Sągnity

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Sągnity
Państwo  Polska
Województwo warmińsko-mazurskie
Powiat bartoszycki
Gmina Górowo Iławeckie
Strefa numeracyjna (+48) 89
Kod pocztowy 11-220[1]
Tablice rejestracyjne NBA
SIMC 0474399
Położenie na mapie gminy wiejskiej Górowo Iławeckie
Mapa lokalizacyjna gminy wiejskiej Górowo Iławeckie
Sągnity
Sągnity
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Sągnity
Sągnity
Położenie na mapie województwa warmińsko-mazurskiego
Mapa lokalizacyjna województwa warmińsko-mazurskiego
Sągnity
Sągnity
Położenie na mapie powiatu bartoszyckiego
Mapa lokalizacyjna powiatu bartoszyckiego
Sągnity
Sągnity
Ziemia54°20′57″N 20°21′03″E/54,349167 20,350833

Sągnity (niem. Sangnitten[2]) – wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie bartoszyckim, w gminie Górowo Iławeckie. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa olsztyńskiego.

Większość obszaru przyległego do wsi zajmuje glinianka, eksploatowana przez przedsiębiorstwo "Cegielnia Sągnity". Nazwa wsi wywodzi się od imienia pruskiego Santop – właściciela lub założyciela wsi. Pierwotna nazwa wsi brzmiała Zanthoniten.

Części wsi[edytuj | edytuj kod]

Integralne części wsi Sągnity[3][4][5]
SIMC Nazwa Rodzaj
0474407 Gniewkowo część wsi

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś wzmiankowana w dokumentach z roku 1414, przy okazji spisywania strat wojennych (wojna polsko-krzyżacka). W tym czasie nosiła nazwę Zanthoniten.

Szkoła we wsi powstała w połowie XVIII wieku. W 1935 r. pracowało w niej dwóch nauczycieli i uczyło się 87 uczniów. W 1939 r. we wsi mieszkało 369 osób.

W 1983 r. we wsi było 39 domów z 231 mieszkańcami. W tym czasie było tu 41 indywidualnych gospodarstw rolnych, gospodarujących na 252 ha ziemi oraz hodujących 164 sztuk bydła (w tym 92 krowy mleczne), 141 sztuk trzody chlewnej, 27 koni i 31 owiec. We wsi była szkoła podstawowa (filia), klub, biblioteka, boisko sportowe, leśnictwo, cegielnia, mleczarnia, zakład remontowo-budowlany. W cegielni i mleczarni łącznie zatrudnionych było 62 osoby.


Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych poprzez wyszukiwarkę. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. [dostęp 2015-03-26].
  2. Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości (M.P. z 1946 r. nr 142, poz. 262)
  3. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  4. GUS. Rejestr TERYT
  5. KSNG: Wykaz urzędowych nazw miejscowości i ich części (pol.). opublikowany [w:] Dz.U. z 2013 r. poz. 200 ze zmianami w Dz.U. z 2015 r. poz. 1636. [dostęp 2018-01-06].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bartoszyce. Z dziejów miasta i okolic. Wyd. drugie zmienione. Wyd. Pojezierze, Olsztyn 1987, 480 str., ​ISBN 83-7002-239-1