Mirów (województwo śląskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zobacz też: Mirów w innych znaczeniach tej nazwy.
Mirów
wieś
Ilustracja
Widok miejscowości z Zamku Mirów
Państwo  Polska
Województwo  śląskie
Powiat myszkowski
Gmina Niegowa
Liczba ludności (2008) 151
Strefa numeracyjna 34
Kod pocztowy 42-320
Tablice rejestracyjne SMY
SIMC 0139206
Położenie na mapie gminy Niegowa
Mapa lokalizacyjna gminy Niegowa
Mirów
Mirów
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Mirów
Mirów
Położenie na mapie województwa śląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa śląskiego
Mirów
Mirów
Położenie na mapie powiatu myszkowskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu myszkowskiego
Mirów
Mirów
Ziemia50°36′53″N 19°28′04″E/50,614722 19,467778
Strona internetowa

Mirówwieś w Polsce, położona w województwie śląskim, w powiecie myszkowskim, w gminie Niegowa.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa częstochowskiego.

Miejscowość położona jest na Szlaku Orlich Gniazd, w obrębie Zespołu Jurajskich Parków Krajobrazowych. Znajdują się w niej pozostałości XIV-wiecznego zamku. Obecnie zamek jest własnością prywatną w rękach rodziny Laseckich i prowadzone są prace wykopaliskowe oraz zabezpieczeniowe murów.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Miejscowość ma metrykę średniowieczną i wymieniana jest od XIV wieku. W 1399 hereditas Mirow , 1446 villa Mirow sub castro, 1487 villa Myrow, 1489 Mÿrow villa, 1529 Mirowo[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Zamek w Mirowie.

Pierwsze wzmianki o miejscowości datowane są na XIII wiek. W tymże wieku Mirów jako osada obronna został zniszczony przez Tatarów. Miejscowość założona została na prawie polskim. W późniejszym okresie zbudowany został w niej murowany zamek przez Kazimierza Wielkiego[1].

W XIV wieku miejscowość staje się własnością Krystyna z Kozichgłów. W 1424 król polski Władysław Jagiełło na prośby Krystyna przenosi jego wsie leżące w ziemi krakowskiej: Choroń, Oltowiec, Mirów, Kotowice, Postawczowice, Jaworznik, Dupice, Żerkowice, Siamoszyce, Giebołtów, Kowalów i Kowalików z prawa polskiego na prawo średzkie[1].

W XV wieku miejscowość była wsią królewską należącą do parafii Mstów. Posiadała łany kmiece oraz sołtystwo na 2 łanach. Pod koniec tego wieku król polski Kazimierz IV Jagiellończyk podarował ją szlacheckiemu rodowi Myszkowskich, którzy rozbudowali zamek i przyczynili się do rozwoju miejscowości[2][3].

Miejscowość wymieniona została w XIX-wiecznym Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego jako wieś i folwark leżące w powiecie częstochowskim w gminie i parafii Rędziny.W 1827 wieś należała do rządu Królestwa Polskiego i liczyła 68 domów zamieszkanych przez 414 mieszkańców. W 1885 znajdowało się w niej 82 domy zamieszkane przez 622 mieszkańców. Miejscowość liczyła w sumie 2019 mórg w tym 1056 rolnej. W folwarku stały 3 domy zamieszkane przez 50 mieszkańców. Liczył on 527 mórg. We wsi znajdował się także majorat należący do A. Sztadena, w którym stały 2 młyny oraz 2 domy zamieszkane przez 5 mieszkańców. W miejscowości znajdowała się wówczas szkoła początkowa oraz młyn napędzany kołem wodnym[2].

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

Między zamkiem w Mirowie a zamkiem w Bobolicach znajduje się pasmo skał wapiennych zwanych Mirowskimi Skałami, stanowiące atrakcyjny rejon wspinaczki sportowej. Znajduje się tu ponad 150 dróg wspinaczkowych, w większości ubezpieczonych ringami, o trudnościach od III do VI.5+. Wysokość skał waha się od 5 do 30 metrów. Ponieważ skały znajdują się na terenie prywatnym, wspinać się można tylko pod warunkiem akceptacji regulaminu, poświadczonej podpisem złożonym w "książce wyjść" dostępnej na terenie posesji sołtysa wsi Mirów.

Film[edytuj | edytuj kod]

  • 1986: Przyjaciel wesołego diabła; (reż. Jerzy Łukasiewicz) – jednym z plenerów jest zamek w Mirowie.
  • 1988: Pan samochodzik i praskie tajemnice; (reż. Kazimierz Tarnas) – jedna ze scen została nakręcona w zamku w Mirowie.
  • 1991: Nad rzeką, której nie ma; (reż. Andrzej Barański) – jedna ze scen w tym filmie została nakręcona przed ruinami zamku z widocznym charakterystycznym ostańcem obok[4].

Zobacz też: Mirów, Mirowo, Mirów Nowy, Mirów Stary, Mirówek

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Bukowski 2011 ↓.
  2. a b Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich t. VI, hasło "Mirów". nakł. Filipa Sulimierskiego i Władysława Walewskiego, 1883. s. 498. [dostęp 2019–06–25].
  3. Historia Mirowa na stronie gminy Niegowa
  4. Film Polski.PL: Nad rzeką której nie ma (pol.). 2010-01-01. [dostęp 2011-09-02].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]