Mieczysław Tarka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mieczysław Tarka
Data i miejsce urodzenia 11 grudnia 1919
Poznań
Data i miejsce śmierci 7 lutego 1976
Poznań
Wzrost 185 cm
Pozycja pomocnik, obrońca
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1932–1939 KPW Poznań
1945–1953 Lech Poznań 123 (3)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1948–1949  Polska 2 (0)
Grób Mieczysława Tarki na Cmentarzu Miłostowo w Poznaniu

Mieczysław Tarka (ur. 11 grudnia 1919 w Poznaniu, zm. 7 lutego 1976 w Poznaniu) – polski piłkarz początkowo grający na pozycji środkowego pomocnika, a następnie środkowego obrońcy, dwukrotny reprezentant Polski, po zakończeniu kariery również trener piłkarski.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Karierę piłkarską związał wyłącznie z klubem z rodzinnego miasta, Lechem (wówczas KS KPW Poznań). Treningi rozpoczął tam w 1932, i kontynuował grę do wybuchu II wojny światowej. W 1937 roku wystąpił w finałach mistrzostw Polski juniorów. W czasie okupacji brał udział w konspiracyjnych mistrzostwach Poznania, występując w drużynie Dębiec. Po wojnie powrócił do reaktywowanego KKS Poznań i wraz zespołem wywalczył historyczny awans do I ligi. W latach 1949 i 1950, grając w I lidze zdobył wraz z zespołem dwukrotnie podium Mistrzostw Polski, zajmując trzecie miejsca. Swój pożegnalny mecz w barwach Lecha rozegrał 15 listopada 1953 przeciwko Stali Mielec w Pucharze Polski, zakończony porażką 1:2. Podczas okresu gry w I lidze wystąpił 123 i strzelił 3 gole. Wystąpił także 16 razy i zdobył jedną bramkę w eliminacjach o I ligę. Jako zawodnik Lecha zagrał także w 2 meczach Pucharu Polski (1952-53), 8 meczach Pucharu Zlotu (1952) oraz w 40 meczach klasy A Poznańskiego OZPN w których zdobył 17 goli (1945-47).

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Zagrał także w dwóch meczach Polskiej Reprezentacji Narodowej. W debiucie wystąpił 17 października 1948 podczas spotkania z Finlandią. Pożegnalny mecz zagrał 8 maja 1949 z Rumunią. Był wielokrotnym reprezentantem Poznania. W rozgrywkach o Puchar Kałuży w latach 1946 - 1949 rozegrał 17 meczów zdobywając 1 gola.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Rok po skończeniu kariery piłkarskiej rozpoczął pracę trenerską jako szkoleniowiec Lecha Poznań, gdzie prowadził drużynę do 1957. Później, jeszcze dwukrotnie prowadził Lecha, w latach 1961-1962 i 1966-1968. Był także szkoleniowcem AZS Poznań jesienią 1957 oraz Olimpii Poznań w rozgrywkach drugiej ligi w latach 1959 - 1960.

Został pochowany na Cmentarzu Miłostowo w Poznaniu[1] (pole 16, rząd 6).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]