Włodzimierz Reczek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Włodzimierz Reczek
Data i miejsce urodzenia 24 lutego 1911
Kraków
Data i miejsce śmierci 28 marca 2004
Katowice
Prezes Polskiego Komitetu Olimpijskiego
Okres od 1952
do 1973
Poprzednik Alfred Loth
Następca Bolesław Kapitan
Odznaczenia
Order Orła Białego Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Order Krzyża Grunwaldu III klasy Order Sztandaru Pracy I klasy

Włodzimierz Reczek (ur. 24 lutego 1911 w Krakowie, zm. 28 marca 2004 w Katowicach) – polski działacz sportowy, prawnik, polityk. Kawaler Orderu Orła Białego.

Życiorys[edytuj]

Urodzony w 1911 roku, od młodości interesował się polityką[1]. W latach 1930–1932 był członkiem Organizacji Młodzieżowej TUR, a w latach 1934–1936 ZNMS[2]. W tym czasie poznał przyszłego premiera Józefa Cyrankiewicza[1]. Ukończył Uniwersytet Jagielloński w 1936, przed II wojną światową pracował jako radca prawny[potrzebny przypis]. W latach 1939–1945 uczestnik ruchu oporu, pomagał ukrywać się Marii Einhorn-Susułowskiej[1].

Przez wiele lat pozostawał aktywnym uczestnikiem życia politycznego. W latach 1932–1938 działał w lewicowych organizacjach studenckich; później związany z PPS, w okresie od listopada 1945 do grudnia 1948 był sekretarzem Naczelnego Komitetu Wykonawczego PPS. Od 1948 należał do PZPR; w latach 1948–1954 członek Biura Organizacyjnego Komitetu Centralnego, w latach 1948–1972 członek KC. W latach 1945–1956 poseł do KRN na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL I kadencji. W Sejmie Ustawodawczym był przewodniczącym Komisji Kultury i Sztuki.

Po wojnie był dyrektorem Spółdzielni Wydawniczej „Wiedza” oraz wicedyrektorem Spółdzielni Wydawniczej „Czytelnik” (1950–1954)[potrzebny przypis]. W latach 1952–1973 kierował centralnym organem administracji państwowej ds. sportu – Głównym Komitetem Kultury Fizycznej (od 1960 pod nazwą Główny Komitet Kultury Fizycznej i Turystyki). Jako szef GKKF promował turystykę masową i dbał o rozwój infrastruktury sportowej na prowincji. Jego poprzednikiem na tym stanowisku był Józef Faruga, a następcą Bolesław Kapitan. Reczek zmienił Farugę prawdopodobnie z powodu słabych wyników polskiej reprezentacji na Igrzyskach w Helsinkach[1].

W latach 1952–1974 był także prezesem Polskiego Komitetu Olimpijskiego; zastąpił na tym stanowisku Alfreda Lotha, jego miejsce zajął z kolei w 1974 Bolesław Kapitan. Od 1952 był członkiem Prezydium PKOl.

W 1961 został wybrany na członka Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego; tę funkcję pełnił 35 lat, gdy zastąpiła go Irena Szewińska. Po rezygnacji w 1996[1] otrzymał dożywotnie honorowe członkostwo MKOl.

Pracował jako pedagog na Akademii Wychowania Fizycznego w Katowicach od 1973, gdy został zwolniony z funkcji w GKKFiT[1]; docent (obronił doktorat w 1968), w latach 1974–1980 rektor uczelni.

W latach 1981–1984 był prezesem Polskiego Związku Piłki Nożnej; w tym okresie reprezentacja Polski osiągnęła jeden z największych sukcesów – trzecie miejsce na Mistrzostwach Świata w 1982 r. pod wodzą trenera Antoniego Piechniczka. Reczek dbał o rozwój drużyny i zapewniał jej możliwie komfortowe warunki[1].

Należał również do innych organizacji sportowych i turystycznych, m.in. Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego (do 1950, był wiceprezesem) oraz Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego (od 1950, pierwszy prezes w latach 1950–1954). Był członkiem organizacji międzynarodowych zajmujących się tą problematyką.

Opublikował wiele prac dotyczących kultury fizycznej i turystyki, m.in. książki Model ludowej kultury fizycznej (1956), Model organizacyjny turystyki (1969); we wcześniejszych latach publikował także artykuły na tematy polityczne i ekonomiczne.

Odznaczenia[edytuj]

W 1996 prezydent Aleksander Kwaśniewski odznaczył go Orderem Orła Białego[3]. Wcześniej został odznaczony m.in. Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy, Orderem Sztandaru Pracy I klasy oraz odznaczeniami zagranicznymi, w tym odznaczeniami międzynarodowego ruchu olimpijskiego.

Przypisy

  1. a b c d e f g PiotrP. Zawadzki PiotrP., JózefJ. Krzyk JózefJ., Król działaczy sportu i turystyki, „Ale Historia”, wyborcza.pl, 21 marca 2016 [dostęp 2016-04-24].
  2. Biuletyn Informacji Publicznej Instytutu Pamięci Narodowej
  3. M.P. z 2006 r. Nr 27, poz. 284