Organizacja Abu Nidala

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Rewolucyjna Rada Fatah (znana szerzej jako Organizacja Abu Nidala) – palestyńska organizacja terrorystyczna.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Używała nazw takich jak Rewolucyjna Rada Fatah, Arabska Rada Rewolucyjna, Arabska Brygada Rewolucyjna, Czarny Lipiec, Organizacja Czarny Wrzesień czy Rewolucyjna Organizacja Socjalistycznych Muzułmanów[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Utworzona w 1974 roku przez Abu Nidala i rozłamowców z al-Fatah[2]. Grupa przeprowadziła liczne akcje terrorystyczne przeciwko Żydom, Izraelowi, Zachodowi, państwom Zatoki Perskiej oraz na zlecenie swoich mocodawców[3][4]. Aktywiści organizacji mieli też na sumieniu członków konkurencyjnej Organizacji Wyzwolenia Palestyny (OWP) i innych Palestyńczyków, których uznali za nazbyt liberalnych[3].

W latach 1974–1980 siedziba organizacji znajdowała się w Bagdadzie, a jej poczynania były w dużym stopniu kierowane przez Irak[1]. Została wydalona z Iraku w 1980 roku – wpływ na to miała wojna iracko-irańska, w której trakcie Irak dążył do poprawy z Zachodem oraz spór między Abu Nidalem a Irakiem dotyczący niezależności organizacji[5]. Do 1985 roku jej siedziba znajdowała się w Syrii[5], a od 1985 roku w Libii[4]. W 1987 roku przeszła proces wewnętrznej reorganizacji[4]. Rozpoczęła działalność w południowym Libanie, gdzie rekrutowała nowych członków spośród społeczności palestyńskich uchodźców[4]. W obozach dla uchodźców tworzyła struktury milicyjne i włączyła się w działalność polityczno-społeczną[4].

Od 1994 roku nie zorganizowała żadnych zamachów[3]. W latach 90. nadal była uważana za potencjalnie niebezpieczną – zarabiała krocie na sieci prowadzonych przez nią przedsiębiorstw oraz z wymuszeń haraczy[4]. W tym czasie zbliżyła się do Iranu, a jej członkowie uczestniczyli w większości kongresów opłacanych przez rząd w Teheranie[4]. Zanikła po śmierci Abu Nidala w 2002 roku[2]. Struktury organizacji mogą nadal istnieć w Libanie, są jednak nieaktywne[6]. W 2008 roku władze Jordanii ogłosiły, że zatrzymały członka organizacji, który planował zamach w tym kraju[6].

Najważniejsze ataki przeprowadzone przez grupę[edytuj | edytuj kod]

