Sepp Herberger

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sepp Herberger
BUNDEsarchiv herberger.jpg
Imię i nazwisko Josef "Sepp" Herberger
Data i miejsce
urodzenia
28 marca 1897
Mannheim, Niemcy
Data i miejsce
śmierci
28 kwietnia 1977
Weinheim, Niemcy
Pozycja napastnik
Wzrost 181 cm
Masa ciała 80 kg
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1914–1921
1921–1926
1926–1930
Waldhof Mannheim
VfR Mannheim
Tennis Borussia Berlin
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1921–1925  Niemcy 3 (2)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1928-1929
1930–1932
1932–1934
1932–1936
1936–1964
SV Babelsberg 03 (grający trener)
Tennis Borussia Berlin
Westdeutscher Spiel-Verband
Niemcy (asystent)
Niemcy

Josef "Sepp" Herberger (ur. 28 marca 1897 w Mannheim, zm. 28 kwietnia 1977), niemiecki piłkarz (łącznik) i trener piłkarski, wieloletni selekcjoner reprezentacji Niemiec.

Kariera zawodnicza[edytuj | edytuj kod]

Herberger reprezentował barwy SV Waldhof Mannheim (1914-21), VfR Mannheim (1921-26) i Tennis Borussia Berlin (1926-30). W latach 1921-1925 rozegrał trzy mecze w reprezentacji Niemiec i strzelił dwie bramki. Debiut zaliczył 18 września 1921 roku w Helsinkach w zremisowanym meczu (3:3) Niemiec przeciwko Finlandii, w których strzelił swoje jedyne bramki dla reprezentacji. Ostatni mecz w kadrze miał miejsce 29 marca 1925 roku w Amsterdamie, w którym Niemcy podejmowali Holandię (2:1 dla Holendrów)[1].

Kariera szkoleniowa[edytuj | edytuj kod]

Karierę trenerską rozpoczął jeszcze w czasie kariery piłkarskiej, obejmując SV Babelsberg 03, mimo gry w barwach Tennisie Borussi Berlin. Prowadził jescze kluby: Tennis Borussia Berlin i Westdeutscher Spiel-Verband.

Początki pracy z reprezentacją[edytuj | edytuj kod]

Od 1932 roku był asystentem Otto Nerza w reprezentacji Niemiec. Po blamażu na Igrzyskach Olimpijskich, które odbyły się w Berlinie w 1936 roku został selekcjonerem drużyny niemieckiej. Na stanowisku tym pozostał aż do 1964 roku, biorąc udział w aż czterech finałach Mistrzostw Świata.

Pierwsze Mistrzostwa Świata (1938) zakończyły się dla Herbergera porażką – zespół uważany za jednego z kandydatów do tytułu odpadł już w 1/8 finału, po porażce ze Szwajcarią. Na kolejny start w MŚ przyszło Niemcom czekać 16 lat – RFN była objęta sankcjami ze względu na wywołanie II wojny światowej i piłkarzy nie dopuszczono do udziału w eliminacjach MŚ 50. Niejako w rekompensacie pierwszy powojenny start zakończył się sensacyjnym wywalczeniem tytułu mistrzowskiego.

Mistrzostwa Świata 1954[edytuj | edytuj kod]

Niemcy wyszły z grupy dzięki dwukrotnemu pokonaniu Turcji (4:1 i 7:2). Nie przeszkodziła im nawet porażka z głównym faworytem Złotej NikeWęgrami. Klęska 3:8 zdawała się eliminować zespół niemiecki z grona drużyn mogących walczyć o medal, ale Herberger nie wystawił najmocniejszego składu na ten pojedynek. W ćwierćfinale Niemcy uporali się z Jugosławią (wygrana 2:0) a w półfinale rozgromili silną wówczas Austrię 6:1.

Cud w Bernie[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Cud w Bernie.

