Przejdź do zawartości

Nathalie Baye

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Nathalie Baye
Ilustracja
Nathalie Baye (1994)
Imię i nazwisko

Nathalie Marie Andrée Baye

Data i miejsce urodzenia

6 lipca 1948
Mainneville

Data i miejsce śmierci

17 kwietnia 2026
Paryż

Lata aktywności

1970–2026

Nathalie Marie Andrée Baye (ur. 6 lipca 1948 w Mainneville, zm. 17 kwietnia 2026 w Paryżu) – francuska aktorka filmowa, teatralna i telewizyjna. Czterokrotna laureatka nagrody Cezara.

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

W wieku czternastu lat zaczęła artystyczną karierę, wstępując do szkoły tańca w Monako. Trzy lata później, w 1965 wyjechała do Stanów Zjednoczonych, aby spróbować nowego świata i nowej kultury. Uczęszczała na zajęcia z baletu i tańca współczesnego w Nowym Jorku, odbyła tournée po USA z zespołem baletowym. Po powrocie do Francji zajmowała się nadal tańcem, ale równolegle uczyła się aktorstwa i w 1972 ukończyła kurs w Cours Simon przy Akademii (Conservatoire national supérieur d’art dramatique).

Jej debiutem kinowym była rola Giselle w melodramacie komediowym Faustyna i piękne lato (Faustine et le bel été, 1972) z Isabelle Adjani. Rok później znalazła się w obsadzie amerykańskiego dramatu Roberta Wise’a Dwie osoby (Two People, 1973) u boku Petera Fondy i Lindsay Wagner. Została dostrzeżona jako script-girl w filmie François Truffauta Noc amerykańska (La nuit américaine, 1973). W latach 70. XX wieku tworzyła role ekranowych dobrych i miłych dziewczyn z prowincji[1].

Rola Laurence Cuers, nauczycielki z Lyon w dramacie Tydzień wakacji (Une semaine de vacances, 1980) z Gérardem Lanvinem przyniosła jej nominację do nagrody Cezara, którą po raz pierwszy odebrała dla najlepszej aktorki drugoplanowej za kreację Denise Rimbaud w dramacie Jeana-Luca Godarda Ratuj kto może (życie) (Sauve qui peut (la vie), 1980) z Isabelle Huppert i Jakiem Dutronc. Następnie zdobyła jeszcze dwa Cezary; za postać Niny Coline, zaniedbanej żony pracownika działu reklamy wielkiej galerii handlowej (Gérard Lanvin) w dramacie Dziwna sprawa (Une étrange affaire, 1981) u boku Michela Piccoli oraz jako Nicole Danet, paryska ulicznica w dramacie kryminalnym Równowaga (La balance, 1982) z Tchéky Karyo. W jej dorobku znalazła się m.in. ekranizacja bestsellerowej powieści historycznej Janet Lewis, której akcja rozgrywa się w XV-wiecznej Francji w dobie wojny stuletniej Powrót Martina Guerre (Le retour de Martin Guerre, 1982) z Gérardem Depardieu i Tchéky Karyo, dramat kryminalny Jeana-Luca Godarda Detektyw (Détective, 1985) z Johnnym Hallydayem, Emmanuelle Seigner i Julie Delpy oraz dramat telewizyjny Rogera Spottiswoode’a HBO A orkiestra grała dalej (And the Band Played On, 1993) u boku Matthew Modine’a i Alana Aldy.

W 1986 powróciła do teatru[2]. W dreszczowcu Miesiąc miodowy (Lune de miel, 1985) z Johnem Sheą i Richardem Berry zagrała postać Francuzki Cécile Carline, która dla uzyskania prawa pozostania na Manhattanie, zawiera fikcyjne małżeństwo z rozsądku z nieznajomym[3].

