Michał Hydzik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Michał Hydzik (ur. 2 stycznia 1944 w Brzeżawie) – duchowny zielonoświątkowy, pastor, ewangelista, w latach 1988-2000 prezbiter naczelny Kościoła Zielonoświątkowego. Wcześniej duchowny i prezbiter okręgowy Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego (ZKE). W środowisku zielonoświątkowym stał się znany z modlitw uzdrowieńczych. Jest autorem pięciu książek.

Życiorys[edytuj]

Urodził się 2 stycznia 1944 roku w Brzeżawie, w powiecie przemyskim[1]. Gdy miał dwa lata, jego ojciec został zabity w czystkach etnicznych za to, że był Polakiem. Z powodu trudnej sytuacji w jego rodzinie kierownik szkoły podstawowej wysłał go wraz z bratem do domu dziecka, dzięki czemu mógł zdobyć wykształcenie nauczycielskie. Potem wrócił do Brzeżawy i pracował jako nauczyciel. W tamtejszym zborze nawrócił się w wieku 20 lat, a wiosną 1965 roku przeżył chrzest Duchem Świętym i przyjął chrzest wiary. Wkrótce po tym latem 1964 został wyrzucony z pracy, a powodem były oskarżenia ideologiczne. Rozpoczął studia w Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie, które musiał przerwać aby zająć się chorą matką[1]. W latach 60. był represjonowany przez komunistyczne władze[2].

W latach 1966-1976 będąc członkiem zboru ZKE w Wapienicy k. Bielska-Białej był liderem młodzieży, ewangelistą oraz okręgowym liderem młodzieży. W 1979 roku został ordynowany na prezbitera.

W latach 1976-1987 był pastorem zboru ZKE „Betel” w Ustroniu. Raz w miesiącu wprowadził nabożeństwa uzdrowieńcze. W wyniku jego pracy w ciągu dziesięciu lat liczebność zboru wzrosła z 35 do ponad 200 osób. Wybudowano największy wtedy w Polsce ewangelikalny dom modlitwy z salą na 600 osób. Każdego lata organizował kursy młodzieżowe w Wiśle Głębce, Koszalinie i Przemyślu. Na organizowanych przezeń kursach obowiązywała niepisana zasada – nikt nie może wyjechać bez chrztu Duchem Świętym[3].

W 1985 roku został prezbiterem okręgu południowego ZKE.

13 września 1986 roku na posiedzeniu Rady ZKE przedłożył wniosek o usamodzielnieniu się poszczególnych ugrupowań składowych tego Kościoła. Wniosek został zaakceptowany w grudniu na kolejnym posiedzeniu Rady Kościoła. Uchwałę o reorganizacji podjął XII synod ZKE[4]. Na pierwszym synodzie nowo utworzonego Kościoła Zielonoświątkowego został wybrany prezbiterem naczelnym i funkcję tę pełnił do 2000[5]. Służba Bezpieczeństwa nie akceptowała go na tym stanowisku i zamierzała go usunąć zeń. Jednak zmiany ustrojowe uniemożliwiły realizację tego zamierzenia[6].

W okresie jego pierwszej kadencji na tym stanowisku (1988-1992) powstało 57 nowych zborów, w drugiej (1992-1996) – 31 zborów, w trzeciej (1996-2000) – 18 zborów[5]. W ocenie Michała Hydzika wzrost ten nastąpił w dużej mierze dzięki misji namiotowej[7]. Jako prezbiter naczelny miał pragnienie zintegrowania całego ruchu zielonoświątkowego w Polsce i na początku miał wiele zapału w tym kierunku. Inicjował w tym celu wspólne spotkania. Jednak podczas rozmów przedstawiciele innych ugrupowań ograniczali się do krytyki stanowiska KZ, nie przedstawiali własnych propozycji[8].

Również jako prezbiter naczelny kontynuował modlitwy uzdrowieńcze z wkładaniem rąk i w związku z tym odwiedzał wiele zborów[a]. Jako charyzmatyk cieszy się autorytetem także poza Kościołem Zielonoświątkowym (np. w Kościele Bożym w Chrystusie, Chrześcijańskiej Wspólnocie Zielonoświątkowej).

