Stanisław Srokowski (pisarz)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy pisarza współczesnego. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Stanisław Srokowski
Stanislaw Srokowski.jpg
Data i miejsce urodzenia 29 czerwca 1936
Hnilcze
Narodowość polska
Dziedzina sztuki literatura
Odznaczenia
Odznaka pamiątkowa "Krzyż Solidarności Walczącej"
Strona domowa

Stanisław Srokowski (ur. 29 czerwca 1936 w miejscowości Hnilcze koło Podhajec województwa tarnopolskiego II Rzeczypospolitej ) – polski pisarz, poeta, prozaik, dramaturg, krytyk literacki, tłumacz, nauczyciel akademicki i publicysta.

Życiorys[edytuj]

Rodzice zajmowali się rolnictwem. W 1945 wypędzeni z Kresów osiedlili się w Mieszkowicach (ówczesne województwo szczecińskie). Szkołę podstawową ukończył w 1951 w Mieszkowicach, liceum w 1955 w Dębnie. W 1954 został usunięty ze studiów w Wyższej Szkole Służby Dyplomatycznej za chodzenie do kościoła i odmowę wstąpienia do PZPR. Przez rok (1955-1956) pracował jako nauczyciel w wiejskiej szkole w Zielinie.

Zadebiutował jako poeta i prozaik w 1958 w Opolu. W 1960 ukończył filologię polską w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Opolu. Pracował jako nauczyciel w Technikum Elektroenergetycznym w Legnicy w latach 1960-1968.

Po wydarzeniach marcowych 1968 został z powodów politycznych zmuszony do opuszczenia szkoły. W latach 1968-1969 pracownik Klubu Seniora we Wrocławiu. W latach 1970-1981 dziennikarz działu kultury tygodnika „Wiadomości”. Przez pewien czas redaktor naczelny „Kultury Dolnośląskiej”. W stanie wojennym został wyrzucony z pracy i pozostawał bezrobotny przez blisko dwa lata. W okresie 1983-1989 na wygnaniu w Zagłębiu Miedziowym w Lubinie. W latach 1990-1993 wykładowca Uniwersytetu Wrocławskiego. W okresie 1993-1994 bezrobotny. Od 1995 jest redaktorem naczelnym założonego przez siebie czasopisma edukacyjno-twórczego, tworzonego przez dzieci i młodzież w wieku 8-16 lat „Nowe Twarze” (wcześniejszy tytuł: „Gazeta Dzieci”).

Przez wiele lat należał do Związku Literatów Polskich oraz ZAIKS-u. Po rozwiązaniu ZLP po stanie wojennym nie uczestniczył w życiu organizacyjnym związków literackich. Obecnie należy do Stowarzyszenia Tłumaczy Polskich.

W swoich powieściach: Ukraiński kochanek (2008) i Zdrada (2009), oraz opowiadaniach Nienawiść (2006) nawiązuje do wydarzeń z 1943 roku, kiedy to ziemie wschodnie II Rzeczypospolitej ogarnęła fala ludobójstwa, dokonywanego przez ukraińskich nacjonalistów na Polakach. Na kanwie Nienawiści powstał w 2016 roku film pt. Wołyń w reżyserii Wojciecha Smarzowskiego[1].

 Osobny artykuł: Rzeź wołyńska.

Brał udział w wielu działaniach na rzecz odnowy moralnej, społecznej i politycznej w kraju. Był założycielem NSZZ „Solidarność” w redakcji „Wiadomości”. Doradzał Niezależnemu Samorządnemu Związkowi Zawodowemu „Solidarność” Rolników Indywidualnych we Wrocławiu. Był rzecznikiem prasowym rolniczej „Solidarności”. Od 1982 działał w Solidarności Walczącej.

