Augustyn Dziwisz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Augustyn Dziwisz
Data i miejsce
urodzenia
28 sierpnia 1918
Królewska Huta, Niemcy
Data i miejsce
śmierci
3 lipca 1982
Katowice, Polska
Pozycja napastnik, pomocnik
Wzrost 168 cm
Kariera piłkarska
Lata Klub
1929–1930
1930–1932
1932–1934
1934–1935
1935
1936
1937–1939
1939–1943
1946–1947
Ruch Hajduki Wielkie
Haller Chorzów
PKS Sosnowiec
Czarni Lwów
Union Gdynia
ZK Hajduki
Flota Gdynia
Ruch Chorzów
Batory Chorzów
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1951–1954
1953–1954
1953
1954–1956
1957
1958
1960–1962
1962
1962–1963
1963–1964
1964–1965
1965–1967
1967
1968
1969–1971
1972–1973
1974–1975
Górnik Radlin
Szombierki Bytom
 Polska (asystent)
Górnik Zabrze
Szombierki Bytom
 Polska (asystent)
Górnik Zabrze
 Polska (asystent)
Cracovia
Ruch Chorzów
Motor Lublin
Piast Gliwice
Szombierki Bytom
GKS Katowice
Górnik Radlin
Lech Poznań
Miedź Legnica

Augustyn Dziwisz (ur. 28 sierpnia 1918 w Królewskiej Hucie, zm. 3 lipca 1982 w Katowicach) – polski piłkarz, pomocnik i napastnik, trener piłki nożnej, zdobywca tytułu mistrza Polski z Górnikiem Zabrze (1961), wicemistrzostwa Ligi z Górnikiem Radlin (1951).

Kariera klubowa[edytuj]

Był wychowankiem Ruchu Chorzów (1929-1930), następnie występował w klubach Haller Chorzów, Policyjny KS Sosnowiec, Czarni Lwów, Union Gdynia, ZK Hajduki, RKS Batory Chorzów i ponownie w Ruchu Chorzów (od lipca 1939). Po II wojnie światowej był zawodnikiem RKS Batory Chorzów (1946-1947).

Był jednym z ośmiorga rodzeństwa, piłkarzami byli także jego bracia: Karol (mistrz i reprezentant Polski, w barwach Ruchu), Alojzy (ligowiec w barwach Czarnych Lwów i Ruchu), Emil (mistrz Polski z Ruchem), Edward (gracz rezerw Ruchu, założyciel i prezes KS Haller Chorzów) i Konstanty (piłkarz RKS Hajduki). Brat Feliks był działaczem Ruchu, ze sportem nie była związana siostra, Helena.

Kariera trenerska[edytuj]

Był trenerem wielu klubów, m.in.:

  • Górnik Radlin (1951-1954) – wicemistrzostwo I ligi (bez tytułu wicemistrza Polski, który przypadł finaliście Pucharu Polski) w 1951, w kolejnych latach w I lidze: 1952 – 10. miejsce, 1953 – 8 miejsce, 1954 – 6. miejsce
  • Szombierki Bytom (1953-1954) – dwukrotnie zajmował 4. miejsce w II lidze (według źródeł prowadził równocześnie dwie drużyny),
  • Górnik Zabrze (grudzień 1954-grudzień 56) – w 1955 zajął 2. miejsce w II lidze premiowane awansem do I ligi, w 1956 doszedł z drużyną do finału Pucharu Polski w 1956, w I lidze w 1956 zajął szóste miejsce
  • Szombierki Bytom (1957) – 9. miejsce w II lidze
  • Górnik Zabrze (lipiec 1960-maj 1962) – w sezonie 1960 wywalczył 3 m. miejsce, w 1961 zdobył mistrzostwo Polski, w sezonie 1962 został zwolniony na 4 kolejki przed końcem rozgrywek, jego klub zdobył ostatecznie wicemistrzostwo Polski i był finalistą Pucharu Polski
  • Cracovia (czerwiec 1962-grudzień 1963) – objął drużynę na trzy kolejki przed końcem sezonu i spadł z nią do II ligi, zajmując 14 miejsce, w sezonie 1962/1963 zajął 5. miejsce w II lidze, odszedł po rundzie jesiennej sezonu 1962/1963
  • Ruch Chorzów (grudzień 1963-wrzesień 1964) – objął drużynę przed rundą wiosenną sezonu 1963/1964, zajął z drużyną 7. miejsce w I lidze, odszedł po sześciu kolejkach sezonu 1864/1965
  • Motor Lublin (1964/1965) – rozgrywki okręgowe i awans do II ligi
  • Piast Gliwice (listopad 1965-czerwiec 1967) – półtora sezonu w lidze okręgowej
  • Szombierki Bytom (runda jesienna sezonu 1967/1968) – I liga
  • GKS Katowice (1968) – objął drużynę w rundzie wiosennej sezonu 1967/1968, zajmując w I lidze 8. miejsce, odszedł po 9 kolejce rundy jesiennej sezonu 1968/1969
  • Górnik Radlin (1969-1971) – dwa sezony w lidze okręgowej (odpowiednik III ligi)
  • Lech Poznań (sierpień 1972-kwiecień 1973) – drugi z trzech trenerów w trakcie sezonu 1972/1973
  • Miedź Legnica (1974/1975) – rozgrywki okręgowe (odpowiednik III ligi)

Czterokrotnie współpracował z pierwszą reprezentacją Polski przy meczach międzypaństwowych (29.11.1953 z Albanią, 14.09.1958 z Węgrami, 11.04.1962 z Francją, 1 5.04.1962 z Marokiem). Prowadził też reprezentację „B” i reprezentację młodzieżową.

Bibliografia[edytuj]

  • Andrzej Gowarzewski, Joachim Waloszek, Ruch Chorzów. 75 lat „Niebieskich” – księga jubileuszowa, wydawnictwo GiA, Katowice 1995 (1. część serii Kolekcja Klubów)
  • Andrzej Gowarzewski, Jan Rędzioch, Lech Poznań. 80 lat i jeden rok prawdziwej historii, wydawnictwo GiA, Katowice 2003 (8. część serii Kolekcja Klubów)
  • Andrzej Gowarzewski, Marian Grzegorz Nowak, Bożena Lidia Szmel Cracovia. 100 lat prawdziwej historii, wydawnictwo GiA, Katowice 2006 (10. część serii Kolekcja Klubów)
  • Andrzej Gowarzewski, Joachim Waloszek, Górnik Zabrze. 60 lat prawdziwej historii (1948-2008), wydawnictwo GiA, Katowice 2009 (11. część serii Kolekcja Klubów)
  • Andrzej Gowarzewski Biało-czerwoni 1921-2001, wyd. GiA, Katowice 2001
  • Józef Larisch Dziewięćdziesiąt lat Klubu Sportowego Szombierki Bytom 1919-2009, wyd. UM w Bytomiu, Bytom 2009
  • Tomasz Pikul Monografia sekcji piłkarskiej GKS Katowice. 1964-1984. Tom I, wyd. Katowice 2010