Nadrowo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nadrowo
Nadrowo
Państwo  Polska
Województwo warmińsko-mazurskie
Powiat olsztyński
Gmina Olsztynek
Liczba ludności (2010) 216
Strefa numeracyjna (+48) 89
Tablice rejestracyjne NOL
SIMC 0484481
Położenie na mapie województwa warmińsko-mazurskiego
Mapa lokalizacyjna województwa warmińsko-mazurskiego
Nadrowo
Nadrowo
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Nadrowo
Nadrowo
Ziemia53°31′58″N 20°22′02″E/53,532778 20,367222

Nadrowo (dawniej niem. Nadrau) – osada w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie olsztyńskim, w gminie Olsztynek. W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa olsztyńskiego.

Wieś leży w odległości 8 km na południowy wschód od Olsztynka w otoczeniu dużych obszarów leśnych. We wsi jest sklep spożywczy. W pobliżu znajduje się rezerwat przyrody Bagno Nadrowskie o powierzchni 51,81 ha. Utworzony w celu ochrony siedlisk herpetofauny oraz licznych gatunków ptaków. We wsi są zabudowania pofolwarczne, w których w sierpniu 1914 roku zatrzymał się ze swoim sztabem generał Samsonow podczas bitwy pod Tannenbergiem.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Nadrowo powstało w 1374 roku. W czasach krzyżackich wieś pojawia się w dokumentach w roku 1405, podlegała pod komturię w Olsztynku, były to dobra rycerskie o powierzchni 40 włók [1]. Później był tutaj majątek ziemski wraz z dużym pałacem, liczącym 24 pokoje. W sierpniu 1914 r. zatrzymał się w Nadrowie ze swoim sztabem generał rosyjski Samsonow. W 1939 roku posiadłość w Nadrowie należała do Augusta Hoeniga. PO 1945 r. w majątku stacjonowali żołnierze Armii Czerwonej. W lutym 1949 roku pałac spłonął, Od 1947 r. w Nadrowie istniał PGR, gospodarujący na blisko 560 ha ziemi. Główną produkcją rolną PGR-u była hodowla bydła. W 1997 r. wieś zamieszkiwało 206 osób, natomiast w 2005 r. w Nadrowie było 210 mieszkańców. W dawnym pegeerze hoduje się owce i kozy.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • W odległości 200 m na północ od wsi, przy drodze do Olsztynka, znajduje się cmentarz ewangelicki z początku XX wieku.
  • Ruiny dawnego pałacu, który spłonął w 1949, do dziś pozostały jedynie schody i piwnice w otoczeniu zaniedbanego parku[2].
  • Zabudowa folwarczna.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Cz. Baszyński: Osadnictwo komturstwa ostródzkiego do połowy XV w. Zapiski historyczne, t. 25, 1960, str.: 103-118, za Ostróda. Z dziejów miasta i okolic. Pojezierze, Olsztyn, 1976, 448 str.
  2. Piotr Skurzyński "Warmia, Mazury, Suwalszczyzna" Wyd. Sport i Turystyka - Muza S.A. Warszawa 2004 ​​​ISBN 83-7200-631-8​ s. 234