  • W październiku 1974 roku organizacja przeprowadziła atak bombowy na samolot linii Trans World Airlines. W zamachu zginęło 88 osób[3].
  • We wrześniu 1976 roku terroryści opanowali hotel w Damaszku. Napastnicy zostali ujęci przez syryjskie służby, a dwóch z nich została publicznie powieszona[7].
  • W listopadzie 1976 roku podwładni Abu Nidala zaatakowali hotel „Intercontinental“ w Ammanie[8].
  • W grudniu 1976 roku terroryści podjęli się nieudanego zamachu na Abd al-Halima Chaddama, syryjskiego ministra spraw zagranicznych oraz usiłowali zaatakować ambasadę Syrii w Islamabadzie[8].
  • W październiku 1977 roku doszło do kolejnej próby zabicia Abd al-Halima Chaddama. Zamach miał miejsce w Abu Zabi. Syryjski minister uniknął śmierci, zginął za to minister z ZEA[8].
  • W styczniu 1978 roku bojownicy zamordowali przedstawiciela OWP w Londynie[8].
  • W lutym 1978 roku zabity został przewodniczący Organizacji Jedności z Narodami Afrykańskimi, Azjatyckimi i Południowoamerykańskimi[8].
  • W sierpniu 1978 roku miejsce miał atak na biuro OWP w Islamabadzie[8]. W tym samym miesiącu zamordowany został Izz al-Din al-Kalak, przedstawiciel OWP w Paryżu i jego asystent[8].
  • W styczniu 1980 roku zabity został Jusuf Mubarak, dyrektor Biblioteki Palestyńskiej w Paryżu[8].
  • W lipcu 1980 roku bojownicy zaatakowali szkołę żydowską w Antwerpii oraz zabili izraelskiego przedstawiciela handlowego w Brukseli[8].
  • W maju 1981 roku terroryści zabili Heintza Nittela, prezesa Stowarzyszenia Przyjaźni Austriacko-Izraelskiej w Wiedniu[8].
  • W czerwcu 1981 roku organizacja zabiła reprezentanta OWP w Brukseli[8].
  • W sierpniu 1981 roku terroryści ostrzelali z karabinów maszynowych synagogę w Wiedniu. Zginęły dwie osoby, a 17 osób zostało rannych[9].
  • W czerwcu 1982 roku bojownicy usiłowali zabić Szloma Argowa, izraelskiego ambasadora w Wielkiej Brytanii. Zamach stał się pretekstem do rozpoczęcia izraelskiej inwazji na Liban[9].
  • W sierpniu 1982 roku terroryści ostrzelali z karabinów maszynowych restaurację żydowską „Goldberg“ w Paryżu[9]. W tym samym miesiącu ekstremiści usiłowali zamordować konsula ZEA w Bombaju i dyplomatę Kuwejtu w Karaczi[9].
  • We wrześniu 1982 roku ekstremiści zaatakowali synagogę w Brukseli[9]. W tym samym miesiącu z rąk zabójcy organizacji zginął w Rzymie dyplomata z Kuwejtu[9].
  • W październiku 1982 roku miejsce miał atak na synagogę w Rzymie. W zamachu z użyciem granatów ręcznych i karabinów maszynowych zginęła jedna osoba, a dziesięć zostało rannych[9].
  • W październiku 1983 roku z rąk ekstremistów zginął ambasador Jordanii w Nowe Delhi. Dzień później zginął ambasador Jordanii w Rzymie[9].
  • W lipcu 1983 roku bojownicy zaatakowali ambasadę Jordanii w Atenach. W ataku zginął jeden z ochroniarzy[9].
  • W grudniu 1983 roku organizacja podłożyła ładunek wybuchowy w Centrum Kultury Francuskiej w Izmirze. W tym samym miesiącu z rąk terrorystów zginął ambasador Jordanii w Madrycie[9].
  • W lutym 1984 roku bojownicy zamordowali w Paryżu ambasadora ZEA[9].
  • W marcu 1984 roku terroryści zabili w Atenach brytyjskiego dyplomatę. W tym samym miesiącu umieścili ładunek wybuchowy w hotelu Intercontinental w Ammanie. Zamach zbiegł się w czasie z wizytą w Jordanii królowej Elżbiety II[10].
  • W czerwcu 1984 roku aktywiści próbowali zabić w Kairze izraelskiego dyplomatę[10].
  • W październiku 1984 roku grupa przeprowadziła nieudany zamach na dyplomatę ZEA w Rzymie[10].
  • W listopadzie 1984 roku terroryści podłożyli bombę w bejruckim biurze British Airways i przeprowadzili nieudany zamach na brytyjskiego komisarza w Bombaju[10].
  • W grudniu 1984 roku bojówkarze zabili w Ammanie dwóch działaczy OWP. W tym samym miesiącu z ich rąk zginął jordański dyplomata w Rumunii. Morderstwa odbyły się pod szyldem Czarnego Września[10].
  • W marcu 1985 roku terroryści podłożyli ładunki wybuchowe w biurach Jordańskich Królewskich Linii Lotniczych w Atenach, Rzymie i Nikozji. Akcje przeprowadzono jako Czarny Wrzesień[10].
  • W kwietniu 1985 roku bojownicy wystrzelili rakietę w startujący z Aten samolot pasażerski Jordańskich Królewskich Linii Lotniczych. Rakieta nie odpaliła, a jedynie przedziurawiła korpus samolotu[10]. W tym samym miesiącu rakieta trafiła w ambasadę Jordanii w Rzymie[10].
  • W lipcu 1985 roku miejsce miał zamach bombowy na biura British Airways i Jordańskich Królewskich Linii Lotniczych w Madrycie. Zginęła jedna osoba, a 29 zostało rannych[10]. W tym samym miesiącu miejsce miał atak z użyciem granatu ręcznego na Café de Paris w Rzymie, w którym ranionych zostało 38 osób. Terroryści bezskutecznie usiłowali też wysadzić budynek ambasady Stanów Zjednoczonych w Kairze[10].
  • W listopadzie 1985 roku radykałowie porwali samolot egipskich linii lotniczych i zmusili pilotów do lądowania na Malcie. Komandosi egipscy podjęli się próby odbicia zakładników. W strzelaninie zginęło 66 pasażerów[3][11].
  • W grudniu 1985 roku bojownicy biura izraelskich linii lotniczych w Rzymie i Wiedniu. W zamachach zginęło 18 osób, a 120 zostało rannych[3][11].
  • We wrześniu 1986 roku komando terrorystów zaatakowało synagogę w Stambule. W zamachu śmierć odniosły 22 osoby[11].
  • W listopadzie 1987 roku ekstremiści uprowadzili do Libii jacht z ośmioma Belgami na pokładzie[11].
  • W marcu 1988 roku terrorysta ostrzelał załogę włoskich linii lotniczych Alitalia w Bombaju. W strzelaninie ciężko ranny został kapitan[11].
  • W maju 1988 roku doszło do jednoczesnych zamachów na hotel „Akropol“ i Klub Sudański w Chartumie. 8 osób zginęło, a 821 zostało rannych[11].
  • W lipcu 1988 roku terroryści zdetonowali bombę na molo w Atenach. W tym samym czasie ekstremista ostrzelał pasażerów statku wycieczkowego. Zginęło 9 osób, a 98 zostało rannych[11].

