Peczeniżyn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Peczeniżyn
Herb
Herb
Państwo  Ukraina
Obwód iwanofrankiwski
Wysokość 319 m n.p.m.
Populacja (2001)
• liczba ludności

4000
Nr kierunkowy +380
Kod pocztowy 78275
Położenie na mapie obwodu iwanofrankiwskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu iwanofrankiwskiego
Peczeniżyn
Peczeniżyn
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Peczeniżyn
Peczeniżyn
Ziemia48°30′56,7″N 24°52′47,8″E/48,515750 24,879944
Portal Portal Ukraina

Peczeniżyn[1][2] (ukr. Печеніжин) – osiedle typu miejskiego na Ukrainie, w obwodzie iwanofrankiwskim, w rejonie kołomyjskim, do 1945[3] miasto w Polsce, w województwie stanisławowskim, w powiecie kołomyjskim, siedziba gminy Peczeniżyn.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Do roku 1772 województwo ruskie Korony Królestwa Polskiego. W latach 1772–1914 miasto powiatowe w zaborze austriackim (Galicja). W okresie I Rzeczypospolitej w Peczeniżynie znajdował się zamek Potockich. Przed I wojną światową wybudowano za miastem rafinerię ropy naftowej, własność Szczepanowskich. W rynku znajdowały się hotele i restauracje.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Ludzie związani z miastem[edytuj | edytuj kod]

W Peczeniżynie urodzili się: Aleksy Dobosz, Aleksander Sałacki (dowódca wojskowy, pułkownik Wojska Polskiego II RP, ostatnie Orlę Lwowskie), Wilhelm Smoluchowski, Stanisław Kirkin

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej opracowany na podstawie wyników Pierwszego Powszechnego Spisu Ludności z dnia 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych. T. 14: Województwo stanisławowskie. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 1923, s. 12.
  2. Zarządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 28 lutego 1937 r. o ustaleniu urzędowych nazw miast (M.P. z 1937 r. Nr 69, poz. 104).
  3. Ustawa z dnia 31 grudnia 1945 r. o ratyfikacji podpisanej w Moskwie dnia 16 sierpnia 1945 r. umowy między Rzecząpospolitą Polską a Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich o polsko-radzieckiej granicy państwowej (Dz.U. z 1946 r. Nr 2, poz. 5).
  4. Władysław Łozińskim Prawem i lewem. Obyczaje na Czerwonej Rusi w pierwszej połowie XVII wieku, 1903, str. 98
  5. Wiadomości bieżące. Peczeniżyn. „Słowo Polskie”, s. 8, Nr 546 z 30 listopada 1906. 

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]