Lista najwyższych budynków w Katowicach

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wieżowce Katowic
Drapacz Chmur – jeden z pierwszych wieżowców w Polsce

Katowice są jednym z pierwszych miast w Polsce, w którym budowano wieżowce. Wcześniej niż Dom profesorów Śląskich Technicznych Zakładów Naukowych, oddany do użytku w 1931 roku i mający około 35 m wysokości, powstały jedynie: 51-metrowy wieżowiec PAST-y w Warszawie, około 35-metrowy Hotel Savoy w Łodzi oraz dwa wieżowce w ówcześnie niemieckim Wrocławiu. W 1934 roku oddano do użytku pierwsze wysokościowce z prawdziwego zdarzenia, którymi były katowicki Drapacz Chmur (60 m) oraz warszawski wieżowiec Prudentialu (66 m). Obecnie w Katowicach znajduje się około 40 budynków o wysokości minimum 50 metrów lub 16 kondygnacji (licząc parter), w tym około 30 budynków nie niższych niż 60 metrów. Ponadto w Katowicach znajduje się czwarty pod względem wysokości budynek w Polsce wybudowany poza Warszawą – biurowiec Altus. Obecnie Katowice są drugim, po Warszawie, miastem w Polsce pod względem liczby wieżowców, jednak przodują w liczbie wieżowców na jednego mieszkańca oraz na km².

Dwudziestolecie międzywojenne[edytuj | edytuj kod]

Przed wojną powstały Dom profesorów Śląskich Technicznych Zakładów Naukowych oraz Drapacz Chmur. Ponadto wybudowano kilka wysokościowców – 10-piętrowy przy ul. M. Skłodowskiej-Curie, 9-piętrowy przy Al. Korfantego i 8-piętrowy niedaleko Drapacza Chmur. Budynki miały te także charakter propagandowy – miały pokazać siłę województwa śląskiego w pozostałych częściach Polski oraz za granicą, przede wszystkim w Niemczech, gdzie takich budynków nie budowano.

Lata PRL-u[edytuj | edytuj kod]

W początkowych latach PRL-u w Katowicach nie budowano wysokich budynków. Rząd postanowił, że Katowice jak i całe województwo śląskie będzie przemysłowym zagłębiem Polski, toteż funkcje usługowe zostały zepchnięte na dalszy plan. Jedynymi większymi budynkami były bloki mieszkalne, jednak żaden nie przekroczył granicy 60 metrów.

Na kolejny boom w dziedzinie wieżowców miasto musiało czekać do lat początku 70. W tym czasie w centrum Katowic zaczęło brakować nowych przestrzeni, a także ujawniły się braki w powierzchni biurowej. Władze zaczęły więc pozwalać na budowę wieżowców. W tym okresie powstała większość katowickich wysokich biurowców. Ponadto budowano wielkie osiedla mieszkaniowe, z Osiedlem Tysiąclecia na czele. W 1972 oddano do użytku Superjednostkę – gigantyczny blok mieszkalny wzorowany na Jednostce Marsylskiej. Zamieszkiwało ją ponad 700 rodzin. Kilka lat później stanął DOKP, który dominował nad Rondem i Spodkiem, aż do czerwca 2015 roku, kiedy to zaczęła się jego rozbiórka.

W latach osiemdziesiątych powstały kolejne wieżowce: Stalexportu/Węglokoksu i biurowiec Wojewódzki. Ponadto oddano do użytku najwyższe w Katowicach bloki mieszkalne – tzw. Kukurydze na osiedlu Tysiąclecia i Gwiazdy.

Po 1989[edytuj | edytuj kod]

W latach 90. nastąpiło zahamowanie rozwoju miasta, a więc także i budowy wieżowców. Dokończono jednak budowę ostatnich Kukurydz, powstało kilka niższych budynków. Na kolejny boom budowlany trzeba było czekać do 2000. Po nim wieżowce zaczęły powstawać nieznacznie tylko wolnej niż w Warszawie. Do budynków powstałych w tym czasie należą Chorzowska 50, Biurowiec ING Banku Śląskiego i Altus.

