Szaraki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Szaraki, Szarzy (ang. Greys, Grey alien) – rasa rzekomych istot pozaziemskich. Szary kosmita stał się archetypem inteligentnego stworzenia niebędącego człowiekiem i ogólnie życia pozaziemskiego w kulturze popularnej doby eksploracji kosmosu. W Stanach Zjednoczonych aż 73% relacji dotyczących rzekomych spotkań z obcymi opisuje Szaraki[1]. Istnieje wiele teorii mających wyjaśniać pochodzenie tych istot.

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Wygląd Szaraków został określony na podstawie relacji ludzi rzekomo uprowadzonych przez kosmitów – co istotne rzekomo uprowadzeni najczęściej przypisują swoje uprowadzenia właśnie im. Jednymi z pierwszych osób rzekomo porwanych przez Szaraki byli amerykańscy małżonkowie Betty i Barney Hillowie. Według teorii spiskowej Szaraki wspólnie z Reptilianami uprowadzają ludzi[2].

Szaraki najczęściej opisywane są jako szare istoty niskiego wzrostu (120–150 cm) z wielkimi czarnymi oczami pozbawionymi źrenic i powiek. Posiadają zazwyczaj cztery palce bez kciuka. Mają nieproporcjonalnie duże głowy w stosunku do reszty ciała. Ich skóra nie posiada owłosienia. Często pojawiają się również opisy ich twarzy informujące, że w miejscu uszu i nosa znajdują się u nich tylko otwory[3].

Szaraki w kulturze popularnej[edytuj | edytuj kod]

Dokładne pochodzenie Szaraków jako stereotypowych istot pozaziemskich jest trudne do ustalenia.

Standardowe przedstawienie Szaraka

W artykule z 1893 pt. „Man of the Year Million” pisarz science fiction Herbert George Wells przewidział możliwość przyszłego przekształcenia ludzkości w rasę istot o szarej skórze i mierzącej około jednego metra[4]. W swojej książce pt. „Pierwsi ludzie na księżycu” z 1901 opisał zamieszkujących Księżyc Selenitów jako mających szarą skórę, duże głowy i duże czarne oczy.

W 1933 szwedzki pisarz Gustav Sandgren, pod pseudonimem Gabriel Linde, opublikował powieść science fiction pt. „Den okända faran” (Nieznane niebezpieczeństwo), w której następująco opisuje rasę istot pozaziemskich: „... stworzenia nie przypominały żadnej rasy ludzkiej. Byli niscy, krótsi niż przeciętny Japończyk, a ich głowy były duże i łyse, z silnymi, kwadratowymi czołami, bardzo małymi nosami i ustami oraz słabymi podbródkami. Najbardziej niezwykłe były u nich oczy —Duże, ciemne, lśniące, o ostrym spojrzeniu. Nosili ubrania wykonane z miękkiej szarej tkaniny, a ich kończyny wydawały się podobne do ludzkich.[5]

Podobne do Szaraków istoty pozaziemskie (choć o żółtym kolorze skóry) opisał radziecki pisarz fantastycznonaukowy Borys Anibal w swoim opowiadaniu pt. „Marynarze wszechświata” opublikowanym w 1940[6].

Klasyczny wizerunek Szaraków szerzej rozsławiły dopiero doniesienia prasowe, dotyczące rzekomego porwania małżeństwa Betty i Barneya Hillów. Domniemani uprowadzeni, twierdzili, że w 1961 obce istoty uprowadziły ich i zabrały do latającego talerza. Pod hipnozą Betty Hill odtworzyła „mapę gwiazd”, która – jak twierdziła – umiejscowiła macierzystą planetę kosmitów w systemie gwiezdnym Zeta Reticuli.

Na przełomie lat 70. i 80. ufolodzy powiązali Szaraków ze sprawą domniemanej katastrofy statku kosmicznego w Roswell[7]. W 1987 powieściopisarz Whitley Strieber opublikował książkę pt. „Communion”. Została ona sklasyfikowana jako literatura faktu, w której autor opisuje szereg bliskich spotkań, które miały mieć miejsce z Szarymi i innymi istotami pozaziemskimi. Książka stała się bestselleremThe New York Timesa”. New Line Cinema w 1989 wyprodukowała filmową adaptację publikacji z aktorem Christopherem Walkenem w roli głównej[8].

W latach 90. XX wieku kultura popularna zaczęła w coraz większym stopniu łączyć Szarych z wieloma teoriami spiskowymi dotyczącymi Nowego Porządku Świata[9].

Porównanie hipotetycznej wielkości Szaraka i mężczyzny

W 1995 brytyjski reżyser Ray Santilli twierdził, że uzyskał film, który przedstawiać miał autopsję prawdziwego Szaraka, rzekomo odzyskanego z miejsca incydentu w Roswell[10]. Jednak w 2006 Santilli przyznał, że film nie był autentyczny, ale stanowił swego rodzaju rekonstrukcję autentycznego filmu, który on sam widział w 1992. Mężczyzna przyznał jednak, że kilka klatek z oryginalnej taśmy wmontował do własnego filmu, ale nigdy nie określił, które z nich konkretnie miały być prawdziwe[11].