Wsparcie zagraniczne[edytuj | edytuj kod]

W przeszłości otrzymywała wsparcie szkoleniowe, schronienie, pomoc logistyczną i finansową z Iraku, Libii i Syrii[2][5]. Zdaniem Barry'ego Rubina w szkoleniach terrorystów uczestniczył także personel armii Korei Północnej[12].

Ideologia[edytuj | edytuj kod]

Głosi poglądy nacjonalistyczne[13]. Utrzymuje, że terroryzm i walka zbrojna z Izraelem są jedyną drogą osiągnięcia niepodległości Palestyny[7].

Liczebność[edytuj | edytuj kod]

W chwili największej popularności liczyła około 400 bojowników[1].

Jako organizacja terrorystyczna[edytuj | edytuj kod]

Do 2017 roku figurowała na liście zagranicznych organizacji terrorystycznych Departamentu Stanu USA[14]. Nadal znajduje się na liście grup terrorystycznych Unii Europejskiej[15].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Terroryzm od Asasynów do Osamy bin Ladena s. 84
  2. a b c Abu Nidal Organization (ANO) (ang.). encyclopedia.com. [dostęp 2017-09-06].
  3. a b c d e f g h Komu służył Abu Nidal? (pol.). tygodnikprzeglad.pl. [dostęp 2017-09-06].
  4. a b c d e f g Terroryzm od Asasynów do Osamy bin Ladena s. 85
  5. a b c Terroryzm od Asasynów do Osamy bin Ladena s. 84-85
  6. a b Country Reports on Terrorism 2015 Chapter 6. Foreign Terrorist (ang.). state.gov. [dostęp 2017-12-02].
  7. a b c Terroryzm od Asasynów do Osamy bin Ladena s. 86
  8. a b c d e f g h i j k l m Terroryzm od Asasynów do Osamy bin Ladena s. 87
  9. a b c d e f g h i j k l Terroryzm od Asasynów do Osamy bin Ladena s. 88
  10. a b c d e f g h i j Terroryzm od Asasynów do Osamy bin Ladena s. 89
  11. a b c d e f g h Terroryzm od Asasynów do Osamy bin Ladena s. 90
  12. Bruce E. Bechtol, Jr.: North Korea and Support to Terrorism: An Evolving History (ang.). cholarcommons.usf.edu. [dostęp 2017-11-15].
  13. Palestine (ang.). broadleft.org. [dostęp 2017-09-06].
  14. Foreign Terrorist Organizations (ang.). state.gov. [dostęp 2017-09-13].
  15. Wykaz osób, grup i podmiotów objętych zaostrzonymi środkami z dziedziny współpracy policyjno-sądowniczej (czerwiec 2009) (pol.). lex.europa.eu. [dostęp 2017-09-13].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Robert M. Barnas: Terroryzm od Asasynów do Osamy bin Ladena. Wrocław: Kirke, 2001. ISBN 9788391497043.