W czasie gdy przewodził Kościołowi zmagano się z różnymi typami pobożności zielonoświątkowej[5]. Według Mieczysława Czajki – Hydzik ma zasługi w liczebnym rozwoju polskiego pentekostalizmu[9].

Od roku 2000 do 2009 był pastorem zboru „Filadelfia” Bielsku-Białej, a od 2005 r. ponownie pastorem zboru w Ustroniu.

Rodzina: żona Tatiana, dzieci: Małgorzata, Dorota i Daniel; troje wnucząt.

Poglądy[edytuj]

Uważa, że przyroda jest drugą księgą po Biblii, która świadczy o istnieniu Boga. W naturze nie ma przypadków, wszystko istnieje celowo[10].

Wszelkie spotkania religijne powinny być nacechowane optymizmem i entuzjazmem: „Smutne, ponure chrześcijaństwo nikogo nie pociągnie, nie zachęci. Wyraźmy naszą radość z powodu zbawienia, z tego powodu, że Jezus króluje w naszym życiu”[11].

W książce „Co nas czeka?” (1994) wyraził kontrowersyjny pogląd, że pokolenie roku 1948 nie wymrze śmiercią naturalną[12]. W wydaniu drugim z roku 1998 pogląd ten został podtrzymany.

Hydzik zawsze był postrzegany jako antyekumenista, ponosi też główną odpowiedzialność za rozwiązanie ZKE. Jednak z chwilą powstania Kościoła Zielonoświątkowego w 1988 zabiegał o członkostwo nowo powstałego kościoła w Polskiej Radzie Ekumenicznej[13]. Początkowo był zwolennikiem drugiej fali, jednak od połowy lat 90. stopniowo ewoluował w stronę klasycznego pentekostalizmu[14].

Publikacje[edytuj]

Książki
  • M. Hydzik: Co nas czeka?. Wyd. 1. Warszawa: 1994. 19982
  • M. Hydzik: Kim dla Ciebie jest Duch Święty?. Warszawa: 1995.
  • M. Hydzik: Nieprzyjaciele. Skoczów: 2004. ISBN 8390346737.
  • M. Hydzik: Księga mojego życia. Skoczów: 2015. ISBN 978-83-903467-5-3.
  • M. Hydzik: Apokalipsa, czyli co nas czeka?. Warszawa: 2016. ISBN 978-83-903467-6-1.
Artykuły
  • M. Hydzik. Wypędzanie demonów. „Chrześcijanin”. 6, s. 10-16, 1983. 
  • M. Hydzik. Kościół Zielonoświątkowy. „Chrześcijanin”. 7-8, s. 26-27, 1988. 
  • M. Hydzik. Emigracja. „Chrześcijanin”. 1, s. 12-13, 1989. 

Uwagi

  1. Niektóre świadectwa osób uzdrowionych podczas tych modlitw zostały opublikowane m.in. w „Samarytance”.

Przypisy

  1. a b Kamiński 2012 ↓, s. 203.
  2. Michalak 2014 ↓, s. 256.
  3. Kamiński 2012 ↓, s. 204.
  4. Tomaszewski 2009 ↓, s. 359-403.
  5. a b c Kamiński 2012 ↓, s. 206.
  6. Adam Ciućka, Kościół pod nadzorem bezpieki Ekumenizm.pl
  7. Kamiński 2012 ↓, s. 106.
  8. Czajko 2014 ↓, s. 294.
  9. Kamiński 2012 ↓, s. 354.
  10. M. Hydzik. Bóg jest Bogiem porządku. „Chrześcijanin”, s. 11, 1977. Warszawa: ZKE. 
  11. Tymiński 1999 ↓, s. 113.
  12. M. Hydzik: Co nas czeka?. Warszawa: 1994, s. 36-37.
  13. Jańczuk 2016a ↓, s. 178-179.
  14. Jańczuk 2016b ↓, s. 32-33.

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]