Jacek Machciński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jacek Machciński
Pełne imię i nazwisko Jacek Józef Machciński
Data i miejsce urodzenia 27 stycznia 1948
Warszawa, Polska
Data i miejsce śmierci 22 grudnia 2019
Łódź, Polska
Pozycja lewoskrzydłowy
Kariera juniorska
Lata Klub
1964–? MKS Łodzianka
Hala Sportowa Łódź
Widzew Łódź
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
Warta Poznań
?–1969 AZS-AWF Warszawa
Kariera trenerska
Lata Drużyna
1972 Włókniarz Pabianice
1972–1973 Widzew Łódź (juniorzy)
1972–1976 Widzew Łódź (asystent)
1976–1977 ŁKS Łódź (asystent)
1977 Włókniarz Białystok
1977 Concordia Piotrków Trybunalski
1977–1978 Resovia
1978–1979 Ruch Chorzów (asystent)
1979–1981 Widzew Łódź
1983 Stal Mielec
1985 Lech Poznań
Włókniarz Pabianice
1987 Ruch Chorzów
Start Łódź
2001 Włókniarz Pabianice
2002 Wigry Suwałki
2003 Tur Turek

Jacek Józef Machciński (ur. 27 stycznia 1948 w Warszawie, zm. 22 grudnia 2019 w Łodzi) – polski piłkarz występujący na pozycji lewoskrzydłowego, trener, w roli szkoleniowca mistrz Polski z Widzewem Łódź.

Kariera zawodnicza[edytuj | edytuj kod]

Wychowujący się w łódzkim Śródmieściu Machciński grę w piłkę rozpoczął w miejskich klubach młodzieżowych: Łodziance (od 1964[1]) i Hali Sportowej. Następnie był członkiem juniorskiej drużyny Widzewa Łódź, a po rozpoczęciu studiów w Akademii Wychowania Fizycznego w Poznaniu grał w miejscowej Warcie w rozgrywkach III ligi. Ze stolicy Wielkopolski przeniósł się później do Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie, którą ukończył w 1972 z tytułem trenera II klasy. W tamtym okresie występował w akademickim zespole AZS-AWF Warszawa. Karierę zakończył w wieku 21 lat, po odniesieniu poważnej kontuzji[1].

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Współpracownik Jezierskiego[edytuj | edytuj kod]

Latem 1972 Machciński został trenerem spadkowicza z II ligi, Włókniarza Pabianice. Poprowadził go jednak tylko w jednym spotkaniu, szybko został bowiem zatrudniony w łódzkim Widzewie – ówczesnym beniaminku II ligi – na stanowisku trenera drużyny juniorów oraz jednocześnie asystenta prowadzącego pierwszy zespół Leszka Jezierskiego (jego dawnego trenera w Hali Sportowej). Po roku pracy skupił się wyłącznie na roli asystenta. W 1975 piłkarze Widzewa wywalczyli awans do ekstraklasy, lecz już po pierwszym sezonie na tym szczeblu Jezierski i Machciński odeszli do innego pierwszoligowego klubu – ŁKS Łódź. Ich podopieczni na półmetku nowych rozgrywek zajmowali pozycję lidera, wiosną jednak musieli sobie radzić już bez asystenta Machcińskiego, który w styczniu 1977 odszedł z klubu, by objąć wkrótce trzecioligową drużynę Włókniarza Białystok. Osiągnął z tym zespołem ósme miejsce w tabeli (łodzianie skończyli ligę na siódmej pozycji).

Pracował następnie w również trzecioligowej Concordii Piotrków Trybunalski, z której został dyscyplinarnie zwolniony po konflikcie z zawodnikami, którzy przychodzili na treningi pijani[2]. Już bez Machcińskiego – który wygrał z klubem w sądzie pracy[1] – Concordia wywalczyła wiosną awans do II ligi. Od grudnia 1977 do maja 1978 był trenerem drugoligowej Resovii[3], z którą zajął czwarte miejsce w grupie południowej sezonu 1977/78. Przed sezonem 1978/79 powrócił do współpracy z Leszkiem Jezierskim, tym razem w Ruchu Chorzów. W końcówce sezonu 1977/78 przyczynili się oni do utrzymania zespołu w I lidze, a w 1979 prowadzeni przez nich chorzowianie sięgnęli po mistrzostwo Polski.

