Stefan Górnisiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stefan Wiktor Górnisiewicz
„Góra”, „Sulica”
Ilustracja
podpułkownik dyplomowany piechoty podpułkownik dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia 1 czerwca 1897
Czernichów
Data i miejsce śmierci 24 lutego 1954
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1914-1945
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Armia Krajowa Armia Krajowa
Jednostki 26 Dywizja Piechoty
Stanowiska szef sztabu dywizji
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
powstanie warszawskie
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Waleczności (Austro-Węgry)

Stefan Wiktor Górnisiewicz ps. „Góra”, „Sulica” (ur. 1 czerwca 1897 w Czernichowie, zm. 24 lutego 1954 w Warszawie) – podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Od sierpnia 1914 do sierpnia 1917 służył w 3 pułku piechoty Legionów Polskich, od listopada 1917 do lutego 1918 w batalionie zapasowym II Brygady Legionów, od lutego do maja 1918 internowany, od czerwca do października 1918 służył w c. i k. 100 pułku piechoty na froncie włoskim.

W listopadzie 1918 wstąpił do Wojska Polskiego, uczestniczył w walkach na Śląsku Cieszyńskim w pierwszej połowie 1919.

Z dniem 1 listopada 1924 roku został przydzielony do Wyższa Szkoła Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu Normalnego. Z dniem 11 października 1926 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera sztabu generalnego, został przydzielony do Dowództwa 13 Kresowej Dywizji Piechoty w Równem, pozostając oficerem nadetatowym 32 pułku piechoty w Modlinie. Następnie pełnił służbę w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr II w Lublinie[1]. 18 lutego 1928 roku awansował na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku i 59. lokatą w korpusie oficerów piechoty[2]. W tym samym roku został przesunięty w DOK II na stanowisko pełniącego obowiązki szefa Oddziału Ogólnego Sztabu[3]. 26 marca 1931 roku został przeniesiony do Dowództwa 26 Dywizji Piechoty w Skierniewicach na stanowisko szefa sztabu[4]. 23 marca 1932 roku został przeniesiony do 10 pułku piechoty w Łowiczu na stanowisko dowódcy III batalionu, detaszowanego w Skierniewicach[5]. W latach 1936-1939 był szefem Samodzielnego Referatu Ogólnego w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr VII w Poznaniu. Na podpułkownika został awansowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1937 roku w korpusie oficerów piechoty.

W czasie kampanii wrześniowej walczył w składzie SGO Polesie. Uniknął niewoli i włączył się w działalność podziemną w Łodzi. Był członkiem Służby Zwycięstwu Polski. Zagrożony aresztowaniem wyjechał na Lubelszczyznę i został tam członkiem Batalionów Chłopskich. Tam był, wedle różnych źródeł, I lub II zastępcą Komendanta Głównego Okręgu i odpowiednio szefem sztabu lub szefem wyszkolenia. W marcu 1944 wszedł w skład Komendy Okręgu Lublin Armii Krajowej jako zastępca komendanta. Odpowiadał tam za scalone z AK oddziały BCh. W czerwcu 1944 powrócił do Warszawy i jako przedstawiciel BCh wszedł do Komendy Głównej Armii Krajowej. Według niektórych źródeł pełnił w niej funkcję szefa Oddziału IV Kwatermistrzowskiego. Po upadku Powstania Warszawskiego dostał się do niewoli niemieckiej i przebywał w Oflagu II C Woldenberg. Po zakończeniu II wojny światowej powrócił do Polski, jednak został zatrzymany i osadzony w Obozie NKWD w Rembertowie, a 21 lutego 1945 wywieziony do ZSRR. Powrócił do Polski 9 grudnia 1947. Następnie pracował w spółdzielczości, w Lublinie, Krakowie i Warszawie. W tym ostatnim mieście był zatrudniony w Związku Hodowców Nasion i Spółdzielni Pracy „Introligator”. Przed śmiercią mieszkał w Milanówku.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 125, 182.
  2. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 21 lutego 1928 roku, s. 46.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 373.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 26 marca 1931 roku, s. 101.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 233.
  6. M.P. z 1931 r. nr 111, poz. 163.
  7. Kronika. Odznaczenia w Legionie polskim. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 107 z 11 maja 1917. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]