Mirun

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mirun
Państwo  Mandat Palestyny
Dystrykt Dystrykt Safedu
Wysokość 750 m n.p.m.
Populacja (1945)
• liczba ludności

290
Data zniszczenia 10 maja 1948
Powód zniszczenia atak Hagany
Obecnie Meron
Położenie na mapie Mandatu Palestyny
Mapa lokalizacyjna Mandatu Palestyny
Mirun
Mirun
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Mirun
Mirun
Ziemia 32°58′56″N 35°26′17″E/32,982222 35,438056
Strona internetowa

Mirun (arab. ميرون) – nieistniejąca już arabska wieś, która była położona w Dystrykcie Safedu w Mandacie Palestyny. Wieś została wyludniona i zniszczona podczas Wojny domowej w Mandacie Palestyny, po ataku żydowskiej organizacji paramilitarnej Hagana w dniu 10 maja 1948.

Położenie[edytuj]

Wioska Mirun leżała w Górnej Galilei u podnóża masywu górskiego Meron, w odległości 5 kilometrów na zachód od miasta Safed. Według danych z 1945 do wsi należały ziemie o powierzchni 1 411,4 ha. We wsi mieszkało wówczas 290 osób[1].

własność gruntów powierzchnia gruntów (hektary)
Arabowie 676,5
Żydzi 583,9
publiczne 151
Razem 1 411,4
Rodzaj użytkowanych gruntów Arabowie (hektary) Żydzi (hektary)
uprawy oliwek 20 0
uprawy zbóż 673,4 582,9
nieużytki 151 0
zabudowane 3,1 1

Historia[edytuj]

Żydowscy pielgrzymi w Meiron, 1920
Żydowscy pielgrzymi w Meiron, 1920

Osada Mirun jest utożsamiana ze starożytnym miastem kananejskim Merom lub Maroma, chociaż brak jednoznacznych dowodów archeologicznych i są uwzględniane inne lokalizacje dla tych miast[2]. W okresie panowania hellenistycznego jest potwierdzone istnienie wioski Meiron[3]. Talmud wspomina o wiosce, mówiąc, że hodowano w niej owce i produkowano oliwę z oliwek[4]. W ostatniej dekadzie III wieku we wsi wybudowano synagogę, jednak jakiś czas później z nieznanych przyczyn wioska została opuszczona. Odkryte groby wskazują, że wioska była zamieszkała przez społeczność żydowską w latach od 750 do 1399[5]. W XII wieku wioskę odwiedził żydowski podróżnik Beniamin z Tudeli. Napisał on, że w Meiron znajdują się grobowce, w których jak wierzą miejscowi znajdują się szczątki Hillela, Szammaja i dwudziestu innych słynnych rabinów. Francuski rabin Samuel ben Samson odwiedził Meiron w 1210 i potwierdził obecność grobów Szymona bar Jochaja i jego syna Eleazara[6]. Od XIII wieku Meiron było najczęstszym celem żydowskich pielgrzymek w Palestynie[7]. W 1596 Meiron była dużą wioską z 715 mieszkańcami, którzy utrzymywali się z upraw winorośli, oliwek, oraz hodowli kóz i miodu[8].

W okresie panowania Brytyjczyków Mirun była małą wioską. W wiosce znajdowała się szkoła dla chłopców[1].

Podczas Wojny domowej w Mandacie Palestyny w dniu 10 maja 1948 wioskę Meiron zajęły siły żydowskiej organizacji paramilitarnej Hagana. Nastąpiło wówczas pierwsze cześciowe wysiedlenie mieszkańców wioski. Podczas I wojny izraelsko-arabskiej w rejonie tym stacjonowały siły Arabskiej Armii Wyzwoleńczej. W październiku 1948 Izraelczycy przeprowadzili Operację Hiram, podczas której wioskę zbombardowały trzy samoloty. W dniu 29 października Merion została zajęta przez izraelskich żołnierzy. Po ustaniu walk wysiedlono wszystkich mieszkańców, a domy wyburzono[1].

Miejsce obecnie[edytuj]

Na terenie wioski Mirun powstał w 1949 moszaw Meron.

Palestyński historyk Walid Chalidi, tak opisał pozostałości wioski Mirun: "Arabska część wioski została rozebrana, chociaż zachowało się kilka kamiennych murów i ścian domów. Jedna ze ścian ma prostokątny otwór drzwi, a inna łukowate wejście"[1].

Przypisy

  1. a b c d Welcome To Mirun (ang.). W: Palestine Remembered [on-line]. [dostęp 2011-10-27].
  2. Yohanan Aharoni, Anson F. Rainey: The Land of the Bible: A Historical Geography. Westminster: Westminster John Knox Press, 1979, s. 225. ISBN 0664242669.
  3. Avraham Negev, Shimon Gibson: Archaeological Encyclopedia of the Holy Land. Continuum International Publishing Group, 2005, s. 332. ISBN 0826485715.
  4. Ben Jonah, Tudela Benjamin: The Itinerary of Rabbi Benjamin of Tudela. Asher, 1841, s. 107-108.
  5. Denys Pringle: Secular Buildings in the Crusader Kingdom of Jerusalem: An Archaeological Gazetteer. Cambridge: Cambridge University Press, 1997, s. 67. ISBN 0521460107.
  6. Edward Robinson: Later Biblical Researches in Palestine, and in the Adjacent Regions: A Journal of Travels in the Year 1852. Drawn Up from the Original Diaries, with Historical Illustrations, with New Maps and Plans. Crocker & Brewster, 1856, s. 73.
  7. Peregrine Horden, Nicholas Purcell: The Corrupting Sea: A Study of Mediterranean History. Blackwell Publishing, 2000, s. 446. ISBN 0631218904.
  8. Walid Khalidi: All That Remains: The Palestinian Villages Occupied and Depopulated by Israel in 1948. Washington D.C.: Institute for Palestine Studies, 1992, s. 477. ISBN 0887282245.