Sągnity

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sągnity
Państwo  Polska
Województwo warmińsko-mazurskie
Powiat bartoszycki
Gmina Górowo Iławeckie
Strefa numeracyjna (+48) 89
Kod pocztowy 11-220[1]
Tablice rejestracyjne NBA
SIMC 0474399
Położenie na mapie województwa warmińsko-mazurskiego
Mapa lokalizacyjna województwa warmińsko-mazurskiego
Sągnity
Sągnity
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Sągnity
Sągnity
Ziemia54°20′57″N 20°21′03″E/54,349167 20,350833

Sągnity (niem. Sangnitten[2]) – wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie bartoszyckim, w gminie Górowo Iławeckie. W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa olsztyńskiego.

Większość obszaru przyległego do wsi zajmuje glinianka, eksploatowana przez przedsiębiorstwo "Cegielnia Sągnity". Nazwa wsi wywodzi się od imienia pruskiego Santop - właściciela lub założyciela wsi. Pierwotna nazwa wsi brzmiała Zanthoniten.

Części wsi[edytuj | edytuj kod]

Integralne części wsi Sągnity[3][4][5]
SIMC Nazwa Rodzaj
0474407 Gniewkowo część wsi

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś wzmiankowana w dokumentach z roku 1414, przy okazji spisywania strat wojennych (wojna polsko-krzyżacka). W tym czasie nosiła nazwę Zanthoniten.

Szkoła we wsi powstała w połowie XVIII wieku. W 1935 r. pracowało w niej dwóch nauczycieli i uczyło się 87 uczniów. W 1939 r. we wsi mieszkało 369 osób.

W 1983 r. we wsi było 39 domów z 231 mieszkańcami. W tym czasie było tu 41 indywidualnych gospodarstw rolnych, gospodarujących na 252 ha ziemi oraz hodujących 164 sztuk bydła (w tym 92 krowy mleczne), 141 sztuk trzody chlewnej, 27 koni i 31 owiec. We wsi była szkoła podstawowa (filia), klub, biblioteka, boisko sportowe, leśnictwo, cegielnia, mleczarnia, zakład remontowo-budowlany. W cegielni i mleczarni łącznie zatrudnionych było 62 osoby.


Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych poprzez wyszukiwarkę. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. [dostęp 2015-03-26].
  2. Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości (M.P. z 1946 r. Nr 142, poz. 262)
  3. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  4. GUS. Rejestr TERYT
  5. KSNG: Wykaz urzędowych nazw miejscowości i ich części (pol.). opublikowany [w:] Dz.U. z 2013 r. poz. 200 ze zmianami w Dz.U. z 2015 r. poz. 1636. [dostęp 2018-01-06].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bartoszyce. Z dziejów miasta i okolic. Wyd. drugie zmienione. Wyd. Pojezierze, Olsztyn 1987, 480 str., ​ISBN 83-7002-239-1