Zielenica (województwo warmińsko-mazurskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 54.2443200°N 20.5167700°E
- błąd 0 m
WD 54°14'18"N, 20°31'5"E, 54°14'40.81"N, 20°30'59.69"E
- błąd 2091 m
Odległość 1295 m
Zielenica
wieś
ilustracja
Państwo  Polska
Województwo  warmińsko-mazurskie
Powiat bartoszycki
Gmina Górowo Iławeckie
Liczba ludności  460
Strefa numeracyjna 89
Tablice rejestracyjne NBA
SIMC 0474608
Położenie na mapie gminy wiejskiej Górowo Iławeckie
Mapa konturowa gminy wiejskiej Górowo Iławeckie, blisko centrum na dole znajduje się punkt z opisem „Zielenica”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, u góry nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Zielenica”
Położenie na mapie województwa warmińsko-mazurskiego
Mapa konturowa województwa warmińsko-mazurskiego, u góry nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Zielenica”
Położenie na mapie powiatu bartoszyckiego
Mapa konturowa powiatu bartoszyckiego, po lewej znajduje się punkt z opisem „Zielenica”
Ziemia54°14′39,5520″N 20°31′00,3720″E/54,244320 20,516770

Zielenica (niem. Grünwalde) – wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie bartoszyckim, w gminie Górowo Iławeckie. W skład sołectwa wchodzi również miejscowość Gruszyny. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa olsztyńskiego.

W pobliżu wsi znajdują się śladu umocnień średniowiecznych, zwanych dawniej Piaskową Górą (około 800 metrów na wschód od wsi, przy drodze do Weskajm.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś wymieniana była w dokumentach z 1414 roku, przy okazji opisu strat wojennych (wojna polsko-krzyżacka, zwana wojną głodową). Straty wsi oceniono na 3500 grzywien, zginęło 90 mieszkańców. W 1414 r. wieś - nosząca nazwę Grunewald - była na prawie chełmińskim i posiadała 60 włók. Kolejna wojna polsko-krzyżacka z lat 1454-1466 przyniosła nowe zniszczenia. Po wojnie wieś została oddana pod zastaw (za długi) Mikołajowi Taubenheimowi, dowódcy wojsk zaciężnych. W XVI w. wieś kupili von der Groebenowie. W połowie XVIII wieku we wsi powstała szkoła. W XVIII wieś była określana jako królewska. W wieku XIX została uwłaszczona. W 1935 r. w tutejszej szkole uczyło się 74 dzieci a zatrudnionych było dwóch nauczycieli. W 1939 r. we wsi mieszkało 411 osób.

Po wojnie, polscy osadnicy pojawili się jesienią 1945 r. Szkoła została uruchomiona w 1946 r., a jej organizatorką i pierwszą kierowniczką była Maria Bogusz. W latach 60. XX w. szkołą kierowała Anna Patorska. W 1979 r. szkoła została zamknięta. W 1983 r. we wsi było 49 domów, ulice miały elektryczne oświetlenie i było 231 mieszkańców. We wsi było 59 indywidualnych gospodarstw rolnych, uprawiających łącznie 630 ha i hodujących 434 sztuki bydła (w tym 186 krów mlecznych), 144 świnie, 50 koni i 41 owiec. We wsi funkcjonował punkt biblioteczny oraz zakład ślusarsko-kowalski.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bartoszyce. Z dziejów miasta i okolic. Wyd. drugie zmienione. Wyd. Pojezierze, Olsztyn 1987, 480 str., ​ISBN 83-7002-239-1