Sukcesy z Widzewem[edytuj | edytuj kod]

22 października 1979 Machciński zastąpił Stanisława Świerka na stanowisku trenera łódzkiego Widzewa. Początkowo Polski Związek Piłki Nożnej nie chciał wydać mu zezwolenia na prowadzenie zespołu w I lidze; powodem był głośny konflikt Machcińskiego z czołowymi polskimi trenerami oraz kilkoma działaczami i dziennikarzami, do którego doszło w styczniu 1979 w przeddzień ogólnopolskiej konferencji szkoleniowej, a który zakończył się rękoczynami[4]. Ostatecznie trener otrzymał niezbędne dokumenty i w sezonie 1979/80 poprowadził swój zespół od przedostatniego miejsca w tabeli do srebrnego medalu mistrzostw Polski. Pozwoliło to Widzewowi wziąć w kolejnym sezonie udział w rozgrywkach Pucharu UEFA, w których osiągnął 1/8 finału, eliminując Manchester United (1:1, 0:0) i Juventus FC (3:1, 1:3 pd., k. 4-1) oraz odpadając z Ipswich Town (0:5, 1:0). Młody szkoleniowiec łodzian słynął z trudnego charakteru i aplikowania piłkarzom wymagających fizycznie treningów. Kosztem taktyki stawiał na intuicję, wolę walki i kreatywność swoich zawodników[2]. Jesienią 1980 zespół Machcińskiego zanotował serię 22 kolejnych meczów bez porażki. Przerwana ona została po aferze na Okęciu, gdy na pewien czas zdyskwalifikowano czterech graczy Widzewa: Józefa Młynarczyka, Zbigniewa Bońka, Włodzimierza Smolarka i Władysława Żmudę. Widzew został ostatecznie po raz pierwszy w historii mistrzem, wyprzedzając o dwa punkty Wisłę Kraków[5]. Mający wówczas tylko 33 lata Machciński podał się do dymisji w połowie czerwca 1981 po konflikcie z prezesem klubu Ludwikiem Sobolewskim[6].

Lata bez powodzenia[edytuj | edytuj kod]

Od stycznia do maja 1983 prowadził Stal Mielec[7], z którą zajął 15. miejsce w tabeli ekstraklasy i spadł do II ligi. Na początku 1985 wspólnie z Leszkiem Jezierskim objął Lecha Poznań, którego poprowadzili w dziesięciu spotkaniach ligowych rundy wiosennej sezonu 1984/85 i dwóch w przegranym ćwierćfinale Pucharu Polski. Poznaniacy zakończyli sezon na czwartym miejscu w tabeli, uzyskując możliwość gry w Pucharze UEFA. Machciński wrócił wkrótce do grającego wtedy w II lidze Włókniarza Pabianice.

Wiosną 1987 próbował ratować przed degradacją z I ligi Ruch Chorzów, prowadząc go w ostatnich ośmiu spotkaniach rundy wiosennej sezonu 1986/87. O pierwszym w historii klubu spadku z ekstraklasy przesądziła porażka w dwumeczu barażowym z Lechią Gdańsk (1:2, 1:2). W pierwszym meczu w Chorzowie bramkarz gospodarzy Janusz Jojko wrzucił ręką piłkę do własnej bramki. Po tym wydarzeniu Machciński opuścił stadion i poszedł do kawiarni[2]. W szatni Ruchu klubowa sprzątaczka znalazła później reklamówkę z pieniędzmi, do której nikt się nie przyznał[8]. Trener – który dzień przed tym spotkaniem doznał zapaści krążeniowej – oskarżył kilku zawodników o sprzedanie meczu, Jojce nie pozwolił wsiąść do autokaru na mecz rewanżowy i do końca życia nie podał mu ręki.

Po odejściu z Ruchu prowadził jeszcze Start Łódź, po czym na wiele lat wycofał się z futbolu, tłumacząc że ma dość bycia ofiarą układów, handlowania meczami i stresu. Na łamach Tempa proponował, by na kilka lat zawiesić rozgrywki ligowe, aby zmusić zdegenerowane pokolenie piłkarzy do odejścia z piłki.

Do zawodu trenera powracał kilka razy na początku XXI wieku. W 2001 po raz trzeci objął Włókniarza Pabianice[9][10], występującego tym razem w IV lidze i kończącego sezon 2001/02 na miejscu spadkowym. W październiku 2002 poprowadził w trzech spotkaniach trzecioligowe Wigry Suwałki[11], które po sezonie również zaliczyły degradację. We wrześniu i październiku 2003 szkolił piłkarzy trzecioligowego Tura Turek, z którego został zwolniony z powodu słabych wyników[12].

Po odejściu ze sportu[edytuj | edytuj kod]

Prowadził sklep przy ul. Piotrkowskiej w Łodzi, gdzie handlował militariami. Był żonaty z Urszulą, którą poznał gdy mieli po siedem lat. Przez długi czas zmagała się ona z ciężką chorobą, zmarła w marcu 2017[13]. Mieli córkę Magdalenę pracującą jako tłumacz przysięgły. Mieszkali w bloku przy ul. Lubeckiego[2].