W finale doszło do rewanżu z Węgrami – mecz ten określa się także mianem Cudu w Bernie. Według wielu fachowców Herberger bardzo umiejętnie zneutralizował nieprawdopodobnie silny atak węgierski, z takimi asami jak Sandor Kocsis, Nandor Hidegkuti i przede wszystkim wracający do składu po kontuzji Ferenc Puskás. Po 9 minutach Węgrzy prowadzili 2:0, jednak po kolejnych 9 był remis za sprawą Maxa Morlocka i Helmuta Rahna. Fenomenalnie grający Niemcy zdołali w końcówce strzelić decydującego gola (ponownie Rahn) i jedna z największych sensacji w historii futbolu stała się faktem. Herberger został uznany w Niemczech za bohatera narodowego, tacy piłkarze jak Fritz Walter (kapitan zespołu), Helmut Rahn, Anton Turek czy Max Morlock są pamiętani do dziś.

Cud w Bernie wywołał wiele dyskusji, nie tylko wśród fanów piłki nożnej. Drużyna Herbergera nie uchodziła za faworyta do medalu, jej pierwszy start po II wojnie światowej zapowiadał się przed finałami bardzo marnie. Istnieje podejrzenie, iż drużyna niemiecka znajdowała się wówczas na dopingu. Często wspomina się o tajemniczych zastrzykach wykonywanych przez lekarza reprezentacji tuż przed meczem, zdają się tę teorię potwierdzać późniejsze liczne przypadki zachorowań niemieckich piłkarzy na żółtaczkę – dwóch członków kadry zmarło na tą chorobę.

Drużyna węgierska nie miała możliwości przygotowania się do decydującego meczu – w miasteczku w którym została zakwaterowana dzień przed meczem odbywał się festyn. Wpływ na wynik finału miała również kontuzja Ferenca Puskása odniesiona we wcześniejszych meczach – nie wiadomo czy wystawienie go w tym meczu nie było błędem węgierskiego trenera. Mimo wszystkich tych wątpliwości sensacyjne zwycięstwo Niemiec było wydarzeniem na skalę światową – kraj odpowiedzialny za holocaust po raz pierwszy od końca wojny triumfował w jakiejkolwiek dziedzinie życia społecznego.

Ostatnie lata w reprezentacji[edytuj | edytuj kod]

Herberger przygotowywał drużynę do kolejnych MŚ, wprowadzając do niej choćby Uwe Seelera, jednego z najlepszych piłkarzy w historii niemieckiego futbolu. Na mistrzostwach w Szwecji (1958) Niemcy bez problemu wyszli z grupy (eliminując między innymi słabą wówczas Argentynę), dochodząc aż do półfinału, gdzie ulegli gospodarzom turnieju 1:3. Mecz ten wzbudził duży zawód w Niemczech, przez lata obowiązywał bojkot szwedzkich towarów. Ostatecznie zespół Seppa Herbergera po porażce 3:6 z Francją zajął 4. miejsce.

Na MŚ w Chile, w 1962 roku Herberger prowadził zespół po raz ostatni. W grupie łatwo uporał się z konkurentami wyprzedzając gospodarzy i Włochów. Mundial zakończył się jednak niepowodzeniem – w ćwierćfinale RFN uległ Jugosławii 0:1 i w 1964 roku na stanowisku selekcjonera reprezentacji Niemiec zastąpił go wieloletni asystent Helmut Schön.

Uznanie[edytuj | edytuj kod]

Sepp Herberger uważany jest za jednego z najwybitniejszych trenerów w historii niemieckiej piłki nożnej, jednak pewne kontrowersje wzbudza dziś postawa DFB oraz samego Herbergera w czasie dyktatury Hitlera. Należy pamiętać, iż sukcesy drużyny narodowej były w III Rzeszy wykorzystywane propagandowo.

Herberger chętnie powoływał do kadry Niemiec piłkarzy z polskimi korzeniami, w tym najwybitniejszego polskiego przedwojennego piłkarza, Ernesta Wilimowskiego.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]