Współorganizator Związków Twórczych i Stowarzyszeń Naukowych we Wrocławiu, przewodniczący klubu „Odrodzenie”. Współtwórca stowarzyszenia kulturalnego polsko-ukraińskiej współpracy: „Biały ptak”. Twórca i pierwszy prezes Towarzystwa Polsko-Greckiego we Wrocławiu. Współzałożyciel Instytutu Wincentego Witosa. Prezes Towarzystwa Miłośników Kultury Kresowej. Publikuje m.in. w „Warszawskiej Gazecie”.

W 2010 otrzymał Krzyż Solidarności Walczącej[2].

Twórczość[edytuj]

Poezja[edytuj]

  • Ścięte ptaki, Wydawnictwo Literackie, Kraków 1967
  • Rysy, Ossolineum, Wrocław 1968
  • Strefa ciszy, Czytelnik, Warszawa 1968
  • Akty, Wydawnictwo Literackie, 1971
  • Ty, Czytelnik, 1971
  • Ptaki nocy, ptaki miłości, Ossolineum, 1978
  • Cztery pory domu, Ossolineum, 1980
  • Świadectwo urodzenia, Ossolineum, 1981
  • Zjadanie, Państwowy Instytut Wydawniczy, 1985
  • Miłość i śmierć, Światowit Izba Wydawnicza (2005)
  • Liryki, wersja dwujęzyczna, Światowit Izba Wydawnicza (2009)

Powieści[edytuj]

  • Przyjść, aby wołać, Ossolineum, 1976
  • Fatum, Ossolineum, 1977
  • Lęk, Ossolineum, 1978 (wydanie II, 1988, wydanie III 1997)
  • Nieobecny, Czytelnik, 1978
  • Wtajemniczenie, Ossolineum 1981
  • Sen Belzebuba, Ossolineum, 1982
  • Duchy dzieciństwa, Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, 1985
  • Repatrianci, Czytelnik, 1988, 1989
  • Chrobaczki, Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, 1989
  • Płonący motyl, Państwowy Instytut Wydawniczy, 1989
  • Ladacznica i chłopcy, Wydawnictwo Rubikon, 1991
  • Gry miłosne, Wydawnictwo Zysk i S-ka, 1997
  • Czas diabła, Wydawnictwo Zysk i S-ka, 1999
  • Anioł Zagłady, Wydawnictwo Zysk i S-ka, 2000
  • Ukraiński kochanek, I tom "Sagi Kresowej", Wydawnictwo Arcana, 2008
  • Zdrada, II tom "Sagi Kresowej", Wydawnictwo Arcana, 2009
  • Ślepcy idą do nieba, III tom "Sagi Kresowej" Arcana, 2011
  • Barbarzyńcy u bram, Arcana, 2012
  • Spisek barbarzyńców, 2 Kolory, 2015

Opowiadania[edytuj]

Książki biograficzne[edytuj]

Sztuki teatralne i radiowe[edytuj]

  • Zebrane w książce Drzwi (Ossolineum, 1979): Gałązka jaśminu, Aktorka, Cienie, Ściana, Drzwi, Dwoje, Dziadek

Scenariusz filmowy[edytuj]

Książki dla dzieci i młodzieży[edytuj]

  • Bajki Ezopa, Wydawnictwo Volumen, 1991
  • Ośle uszy króla Midasa, Wydawnictwo Światowit, 1992
  • Zające i żaby, Wydawnictwo Światowit, 1992
  • Mity greckie, Wydawnictwo Światowit, 1993, 1994, 1995
  • Przygody Odyseusza, Wydawnictwo Światowit, 1994, 1995
  • Wojna trojańska, Wydawnictwo Światowit, 1994
  • Przygody Heraklesa, Wydawnictwo Światowit, 1996

Przypisy

  1. Wojciech Smarzowski o "Wołyniu": ten film to nasz obowiązek (pol.). dzieje.pl, 2015-09-15. [dostęp 2016-11-01].
  2. Kornel Morawiecki: Regulamin „Krzyża Solidarności Walczącej”. www.sw.org.pl, 2010-04-15. [dostęp 2016-07-23].

Bibliografia[edytuj]