Hipotezy związane z Szarakami[edytuj | edytuj kod]

  • Twierdzenia ufologów i świadków bliskich spotkań

Szaraki są często powiązani z relacjami o uprowadzeniach ludzi przez kosmitów. Historie dotyczące uprowadzeń są często opisywane jako wyjątkowo traumatyczne, podobne do uprowadzeń przez ludzi lub nawet napaści seksualnej.

  • Psychokulturowa ekspresja inteligencji

Neurolog Steven Novella sugeruje, że szarzy kosmici są produktem ubocznym ludzkiej wyobraźni, a najbardziej charakterystyczne cechy Szarych reprezentują wszystko, co współcześni ludzie tradycyjnie łączą z inteligencją[12].

  • Hipoteza matki

Frederick V. Malmstrom przedstawił pomysł, że Szaraki są w rzeczywistości szczątkowymi wspomnieniami wczesnego rozwoju dzieciństwa. Malmstrom zrekonstruował twarz Szaraka poprzez transformację twarzy matki w oparciu o najlepsze współczesne zrozumienie wczesnych wrażeń i percepcji z dzieciństwa. Zaproponowano również, aby Szaraki były w rzeczywistości zniekształconymi wspomnieniami traumatycznych doświadczeń, wyblakłych z czasem[13].

  • Szaraki to ludzie z przyszłości

Michael Masters, profesor antropologii z Montana Technological University, uważa, że w UFO znajdują się ludzie przybyli z przyszłości (którzy przeszli duże zmiany ewolucyjne i posiadają trudną do wyobrażenia dla nas technologię[14].

  • Biologiczne narzędzia lub bioroboty

Inna teoria twierdzi z kolei, że Szaraki to tylko narzędzia w rękach innych istot. Szaraki według badacza Davida Icke'a to pachołki Reptilian i rasy owadziej (Insektoidów). Stworzenia mają być eksperymentem genetycznym, pozbawionymi uczuć istotami, których jedynym celem jest wykonywanie zadań[15]. Tezę o tym, że Szaraki są biorobotami lansował podpułkownik United States Army i pracownik Pentagonu Phillip J. Corso, który zajmował się tematyką incydentu w Roswell.

  • Ewolucyjna niewiarygodność

Według biologa Jacka Cohena, typowy wizerunek Szaraka jest zbyt fizjologicznie podobny do człowieka, aby był wiarygodny jako reprezentacja rzeczywistej istoty pozaziemskiej, zakładając, że ewoluowałby on ze świata o innych warunkach środowiskowych i ekologicznych niż Ziemia.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Internet Archive, Close encounters of the fourth kind, Knopf, 1995 [dostęp 2020-07-02].
  2. Lucy Waterlow: Aliens want to steal my soul: British woman claims she's been repeatedly abducted by 'reptilian' extraterrestrials (ang.). 28-04-2014. [dostęp 2018-11-09].
  3. Gildas Bourdais: UFO, 50 tajemniczych lat. Warszawa: 1999.
  4. Gordon S. Haight, H. G. Wells's The Man of the Year Million, „Nineteenth-Century Fiction”, 12 (4), 1958, s. 323–326, DOI10.2307/3044429, ISSN 0029-0564, JSTOR3044429 [dostęp 2020-07-02] (ang.).
  5. Fantastix, Fantastix: Den okända faran - Gabriel Linde bokrecension, Fantastix, 2019 [dostęp 2020-07-02].
  6. журнал Знание-сила 1940 год, arttaller.com [dostęp 2020-07-03].
  7. Internet Archive, The Roswell incident, New York : Grosset & Dunlap, 1980 [dostęp 2020-07-02].
  8. Communion. [dostęp 2020-07-02].
  9. Grey Aliens Bite The Dust, www.bibliotecapleyades.net [dostęp 2020-07-02].
  10. Alien Autopsy: (Fact or Fiction?). [dostęp 2020-07-02].
  11. Autopsja kosmity - 10 największych oszustw w nauce. Wszyscy dali się nabrać, www.national-geographic.pl [dostęp 2020-09-29] (pol.).
  12. Steven Novella, UFOs: The Psychocultural Hypothesis, web.archive.org, 15 września 2010 [dostęp 2020-07-02] [zarchiwizowane z adresu 2010-09-15].
  13. Frederick V. Malmstrom, Close Encounters of the Facial Kind: Are UFO Alien Faces an Inborn Facial Recognition Template?, Skeptic, 3 lutego 2011 [dostęp 2020-07-02] (ang.).
  14. Naukowiec twierdzi, że "kosmici" i UFO to ludzie z przyszłości, www.komputerswiat.pl, 25 stycznia 2020 [dostęp 2020-09-29] (pol.).
  15. SZARAKI - LUDZIE Z PRZYSZŁOŚCI?, Odkrywamy Zakryte, 2 czerwca 2017 [dostęp 2020-09-29] (pol.).