Stanisław Świdziński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Świdziński
Herb
Półkozic
Rodzina Świdzińscy
Data i miejsce urodzenia 15 kwietnia 1685
Świdno
Data i miejsce śmierci 7 listopada 1761
Sulgostów
Ojciec Wawrzyniec Świdziński
Matka Bona Barczykówna
Żona

Marianna Dziulanka

Dzieci

Ignacy Świdziński
Michał Świdziński
Bona Świdzińska
Marianna Świdzińska

Odznaczenia
Order Orła Białego

Stanisław Świdziński herbu Półkozic[1] (ur. 15 kwietnia 1685 w Świdnie – zm. 7 listopada 1761 w Sulgostowie) – pułkownik wojsk koronnych, regimentarz partii ukraińskiej, starosta bracławski w 1719 roku[2], starosta radomski. Od 1739 wojewoda bracławski, od 1754 rawski.

Był synem Wawrzyńca i jego pierwszej zony Bony Baryczkówny. Po ojcu odziedziczył dobra Świdno, Michałowice, Stryków, i Skarbkową Wieś. Będąc stolnikiem rawskim 23 lutego 1717 otrzymał od króla Augusta II wieś Wilków, później z nadania tego samego władcy dostał królewszczyzny na terenie ziemi sandomierskiej i radomskiej. W 1721 został starostą bracławskim pełniąc tę funkcję do 19 czerwca 1728. 15 kwietnia 1730 zostaje starosta radomskim, a w 1731 starostą lityńskim na Podolu. Był posłem na sejm 1730 roku z ziemi rawskiej[3]. W 1733 roku objął dyrekcję sejmiku przedsejmowego województwa bracławskiego, na którym został wybrany posłem na sejm[4]. 28 lutego 1739 z nadania Augusta III został wojewodą bracławskim i jako wojewoda wszedł w skład senatu. 3 sierpnia 1742 odebrał od króla Order Orła Białego. 9 listopada 1754 roku został wojewodą rawskim uzyskując tym samym wyższe miejsce w senacie.

W 1731 ożenił się z Marianną Dziulanką (1702-1737) córką Stanisława stolnika sandomierskiego w posagu żony otrzymał Odrzywół, Klwów i Sulgostów. Z małżeństwa z Marianną miał 4 dzieci: synów Ignacego i Michała oraz córki Bonę – żonę Kazimierza Granowskiego oraz Mariannę – żonę Stanisława Piotra Lanckorońskiego z Brzezia, kasztelana połanieckiego. Obie córki zmarły bezpotomnie. U króla wystarał się o przywileje handlowe dla Klwowa w 1742 na jarmarki i w 1750 na targi oraz o potwierdzenie wszystkich dotychczasowych przywilejów królewskich. Przy kościele parafialnym w Klwowie od strony północnej dobudował w 1750 i wyposażył kaplicę grobową. Zmarł nagle, został pochowany w rodzinnej kaplicy koło zmarłej przedwcześnie żony. Grobowiec i płyty epitafijne niestety nie zachowały się do dziś, ponieważ uległy zniszczeniu podczas działań wojennych w 1915.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Urzędnicy województwa krakowskiego XVI-XVIII wieku. Spisy". Oprac. Stanisław Cynarski i Alicja Falniowska-Gradowska, Kórnik 1990, s. 216.
  2. w tym roku uzyskał dożywocie na starostwo bracławskie, Krzysztof Chłapowski, Starostowie niegrodowi w Koronie 1565-1795 Materiały źródłowe, Warszawa, Bellerive-sur-Allier 2017, s. 325.
  3. Teka Gabryela Junoszy Podoskiego, t.IV, Poznań1856, s.17.
  4. Kuryer Polski. 1733, nr 159, s. 289.
Poprzednik
Stanisław Wincenty Jabłonowski
POL województwo rawskie IRP COA.svg wojewoda rawski
1754 – 1761
POL województwo rawskie IRP COA.svg Następca
Kazimierz Granowski