Marian Renke

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Marian Renke
Data i miejsce urodzenia 11 lutego 1930
Piotrków Trybunalski
Data śmierci 16 grudnia 1992
Poseł III kadencji Sejmu PRL
Okres od 16 kwietnia 1961
do 16 kwietnia 1965
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Prezes Polskiego Komitetu Olimpijskiego
Okres od 1978
do 1986
Poprzednik Bolesław Kapitan
Następca Bolesław Kapitan
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal jubileuszowy „W upamiętnieniu 100-lecia urodzin Władimira Iljicza Lenina”

Marian Renke (ur. 11 lutego 1930 w Piotrkowie Trybunalskim, zm. 16 grudnia 1992) – polski działacz sportowy i dyplomata, prezes Polskiego Komitetu Olimpijskiego (1978–1986), ambasador na Kubie i Jamajce (1971–1976) oraz Hiszpanii (1986–1990), poseł na Sejm PRL III kadencji (1961–1965).

Nagrobek Mariana Renkego

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Stanisława i Stanisławy z domu Kukulskiej. Od 1944 do 1946 był robotnikiem w zakładach pracy w Piotrkowie Trybunalskim. Studiował na Wydziale Prawno-Ekonomicznym Uniwersytetu Łódzkiego, jednak magisterium uzyskał w Wyższej Szkole Nauk Społecznych przy KC PZPR w 1966.

Od 1947 należał do Polskiej Partii Robotniczej, a od 1948 do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Działał w organizacjach młodzieżowych. Pełnił funkcje w Związku Walki Młodych i Związku Młodzieży Polskiej, w latach 1957–1964 był I sekretarzem Komitetu Centralnego Związku Młodzieży Socjalistycznej. Był także członkiem Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu[1]. W latach 1961–1965 zasiadał w Sejmie PRL III kadencji jako przedstawiciel okręgu Wałbrzych oraz członek Komisji Oświaty i Nauki Spraw Zagranicznych. Był zastępcą członka KC PZPR (1959–1971) oraz zastępcą kierownika Wydziału Zagranicznego KC PZPR (1965–1971).

Sprawował funkcję ambasadora PRL na Kubie i Jamajce (1971–1976). Po powrocie do kraju był aktywnym działaczem sportowym: stał na czele Polskiej Federacji Sportu (1976–1978) oraz Polskiego Komitetu Olimpijskiego (1978–1986). Równolegle w latach 1978–1985 sprawował funkcję przewodniczącego Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu. Od 1980 do 1981 był członkiem Centralnej Komisji Kontroli Partyjnej PZPR. W 1983 zasiadł w Narodowej Radzie Kultury. W 1983 wybrany w skład Krajowej Rady Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej. Od 1986 do 1990 pełnił misję dyplomatyczną jako ambasador nadzwyczajny i pełnomocny w Hiszpanii.

Odznaczony Orderu Sztandaru Pracy II klasy, Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem 10-lecia Polski Ludowej (1954)[2] oraz Medalem 100-lecia urodzin Lenina.

Był żonaty z Barbarą z domu Dworzyńską (1928–2015). Pochowany na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera A dod.-1-39)[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. „Trybuna Robotnicza”, nr 4 (4350), 7 stycznia 1958, s. 2.
  2. M.P. z 1954 r. nr 108, poz. 1453.
  3. Wyszukiwarka grobów w Warszawie.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]