Kolejne nominacje do nagrody Cezara zdobyła za rolę Helene w dramacie Wychodzę za mąż za martwego człowieka (J'ai épousé une ombre, 1983) z Madeleine Robinson, za postać sprytnej aktorki i laureatki Cezara Camille Valmont w dramacie Co drugi weekend (Un week-end sur deux, 1990), jako Angèle Piana, pracownica salonu piękności „Vénus” w melodramacie komediowym Salon piękności Venus (Vénus beauté (institut), 1999) z Samuelem Le Bihanem i Audrey Tautou oraz za rolę Carole w melodramacie Uczucia (Les sentiments, 2003). Jej kreacja w melodramacie Związek pornograficzny (Une liaison pornographique, 1999) z Sergi Lópezem została uhonorowana Pucharem Volpiego dla najlepszej aktorki podczas 56. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Wenecji. Czwartą w karierze nagrodę Cezara odebrała za kreację komendantki Caroline „Caro” Vaudieu w dramacie kryminalnym Młody porucznik (Le petit lieutenant, 2005)[4].

Zasiadała w jury konkursu głównego podczas 49. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Cannes (1996).

W latach 1972–1982 była związana z aktorem Philippe’em Léotardem. W latach 1982–1986 jej partnerem był muzyk Johnny Hallyday, z którym miała córkę Laurę Smet (ur. 15 listopada 1983).

Zmarła 17 kwietnia 2026 w Paryżu[5] w wieku 77 lat w wyniku powikłań otępienia z ciałami Lewy’ego[6].

Wybrana filmografia

[edytuj | edytuj kod]

Seriale

[edytuj | edytuj kod]

Nagrody

[edytuj | edytuj kod]
Rok Nagroda Kategoria Film
1981 Cezar Najlepsza aktorka drugoplanowa Ratuj kto może (życie) (Sauve qui peut (la vie), 1980)
1982 Dziwna sprawa (Une étrange affaire, 1981)
1983 Najlepsza aktorka Równowaga (La balance, 1982)
1999 56. Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Wenecji Puchar Volpiego dla najlepszej aktorki Związek pornograficzny (Une liaison pornographique, 1999)
2006 Międzynarodowy Festiwal Filmowy w San Sebastián Srebrna Muszla dla najlepszej aktorki Mój syn i ja (Mon fils à moi, 2006)
Cezar Najlepsza aktorka Młody porucznik (Le petit lieutenant, 2005)
2010 Festiwal Filmowy w Montrealu Specjalne Grand Prix Ameryki
2023 Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Valladolid Espiga de Honor (Honorowy Spike)

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. Nathalie Baye biographie. AlloCiné. [dostęp 2026-04-18]. (fr.).
  2. Kinorama: Powrót na scenę. „Film”. nr 46 (1950/XLI), s. 13, 16 listopada 1986. Warszawa: RSW „Prasa-Książka- Ruch”. ISSN 0137-463X. 
  3. Kinorama: Nathalie Baye. „Film”. nr 2 (1906/XLI), s. 24, 12 stycznia 1986. Warszawa: RSW „Prasa-Książka- Ruch”. ISSN 0137-463X. 
  4. Nathalie Baye. Rotten Tomatoes. [dostęp 2026-04-18]. (ang.).
  5. Nathalie Baye, l'icône aux quatre César, est morte à 77 ans [online], RTL.fr [dostęp 2026-04-18] (fr.).
  6. Yannick Vely, Elle était l’incarnation de l’élégance au cinéma: l’actrice Nathalie Baye est morte, „Paris Match”, 18 kwietnia 2026 [dostęp 2026-04-18] (fr.).

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
  • Spotkania: Nowa partnerka Delona. „Film”. nr 14 (1813/XXXIX), s. 24, 1 kwietnia 1984. Warszawa: RSW „Prasa-Książka- Ruch”. ISSN 0137-463X. 
  • Kinorama: Nathalie na nowo odkryta. „Film”. nr 35 (1834/XXXIX), s. 12, 26 sierpnia 1984. Warszawa: RSW „Prasa-Książka- Ruch”. ISSN 0137-463X. 
  • Kinorama: Trzy razy Nathalie Baye. „Film”. nr 44 (1843/XXXIX), s. 12, 28 października 1984. Warszawa: RSW „Prasa-Książka- Ruch”. ISSN 0137-463X. 

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]