Lista wszystkich ukończonych wieżowców w Katowicach powyżej 50 m według wysokości całkowitej

Lp. Nazwa budynku Przeznaczenie Wysokość całkowita
(m)
L. kondygnacji Rok ukończenia
budowy
1. .KTW II Biura 134 31 2022
2. Altus Biura 125 30 2003
3. Wieżowiec Wojewódzki Biura 105 21 1985
4. Stalexport 1 Biura 99 21 1981
5. Stalexport 2 Biura 92 19 1982
6. Kukurydza 1 Mieszkania 90 27 1988
7. Kukurydza 3 Mieszkania 87 27 1989
8. Kukurydza 2 Mieszkania 85 27 1991
9. Haperowiec Mieszkania 83 23 1968
10. Gwiazda 1 Mieszkania 81 24 1978
11. Gwiazda 2 Mieszkania 81 24 1978
12. Gwiazda 3 Mieszkania 81 24 1978
13. Gwiazda 4 Mieszkania 81 24 1978
14. Gwiazda 5 Mieszkania 81 24 1978
15. Gwiazda 6 Mieszkania 81 24 1978
16. Gwiazda 7 Mieszkania 81 24 1978
17. Francuska 70 Biura 73 14 1965
18. Chorzowska 50 Biura 68 14 2001
19. .KTW I Biura 66 14 2018
20. Face2Face Business Campus Biura 66 15 2020
21. Biurowiec GIG Biura 65 13 1971
22. Sokolska 30 Towers A Mieszkania 63 17 2021
23. Sokolska 30 Towers B Mieszkania 63 17 2021
24. Drapacz Chmur Apartamenty 62 14 1934
25. Górnik I Mieszkania 62 19 1965
26.-36. wieżowce na os. Tysiąclecia Mieszkania 62 19 1966–1982
37. Superjednostka Mieszkania 61 15 1968–1970
38. Ślizgowiec Mieszkania 60 19 1969
39. DL Tower (DL Center Point III) Biura 57 12 2022
40.-43. Silesia Business Park Biura 4 × 55 4 × 12 2013–2017
44.-47. Cztery Wieże Mieszkania 4 × 53 4 × 17 2014–2018

Ponadto wysokość 35 metrów uznaną za dolną granicę wysokościowca przekracza Spodek, biurowiec Milenium Plaza, oddział Citibanku Handlowego, budynek Separator, Biurowiec ING Banku Śląskiego, budynki mieszkalne zwane dolarowcami, dwa apartamentowce na Osiedlu Tysiąclecia, wieża telewizyjna TVP Katowice (90 metrów wraz z masztem), kilka kościołów wraz z archikatedrą Chrystusa Króla, wieża spadochronowa, wiele bloków na osiedlu Witosa i Paderewskiego oraz kilka kominów kopalnianych i elektrowni.

Wieżowce w budowie oraz planowane[edytuj | edytuj kod]

Wysokościowce w budowie

Lp. Nazwa budynku Przeznaczenie Wysokość (m) Liczba kondygnacji Rok ukończenia
budowy
Inwestor
1. Atal Olimpijska B Mixed-use 129 36 2026 ATAL
2. ATAL Sky+ Mixed-use 121 35 2024 ATAL
3. Global Office Park Biura 104 25 2022 Cavatina
Biura 104 25 2022
Mieszkania 90 25 2022
4. Atal Olimpijska C Mixed-use 63 18 2026 ATAL
5. Atal Olimpijska A Mixed-use 62 18 2026 ATAL
6. Craft Biura 55 14 2022 Ghelamco
7. Nova Silesia Biura 55 14 2023 Vastint Poland
Biura 55 14 2023
8. Silesia for Business Katowice Biura ~65 15 2021 TriGranit

Wysokościowce wyburzone[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Katowice – Informator, red. S. Adamczyk, wyd. Urząd Miasta w Katowicach, Katowice 1993.
  • Sztuka Górnego Śląska od średniowiecza do końca XX wieku, red. Ewa Chojecka, wydawca: Muzeum Śląskie, Katowice 2004, ISBN 83-87455-77-6.