Machciński palił dużo papierosów. W ostatnich latach życia miał problemy zdrowotne, kilkukrotnie przechodził zapalenie płuc[6]. Zmarł po dostaniu kolejnego zapalenia w wieku 71 lat[14][15]. Pochowano go 8 stycznia 2020 na cmentarzu Doły w Łodzi[16].

Statystyki trenerskie[edytuj | edytuj kod]

Klub Od Do Ogółem
M Z R P Zwy %
Widzew Łódź 22 października 1979 15 czerwca 1981
Stal Mielec 1 stycznia 1983 2 maja 1983
Lech Poznań[a] 1 stycznia 1985 26 maja 1985 12 5 3 4 41,67%
Ruch Chorzów 5 maja 1987 1 lipca 1987
Wigry Suwałki październik 2002 październik 2002 3 1 0 2 33,33%
Tur Turek 17 września 2003 22 października 2003 6 2 1 3 33,33%
Łącznie 21 8 4 9 38,1%

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Widzew Łódź

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Wspólnie z Leszkiem Jezierskim.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Robert Borkowski: Machciński: "Oni sami wiedzieli, jak grać" (pol.). widzewiak.pl, 2009-05-18. [dostęp 2019-12-27].
  2. a b c d Jakub Radomski, Marcin Bratkowski: DLACZEGO ODSZEDŁ Z PIŁKI? "NIE MOŻNA CAŁY CZAS ROBIĆ ZA ZŁODZIEJA" (pol.). przegladsportowy.pl, 2015-03-16. [dostęp 2019-12-27].
  3. Nie żyje Jacek Machciński, były trener Resovii Rzeszów i Stali Mielec (pol.). rzeszow24.pl, 2019-12-23. [dostęp 2019-12-27].
  4. Bogusław Kukuć: Jak zatrudniano Machcińskiego w Widzewie (pol.). widzewiak.pl, 2013-06-02. [dostęp 2019-12-27].
  5. Bogusław Kukuć: Najlepsi trenerzy Widzewa: Jacek Machciński (pol.). widzewiak.pl, 2013-02-17. [dostęp 2019-12-27].
  6. a b Antoni Bugajski: TWARDY, UPARTY, SKUTECZNY (pol.). przegladsportowy.pl, 2019-12-27. [dostęp 2019-12-27].
  7. Stal Mielec 1982/83 (pol.). skladyfutbol.pl. [dostęp 2019-12-27].
  8. Marcin Nowak: Przyczajony tygrys, ukryty smok piłkarskiego świata (pol.). polskieradio24.pl, 2016-11-24. [dostęp 2019-12-23].
  9. Zmarł Jacek Machciński, były trener piłkarzy Widzewa i Włókniarza Pabianice (pol.). zyciepabianic.pl, 2019-12-23. [dostęp 2019-12-27].
  10. Jarosław Lewandowski: Historia (4 liga 2001/02) (pol.). widokskierniewice.pl, 2017-12-31. [dostęp 2019-12-27].
  11. Sezon 2002/03: III Liga. W: Jerzy Górko: Piłkarskie Dzieje Podlasia. Wyd. 1. Żelechów: Sendsport, 2010, s. 657. ISBN 978-83-61418-03-0.
  12. Powrót Piotra Mowlika? (pol.). konin.naszemiasto.pl, 2003-11-22. [dostęp 2019-12-27].
  13. Marek Wawrzynowski: Jacek Machciński - trener, który zapłacił za szczerość (pol.). sportowefakty.wp.pl, 2019-12-30. [dostęp 2020-01-03].
  14. Zmarł Jacek Machciński – legendarny trener Widzewa Łódź (pol.). sport.onet.pl, 2019-12-23. [dostęp 2019-12-23].
  15. Jacek Machciński nie żyje (pol.). 90minut.pl, 2019-12-23. [dostęp 2019-12-23].
  16. Dariusz Kuczmera: Pogrzeb Jacka Machcińskiego. Trenera Wielkiego Widzewa żegnały tłumy ludzi (pol.). dzienniklodzki.pl, 2020-01-08. [dostęp 2020-01-08].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Gowarzewski, Joachim Waloszek: Ruch Chorzów. 75 lat "niebieskich" – księga jubileuszowa. Katowice: Wydawnictwo GiA, 1995.
  • Andrzej Gowarzewski: Widzew Łódź oraz dawni łódzcy ligowcy, ŁTS-G, Klub Turystów, Union-Touring. 75 lat prawdziwej historii RTS (1922–1997). Katowice: Wydawnictwo GiA, 1998.
  • Andrzej Gowarzewski, Jan Rędzioch: Lech Poznań. 80 lat i jeden rok prawdziwej historii. Katowice: Wydawnictwo GiA, 2003. ISBN 83-88232-11-8., s. 136–137, 223 i 241.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]