Organizacja Abu Nidala

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Fatah – Rada Rewolucyjna (znana szerzej jako Organizacja Abu Nidala) – palestyńska organizacja nacjonalistyczna[1][2].

Historia[edytuj]

Ugrupowanie powstało na bazie ekstremistycznej frakcji al-Fatah skupionej wokół Abu Nidala (właściwie Hassan Sabri al Banna) czyli „Ojca Walki”. Do formalnego utworzenia odrębnej organizacji doszło w 1974 roku. Niemniej jednak już wcześniej Nidal został skazany przez Jasira Arafata na karę śmierci a jego terrorystyczne metody potępiła Organizacja Wyzwolenia Palestyny[3][4]. Frakcja przyjęła formalną nazwę Fatah – Rada Rewolucyjna. Od początku przyjęła terrorystyczne metody działania. Na czele ruchu niepodzielnie stał Abu Nidal. Celem „Ojca Walki” była całkowita likwidacja państwa Izrael[1][2][3][4]. Zapleczem ideologicznym Rady Rewolucyjnej był nacjonalizm łączony z elementami lewicowymi[5].

Pierwotna siedziba Rady Rewolucyjnej znajdowała się w Iraku. Frakcja pobierała od tamtejszego rządu pomoc finansową i zaopatrzeniową, w zamian realizując rywalom Iraku. Terroryści zorganizowali ataki na dyplomatów i obiekty w Syrii (pozostającej w sporze z Irakiem). Równocześnie kontynuowano walkę z Izraelczykami. Atakowano jednak nie cele na terenie Izraela, lecz obiekty izraelskie i żydowskie na świecie. Jednym z pierwszych zamachów Rady Rewolucyjnej był atak bombowy na samolot Trans World Airlines lecący z Izraela do Grecji (88 ofiar śmiertelnych). Celem ataków stali się również dyplomaci państw zachodnich oskarżanych o sprzyjanie Izraelowi oraz umiarkowani Palestyńczycy (w 1983 roku z rąk grupy zginął Issam Sartawi z OWP)[4].

W 1982 roku organizację zmuszono do opuszczenia Iraku gdzie jej członkom groziło aresztowanie. Toczący wówczas wojnę z Iranem reżim partii Baas nawiązał bliższe relacje z Zachodem. Terroryści otrzymali schronienie w Syrii. Odtąd Rada Rewolucyjna uznała tamtejszy rząd za sojusznika w walce z Izraelem. Odtąd Nidal skupił się głównie na eliminacji dyplomatów jordańskich, gdyż obawiano się że rząd tego kraju zawrze z z Izraelem odrębny pokój[4]. 3 czerwca 1982 roku na zlecenie „Ojca Walki” zabito ambasadora Izraela w Londynie Szlomo Argowa. Zamach stał się dla Izraela pretekstem, by trzy dni później w odwecie wkroczyć do Libanu, rozpoczynając tym samym wojnę libańską. W grudniu 1985 roku terroryści ostrzelali biura izraelskich linii lotniczych w Rzymie i Wiedniu. W zamachach zginęło 16 osób. Akcje te miały doprowadzić do zerwania rozmów pomiędzy Organizacją Wyzwolenia Palestyny a Zachodem [2]. Tak radykalne działania Nidala zdaniem analityków bardziej szkodziły aniżeli pomagały sprawie palestyńskiej. Stąd też historyk Patrick Seale, wysnuł wnioski o tym jakoby terrorysta miał być agentem Mosadu lub narzędziem w ręku polityków izraelskich, chcących storpedować porozumienie z OWP i zdziesiątkować elitę organizacji[4].

Z czasem organizacja przyjęła rolę najemnika radykalnych reżimów w regionie[2] co wraz z prowadzonym przez organizację procederem handlu broni przyczynił się do zgromadzenia przez Nidala dużego majątku (szacowanego na około 400 milionów dolarów)[4].

W 1986 roku po tym gdy Syria złagodziła relacje z Zachodem, Nidal przeniósł się do Libii. Równoległe istniały struktury organizacji w Libanie. W 1987 roku „Ojciec Walki” odmówił włączenia się do pierwszej intifady. Spowodowało to rozłam w szeregach Rady Rewolucyjnej. W obozach grupy w Libanie doszło do otwartego buntu przeciwko Nidalowi. Przeciwnicy „Ojca Walki” domagali się włączenia Rady Rewolucyjnej do OWP, udziału w intifadzie i zaprzestanie międzynarodowego terroryzmu. Próba wewnętrznego puczu została stłumiona na rozkaz Nidala. W pacyfikacji buntu zginęło prawdopodobnie ponad 100 członków Rady Rewolucyjnej[4]. W 1991 roku zginęła dwójka umiarkowanych przywódców OWP - Abu Ijad oraz Abu Hola. Za zlecenie zabójstw odpowiedzialny był prawdopodobnie sam Nidal[6][4]. Organizacja zmierzała też zlikwidować Arafata, spisek jednak wykryto[4].

W 1994 roku dowództwo organizacji opuściło Libię. W tym samym roku grupa zrezygnowała z działalności terrorystycznej. Sam Nidal przeniósł się do Egipt gdzie utworzył biuro organizacji. Tam pracował jako doradca przy zwalczaniu islamskich ekstremistów[4]. W 1999 roku zlikwidowano biura Rady Rewolucyjnej w Libii i Egipcie a jej przywódca w tajemnicy przeniósł się do Bagdadu. Po śmierci „Ojca Walki” w 2002 roku (zginął w trakcie próby aresztowania przez irackie służby) Rada Rewolucyjna uznawana jest za nieaktywną. Posiada nieliczne komórki na południu Libanu, wiadomo także że jej byli członkowie przebywają w Iraku[2].

Nazewnictwo[edytuj]

Ugrupowanie używało innych nazw pośród których wymienia się następujące nazwy - Rewolucyjna Rada Arabska, Rewolucyjne Brygady Arabskie, Czarny Wrzesień i Rewolucyjna Organizacja Muzułmańskich Socjalistów[1].

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

  • Patrick Seale, Abu Nidal: A Gun for Hire, Hutchinson, 1992