Sieczychy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sieczychy
Chata białokurpiowska
Chata białokurpiowska
Rodzaj miejscowości wieś
Państwo  Polska
Województwo mazowieckie
Powiat wyszkowski
Gmina Długosiodło
Liczba ludności (2011) 416[1][2]
Strefa numeracyjna 29
Kod pocztowy 07-211[3]
Tablice rejestracyjne WWY
SIMC 0509778[4]
Położenie na mapie gminy Długosiodło
Mapa lokalizacyjna gminy Długosiodło
Sieczychy
Sieczychy
Położenie na mapie powiatu wyszkowskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu wyszkowskiego
Sieczychy
Sieczychy
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Sieczychy
Sieczychy
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Sieczychy
Sieczychy
Ziemia52°42′55″N 21°29′33″E/52,715278 21,492500

Sieczychywieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie wyszkowskim, w gminie Długosiodło[4], na skraju Puszczy Białej. Miejscowość zajmuje podnóże skarpy doliny rzeki Narwi, od której odgradza ją rozległe bagno Pulwy. Wyjątkiem jest położony na skarpie przysiółek Zagórze.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Miejsce akcji (widok z 2012 r.)
Tablica upamiętniająca śmierć „Zośki”

W nocy z 20 na 21 sierpnia 1943 r., w czasie dowodzonego przez Andrzeja Romockiego „Andrzeja Morro” ataku w ramach akcji „Taśma” na niemiecką strażnicę graniczną w Sieczychach zginął harcmistrz Tadeusz Zawadzki „Zośka”, bohater książki Aleksandra KamińskiegoKamienie na szaniec”. W akcji wzięli udział harcerze z Grup Szturmowych z Warszawy i Wyszkowa oraz Bojowych Szkół z Wyszkowa przy wsparciu miejscowej placówki Armii Krajowej. Koncentracja bojowców miała miejsce w lesie koło jednej z gajówek Nadleśnictwa Wyszków, po czym nocą przemaszerowano do Sieczych. Na samą strażnicę uderzono z czterech stron równocześnie, zarazem szturmując budynek szkoły, gdzie nocowała część załogi[5].

„Zośka” był jedynym poległym ze strony polskiej w czasie walki. Ponadto w jej trakcie oraz przed nią łącznie 3 osoby zostały lekko ranne. Strażnica została zdobyta i zniszczona, licząca prawdopodobnie ok. 10 ludzi załoga zginęła lub ratowała się ucieczką z wyjątkiem zastępcy dowódcy nazwiskiem Adolf Królczyk, który dostał się w ręce polskich żołnierzy i darowano mu życie. Uratował on następnie wieś przed pacyfikacją. Odsiecz z sąsiedniej strażnicy w Porządziu wpadła w zasadzkę miejscowego oddziału Armii Krajowej i po stracie kilku zabitych oraz rannych wycofała się. Niemcy aresztowali jednak później trzech miejscowych chłopów, którzy udzielili dywersantom podwód, a następnie mimo ostrzeżenia zbyt wcześnie wrócili do domów, oraz krewnego dwóch z nich. Wszyscy czterej zostali zamordowani[5].

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa ostrołęckiego.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Z Sieczych pochodzili najlepsi cieśle na całych Kurpiach. Ich dziełem jest wyjątkowo cenny zespół domów drewnianych[6]. Wyróżnia je oryginalność i pomysłowość dekoracji oraz częste występowanie detalu o charakterze religijnym. Zespół ten nie jest jednak prawdopodobnie w żaden sposób chroniony, a od kilku lat ulega szybkiej likwidacji. Zastępują go standardowe domy murowane, w tym także architektura typu willi przedmiejskich, wyróżniająca się niedopasowaniem do otaczającego budownictwa oraz pejzażu naturalnego. Przybywa też domków letnich, przy czym o ile najstarszy z nich, powstały dawniej, wzorowany był na miejscowej architekturze, to nowych obiektów tego typu nikt już w tym stylu nie buduje.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Strona polskawliczbach.pl
  2. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.. [dostęp 2017-11-15].
  3. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych. Poczta Polska S.A., styczeń 2016. [dostęp 2016-02-01]. s. 1139.
  4. a b Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części. „Dziennik Ustaw”. Nr 29, poz. 200, s. 1948, 2013-02-13. Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji. [dostęp 2016-02-01]. 
  5. a b Anna Borkiewicz-Celińska: Batalion „Zośka”. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1990, s. 272-275, 278, 280-281, 283, 285-287, 289-292, 335. ISBN 8306018516.
  6. Lechosław Hertz: Podwarszawskie szlaki piesze. T. 17: Pułtusk – Puszcza Biała – część zachodnia. Warszawa: Sport i Turystyka, 1975, s. 44.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]