziała, że „jest aktorką, a nie prostytutką”. Otrzymała potem kolejne propozycje filmowe, m.in. w Niemczech w Zwyczajnym żigolo (Schöner Gigolo, armer Gigolo, 1979) z Davidem Bowie i Marlene Dietrich. Była nominowana do Cezara dla najlepszej aktorki drugoplanowej za rolę Maloup w dramacie Daniela Duval Uniki (La dérobade, 1979) z Miou-Miou. Na planie jugosłowiańsko-francuskego filmu Sezon pokoju w Paryżu (Sezona mira u Parizu, 1981) spotkała się ze swoim ojcem, Danielem Gélinem.

Grywała potem w produkcjach realizowanych we Francji i we Włoszech, m.in w: komediodramacie Jacques’a Rivette Merry-Go-Round (1981) z Joe Dallesandro; dramacie biograficznym Cyrila Collarda Dzikie noce (Les nuits fauves, 1992) o tematyce AIDS; adaptacji słynnego dzieła literackiego Charlotte Brontë Jane Eyre (1996) w reżyserii Franco Zeffirelliego z Williamem Hurtem i Charlotte Gainsbourg. Ostatni jej występ przed kamerą miał miejsce w komediodramacie Klient (La Cliente, 2008) z Nathalie Baye.

1 czerwca 2010 roku we Francji otrzymała Order Sztuki i Literatury.

Życie prywatne[edytuj]

Sukces, jaki odniosła, zaskoczył ją i negatywnie wpłynął na jej psychikę. Borykała się z uzależnieniem od alkoholu i narkotyków, kokainy, LSD i heroiny, co doprowadziło do próby samobójstwa. W 1974 zdeklarowała się jako osoba biseksualna[19][20], co stało się częstym tematem dla tabloidów. W 1975 roku Schneider dobrowolnie zobowiązała się do leczenia w klinice psychiatrycznej w Rzymie, aby spędzić czas ze swoją kochanką, fotografką Joan Townsend[21].

Zmarła 3 lutego 2011 w Paryżu na raka w wieku 58 lat[22][23][24][25].

Przypisy

  1. Maria Schneider (hiszp.). SensaCine.com. [dostęp 2016-12-06].
  2. Maria Schneider (ang.). TCM.com. [dostęp 2016-12-06].
  3. Maria Schneider (ang.). Listal. [dostęp 2016-12-06].
  4. Maria Schneider (ang.). Rotten Tomatoes. [dostęp 2016-12-06].
  5. Maria Schneider (niem.). Filmstarts.de. [dostęp 2016-12-06].
  6. Maria Schneider (fr.). AlloCiné. [dostęp 2016-12-06].
  7. Maria Schneider - Actor (rum.). CineMagia.ro. [dostęp 2016-12-06].
  8. In Memoriam: Maria Schneider (ang.). The New Yorker. [dostęp 2016-12-06].
  9. Maria Schneider (wł.). MYmovies.it. [dostęp 2016-12-06].
  10. Judy Klemesrud (1973-02-04): Maria Says Her 'Tango' Is Not; Movies. The New York Times. [dostęp 2016-12-06].
  11. Daniel Gélin w bazie Notable Names Database (ang.)
  12. Daniel Gélin (1921-2002) (fr.). L'encinematheque. [dostęp 2016-12-06].
  13. Daniel Gélin (ang.). Listal. [dostęp 2016-12-06].
  14. Maria Schneider (cz.). FDb.cz. [dostęp 2016-12-06].
  15. Maria Schneider (cz.). ČSFD.cz. [dostęp 2016-12-06].
  16. Maria Schneider (ang.). Telegraph. [dostęp 2016-12-06].
  17. Seth Kelley (2016-12-03): ‘Last Tango in Paris’ Rape Scene Was Not Consensual, Director Bernardo Bertolucci Admits (ang.). Variety. [dostęp 2016-12-06].
  18. Lina Das (2007-07-19): I felt raped by Brando (ang.). Daily Mail. [dostęp 2016-12-06].
  19. Hadleigh, Boze (2001), The Lavender Screen: The Gay and Lesbian Films, Citadel Press, str. 81, ISBN 0-8065-2199-6
  20. Abrams, Richard M. (2006), America Transformed: Sixty Years of Revolutionary Change, 1941-2001, Cambridge University Press, str. 165-6, ISBN 0-521-86246-9
  21. The tragic life of 'Last Tango in Paris' star Maria Schneider (ang.). The New Daily. [dostęp 2016-12-06].
  22. Dennis McLellan (2011-02-04): Maria Schneider dies at 58; actress in 'Last Tango in Paris' - latimes (ang.). Los Angeles Times. [dostęp 2016-12-06].
  23. Xan Brooks (2011-02-03): Maria Schneider dies aged 58 (ang.). The Guardian. [dostęp 2016-12-06].
  24. William Grimes (2011-02-03): Maria Schneider, Brando's Lover in 'Last Tango,' Dies at 58 (ang.). The New York Times. [dostęp 2016-12-06].
  25. Peter Mikelbank (2011-02-03): Last Tango in Paris Star Maria Schneider Dies (ang.). People. [dostęp 2016-12-06].

Bibliografia[edytuj]