Szósty Kneset (1965–1969)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Izrael
Godło Izraela
Ten artykuł jest częścią serii:
Ustrój i polityka
Izraela
Portal Portal Izrael

Szósty Kneset obradował w latach 1965-1969.

Wybory odbyły się 1 listopada 1965, a pierwsze posiedzenie parlamentu miało miejsce 22 listopada 1965.

Posłowie[edytuj | edytuj kod]

Posłowie wybrani w wyborach[1]:

Partia Posłowie
Koalicja Pracy Jigal Allon, Szulammit Alloni, Mosze Aram, Zalman Aran, Mosze Baram, Re’uwen Barkat, Aharon Becker, Mordechaj Bibi, Awraham Biton, Mosze Karmel, Gawriel Kohen, Menachem Kohen, Cewi Dinstein, Abba Eban, Arje Eli’aw, Lewi Eszkol, Josef Fischer, Jisra’el Galili, Chajjim Gewati, Akiwa Gowrin, Dawid Hakohen, Rut Haktin, Aszer Chasin, Jisra’el Kargman, Kadisz Luz, Golda Meir, Mordechaj Namir, Dewora Necer, Mordechaj Ofer, Baruch Azanja, Dawid Petel, Dow Sadan, Pinchas Sapir, Mosze Sardines, Elijjahu Sason, Bechor-Szalom Szitrit, Ze’ew Szerf, Szemu’el Szoresz, Rachel Cabari, Ze’ew Cur, Aharon Uzan, Aharon Jadlin, Jisra’el Jeszajahu, Chajjim Josef Cadok, Mordechaj Zar
Gahal Zalman Abramow, Binjamin Awni’el, Jochanan Bader, Menachem Begin, Arje Ben Eli’ezer, Chajjim Kohen-Meguri, Aharon Goldstein, Jicchak Klinghoffer, Josef Kremerman, Chajjim Landau, Elijjahu Meridor, Ja’akow Meridor, Szelomo Perlstein, Ester Razi’el-Na’or, Elimelech Rimalt, Josef Sapir, Josef Serlin, Josef Szofman, Eli’ezer Szostak, Mordechaj-Chajjim Stern, Josef Tamir, Szemu’el Tamir, Awraham Ti’ar, Baruch Uzzi’el, Menachem Jedid, Cewi Zimmerman
Narodowa Partia Religijna Szelomo-Jisra’el Ben-Me’ir, Josef Burg, Micha’el Chazani, Szabbetaj Don-Jichja, Danijjel-Jicchak Lewi, Jicchak Refa’el, Towa Sanhedraj, Binjamin Szachor, Chajjim Mosze Szapira, Mosze Unna, Zerach Warhaftig
Rafi Josef Almogi, Dawid Ben Gurion, Mordechaj Ben-Porat, Mosze Dajan, Matilda Guez, Icchak Nawon, Szimon Peres, Jizhar Smilanski, Mordechaj Surkis, Cewi Cur
Mapam Re’uwen Arazi, Ja’akow Chazzan, Abd el-Aziz el-Zubi, Natan Peled, Szelomo Rosen, Wiktor Szem-Tow, Emma Talmi, Me’ir Ja’ari
Niezależni Liberałowie Gidon Hausner, Mosze Kol, Pinchas Rosen, Jehuda Sza’ari, Jizhar Harari
Agudat Israel Szelomo-Ja’akow Gross, Izaak Meir Lewin, Szelomo Lorincz, Menachem Porusz
Rakah Emil Habibi, Taufik Tubi, Me’ir Wilner
Postęp i Rozwój Sajf ad-Din az-Zubi, Iljas Nachla
Po’alej Agudat Jisra’el Kalman Kahana, Ja’akow Kac
Współpraca i Braterstwo Dijab Obeid, Dżabr Mu’addi
Meri Uri Awneri
Maki Szemu’el Mikunis

Zmiany[edytuj | edytuj kod]

Zmiany w trakcie kadencji[1]:

Następca Poprzednik Partia Data
Faridża Zu’arec Szabbetaj Don-Jichja Narodowa Partia Religijna 1 grudnia 1965
Amos Degani Cewi Cur Rafi 8 grudnia 1965
Jicchak Golan Mosze Kol Niezależni Liberałowie 11 stycznia 1966
Mosze Wertman Mosze Karmel Koalicja Pracy 17 stycznia 1966
Szoszanna Arbeli-Almozlino Chajjim Gewati Koalicja Pracy 17 stycznia 1966
Szelomo Kohen-Cidon Elijjahu Meridor Gahal 16 października 1966
Amnon Linn Bechor-Szalom Szitrit Koalicja Pracy 28 stycznia 1967
Arje Bahir Jizhar Smilanski Rafi 20 lutego 1967
Awraham Werdiger Ja’akow Kac Po’alej Agudat Jisra’el 21 grudnia 1967
Dawid Golomb Dow Sadan Partia Pracy 9 grudnia 1968
Nissim Eliad Pinchas Rosen Niezależni Liberałowie 23 grudnia 1968
Ari Ankorjon Lewi Eszkol Koalicja Pracy 26 lutego 1969

Historia[edytuj | edytuj kod]

Najważniejszym wydarzeniem była wojna sześciodniowa. Obrady parlamentarne dotyczyły przebiegu wojny i jej rezultatów. Równocześnie dyskutowano kwestię ogłoszenia przez Radę Bezpieczeństwa ONZ Rezolucji nr 242, związanej z terenami zajętymi przez izraelską armię.

Po zakończeniu się walk, premier Lewi Eszkol ogłosił zjednoczenie Jerozolimy, a Kneset rozpoczął procedury prawne związane z utworzeniem władz miejskich, zgodnie z izraelskim systemem prawa i jurysdykcji.

Wojna sześciodniowa i jej rezultaty miały poważny wpływ na pozycję Izraela na arenie międzynarodowej. Francja – która była głównym dostawcą sprzętu wojskowego dla Izraela – nałożyła militarne embargo i Izrael mógł polegać wyłącznie na dostawach wojskowych ze Stanów Zjednoczonych. Wszystkie kraje bloku wschodniego – poza Rumunią – zerwały stosunki dyplomatyczne z Izraelem.

Po powstaniu Organizacji Wyzwolenia Palestyny w jej nowej strukturze organizacyjnej, w 1968 rozpoczęła się fala terroru. Jako pierwszy w październiku 1968 został porwany do Algierii samolot El-Al.

Szósty Kneset był pierwszym, w którym wyraźnie wykrystalizowały się dwa główne bloki polityczne: Gahal (w skład którego wchodził Herut i Partia Liberalna) i Koalicja Pracy (które obejmowała Mapai i Achdut ha-Awoda, a następnie w swojej drugiej postaci Mapai, Achdut ha-Awoda, Rafi i Mapam).

W połowie 1966 parlament często zajmował się załamaniem koniunktury na izraelskim rynku. Religijne ugrupowania podniosły kwestię transplantacji organów. Pod obrady Knesetu trafiły także problemy z przedstawicielami samorządu lokalnego, którzy zmieniali przynależność partyjną w zależności od korzyści materialnych.

W 1966 w Izraelu uruchomiono czarno-białą telewizję.

Trzynasty rząd (1966-1969)[edytuj | edytuj kod]

Trzynasty rząd został sformowany przez Lewiego Eszkola w dniu 12 stycznia 1966.

Premier zmarł 26 lutego 1969, w wyniku czego nastąpiło rozwiązanie rządu.

Czternasty rząd (1969)[edytuj | edytuj kod]

Czternasty rząd został sformowany przez Goldę Meir 17 marca 1969.

Rząd sprawował swoje obowiązki do czasu nowych wyborów i sformowania nowego rządu.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Members of the Sixth Knesset. knesset.gov.il. [dostęp 2015-12-27].