Struga Młyńska (dopływ Kanału Bydgoskiego)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Struga Młyńska
Ilustracja
Struga Młyńska w dolinie Podprądy między Białymi Błotami, a Bydgoszczą
Kontynent Europa
Państwo  Polska
Struga
Długość 4,2 km
Powierzchnia zlewni 13 km²
Źródło
Miejsce Gmina Białe Błota
Wysokość .
Ujście
Recypient Kanał Bydgoski
Miejsce Bydgoszcz (Miedzyń)
Współrzędne 53°08′17″N 17°55′19″E/53,138056 17,921944
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ujście
ujście
Stopień piętrzący na Łąkach Podprądy
Staw zaporowy na Strudze Młyńskiej
Przy ujściu do Kanału Bydgoskiego

Struga Młyńska (Flis Południowy) – prawy dopływ Kanału Bydgoskiego, o powierzchni zlewni 13 km2[1].

Charakterystyka[edytuj]

Ciek odwadnia część gminy Białe Błota oraz południowo-zachodniej części miasta Bydgoszczy. Długość całej Strugi wynosi 4,2 km. Do marca 2008 roku struga stanowiła kanał odpływowy z oczyszczalni ścieków w Białych Błotach, obecnie ścieki z tej miejscowości kierowane są kolektorem ściekowym do oczyszczalni w Bydgoszczy[2].

Struga Młyńska (niem. Krempefließ) bierze swój początek w rejonie drogi krajowej nr 5 BydgoszczSzubin w Białych Błotach. Nie posiada ona jednego źródła; różnymi rowami spływa do łąk, którymi wije się do Bydgoszczy. Główny ciek początkowo biegnie rurociągiem o średnicy 0,40 m, przebiega pod linią kolejową nr 356 relacji BydgoszczWągrowiec i wypływa rurociągiem betonowym o średnicy 1,40 m na zwarty kompleks łąk i pastwisk zwany „Łąkami Podprądy” (niem. Krempebruch)[3]. Od tego miejsca struga posiada uregulowane koryto. Na terenie leśnym i na łąkach przy strudze urządzono przystanki Leśnej Ścieżki Dydaktycznej „Białe Błota”.

Na łąkach z ciekiem łączy się kanał melioracyjny prowadzący wody z rejonu lasów państwowych Nadleśnictwa Bydgoszcz. Do czerwca 2012 roku do tego kanału wpływały również oczyszczone ścieki z Bydgoskich Zakładów Elektromechanicznych "Belma" S.A. i innych znajdujących się na tym terenie firm (Belma Accessories Systems, KK-Form, BKT, Hotel Best Inn, Przychodnia "Przy Belmie", Państwowa Straż Pożarna, Baza PKS). Po likwidacji własnej oczyszczalni oraz wybudowaniu przyłącza kanalizacyjnego, ścieki te zostały skierowane do oczyszczalni ścieków w Bydgoszczy. Na Łąkach Podprądy strugę ujęto w kanał o szerokości dna 3,0 m z nachyleniem skarp 1:1 i głębokości od 1,0 do 1,5 m. Zabudowano ją również sześcioma progami betonowymi o wysokości piętrzenia po 0,6 m[4].

Ujściowy odcinek na długości około 900 m od ul. Nakielskiej do Kanału Bydgoskiego przebiega przez tereny zabudowane domkami jednorodzinnymi. Niedaleko cmentarza przy ul. Tańskich potok wije się malowniczo w jarze, spadając przez bystrotok z narzutu kamiennego o długości 30 m i szerokości dna 1,2 m oraz spadku 3,2%[4]. Do lat 70. XX wieku w miejscu tym znajdowała się niewielka zapora, piętrząca wodę na potrzeby znajdującego się tutaj młyna (obecnie nieczynnego). Staw młyński o powierzchni 4 ha wykorzystywany był również rekreacyjnie. Po awarii w czasie wielkich opadów 1980 r. jaz uległ zniszczeniu, w następnych latach porósł olszyną[4].

Struga Młyńska uchodzi obecnie do Kanału Bydgoskiego na terenie dzielnicy Miedzyń w Bydgoszczy, który odprowadza jej wody do rzeki Brdy. Do czasu budowy kanału wody strugi zasilały rzekę Flis Północny.

Średni przepływ w Strudze Młyńskiej wynosi 143 litry na sekundę[5]. Mimo, że jest ciekiem o niewielkiej zlewni, prowadzi jednak stale wodę, nawet w okresach suszy hydrologicznej jego średnie przepływy wynoszą około 10 l/sek.

Galeria[edytuj]

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Aktualizacja programu ochrony środowiska dla gminy Białe Błota na lata 2008-2011 z perspektywą na lata 2012-2015, str. 9
  2. Śmierdzi na ścieżce zdrowia i w lasach. „Express Bydgoski”, 16 czerwca 2007. 
  3. Messtischblatt Bromberg West 1940
  4. a b c Aktualizacja programu ochrony środowiska dla gminy Białe Błota na lata 2008-2011 z perspektywą na lata 2012-2015. Urząd Gminy w Białych Błotach
  5. Encyklopedia Bydgoszczy. t.1. praca zbiorowa pod red. Włodzimierza Jastrzębskiego. Towarzystwo Miłośników Miasta Bydgoszczy. Bydgoszcz 2011. ​ISBN 978-83-926423-3-6​, str. 326-327

Bibliografia[edytuj]