Bogusław Baniak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bogusław Baniak
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko Bogusław Stanisław Baniak
Data i miejsce urodzenia 23 września 1958
Pyrzyce, Polska
Wzrost 173 cm
Pozycja pomocnik
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1976–1986 Pogoń Szczecin
Energetyk Gryfino
1986–1988 Pierikos Katerina
Kariera trenerska
Lata Klub
Pogoń II Szczecin
1991–1992 Pogoń Szczecin (asystent)
1992 Pogoń Szczecin
1992–1994 Pogoń Szczecin (asystent)
1994 Amica Wronki
1995 Stal Rzeszów
1995 Stilon Gorzów Wielkopolski
1996 Błękitni Stargard Szczeciński
1996–1997 Stal Rzeszów
1997 Chemik Police
1997–1999 Pogoń Szczecin
1999–2000 Odra Opole
2000 Orlen Płock (asystent)
2001–2002 Lech Poznań
2003–2004 Pogoń Szczecin
2005–2006 Kujawiak Włocławek
2006–2007 Zawisza Bydgoszcz SA
2007 Pogoń Szczecin
2007–2009 Warta Poznań
2010 Motor Lublin
2011 Warta Poznań
2011–2013 Miedź Legnica
2013–2014 Flota Świnoujście
2015–2017 Burkina Faso U-15
2018 Górnik Łęczna

Bogusław Baniak (ur. 23 września 1958 w Pyrzycach) – polski były piłkarz i trener piłkarski.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jest absolwentem Instytutu Kultury Fizycznej Uniwersytetu Szczecińskiego (1977-81). Dyplom trenera piłkarskiego II klasy zdobył w AWF w Katowicach u Antoniego Piechniczka, a I klasy w 1990 w AWF w Warszawie. W Akademii Trenerów na warszawskiej AWF 26 kwietnia 2007 roku uzyskał certyfikat UEFA Pro Licence[1].

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Od 1976 roku był zawodnikiem Pogoni Szczecin (rok spędził w Gryfinie na wypożyczeniu do tamtejszego Energetyka). W latach 1986-1988 grał w greckim klubie Pierikos Katerina. Poważna kontuzja (złamanie kości piszczelowej) zakończyła jego karierę piłkarską.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Powrócił do Pogoni i zajął się szkoleniem rezerw. W 1990 wspólnie z Włodzimierzem Obstem prowadził pierwszą drużynę. Później był asystentem Eugeniusza Różańskiego, Leszka Jezierskiego, Jerzego Kasalika i Romualda Szukiełowicza.

W rundzie jesiennej sezonu 1994/1995 prowadził II-ligową Amikę Wronki[2]. Następnie trenował Stal Rzeszów, Stilon Gorzów, Błękitnych Stargard i jeszcze raz Stal Rzeszów. W 1997 poprowadził Chemika Police, a od lipca 1997 samodzielnie pierwszy zespół Pogoni Szczecin, później Odrę Opole. Od kwietnia 2001 do 29 września 2002 był szkoleniowcem II-ligowej wówczas poznańskiej „Lokomotywy”, którą uratował przed spadkiem do III ligi i z którą w następnym sezonie awansował do ekstraklasy. Po zwolnieniu ze stanowiska w Poznaniu, od 1 lipca 2003 ponownie znalazł zatrudnienie w Pogoni i był to kolejny klub, który pod jego wodzą awansował do I ligi. Szczecińską drużynę prowadził do 8 października 2004 (dwie pierwsze kolejki w ekstraklasie razem z czeskim szkoleniowcem Pavlem Malurą). Następnie był dyrektorem Wydziału Sportu w szczecińskim Urzędzie Miejskim[3]. 7 lutego 2005 został zatrzymany przez policję za jazdę pod wpływem alkoholu, po czym oddał się do dyspozycji ówczesnego prezydenta miasta Mariana Jurczyka[4].

Od 12 kwietnia 2005 do 1 lutego 2007 trenował ekipę Kujawiaka-Hydrobudowy Włocławek (od wiosny 2006 zm. nazwy na Zawisza Bydgoszcz S.A.; drużyna rozwiązana 1 lutego 2007)[5].

21 marca 2007 został po raz kolejny trenerem szczecińskiej Pogoni zastępując Czecha Libora Palę[6]. Podpisał kontrakt ważny do czerwca 2008 roku, lecz prowadził ją jedynie do końca przygody drużyny Ptaka w ekstraklasie w sezonie 2006/2007.

20 września 2007 został trenerem Warty Poznań[7]. 19 września 2009 przeszedł zawał serca[8]. Po powrocie do zdrowia poznańską drużynę prowadził do 15 grudnia 2009. 3 lutego 2010 został szkoleniowcem Motoru Lublin[1]. W rundzie wiosennej sezonu 2010/2011 był ponownie trenerem Warty Poznań[9], z której w czerwcu 2011 przeszedł do Miedzi Legnica[10]. W sezonie 2011/2012 wraz z zespołem z Legnicy awansował na zaplecze ekstraklasy[11]. Po dwóch latach klub rozwiązał z nim kontrakt[12]. Od 2013 do 2014 trener Floty Świnoujście.

W 2015 został dyrektorem sportowym federacji Burkina Faso[13] oraz trenerem reprezentacji U-15 tego kraju.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Baniak nowym trenerem Motoru (pol.). futbol.pl, 02.03.2010. [dostęp 2013-08-15].
  2. Amica Wronki. Kronika 1992-2005, wyd. Wronki 2005, s. 128.
  3. Baniak dyrektorem w wydziału sportu w magistracie (pol.). szczecin.gazeta.pl, 30.12.2004. [dostęp 2013-08-15].
  4. gazeta.pl: Pytanie o skutki jazdy Baniaka po grzańcu.
  5. Baniak trenerem Kujawiaka (pol.). 90minut.pl, 12.04.2005. [dostęp 2013-08-15].
  6. Bogusław Baniak nowym trenerem Pogoni Szczecin (pol.). 90minut.pl, 21.03.2007. [dostęp 2013-08-15].
  7. Bogusław Baniak trenerem Warty (pol.). 90minut.pl, 20.09.2007. [dostęp 2013-08-15].
  8. Tajemniczy asystent Stefana Majewskiego – znają go w Warcie i Wojsławicach.
  9. 1. liga. Baniak ponownie trenerem Warty Poznań (pol.). sport.pl, 05.01.2011. [dostęp 2013-08-15].
  10. Bogusław Baniak odchodzi do Miedzi (pol.). 90minut.pl, 15.06.2007. [dostęp 2013-08-25].
  11. Miedzianka w I lidze. gazetawroclawska.pl, 2012-05-20. [dostęp 2012-05-21].
  12. 1. liga: Bogusław Baniak odchodzi z Miedzi. polskapilka.net, 2013-06-10. [dostęp 2013-08-25].
  13. http://www.90minut.pl/news/252/news2525816-Boguslaw-Baniak-dyrektorem-sportowym-federacji-Burkina-Faso.html.