Szaraki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Szarak

Szaraki – polskie określenie jednej z rzekomo istniejących ras istot pozaziemskich, w języku angielskim określanych jako „greys”. Nazwa ta wywodzi się od zabarwienia skóry tych istot i jest swego rodzaju kalką językową z angielskiego. Wygląd tej rasy został określony na podstawie relacji z rzekomych uprowadzeń przez kosmitów. Ważną rzeczą jest to, że rzekomo uprowadzeni najczęściej przypisują swoje uprowadzenia właśnie im. Jednymi z pierwszych osób rzekomo porwanych przez Szaraki byli Betty i Barney Hill. Szaraki odgrywają ważną rolę w dyskursie ufologicznym i New Age, jakkolwiek większość[potrzebny przypis] filozofów odrzuca możliwość ich istnienia w rzeczywistości[1].

Istnieje wiele paranaukowych prób wyjaśnienia pochodzenia Szaraków. Ich badacze spekulują, że mogą być przybyszami z innych planet (często jako ich macierzysty układ gwiezdny wskazuje się układ zeta Reticuli znajdujący się w gwiazdozbiorze Sieci), istotami z innych wymiarów, demonami (wielu egzorcystów wskazuje na podobieństwa między działaniami Szaraków i Szatana) czy cyborgami albo też ludźmi z przyszłości[2].

Wygląd[edytuj]

Szaraki najczęściej są opisywane jako szare istoty niskiego wzrostu (120–130 cm, czasem 150 cm) z wielkimi czarnymi oczami pozbawionymi źrenic i powiek. Posiadają zazwyczaj cztery palce bez kciuka. Mają nieproporcjonalnie duże głowy w stosunku do reszty ciała. Ich skóra nie posiada owłosienia. Ciekawostką są relacje niektórych uprowadzonych mówiące o tym że skóra Szaraków wcale nie jest szara – według nich Szaraki używają jedynie szarych kombinezonów. Często pojawiają się również opisy ich twarzy informujące, że w miejscu uszu i nosa znajdują się u nich tylko otwory[3].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Michio Kaku: Fizyka rzeczy niemożliwych. Fazery, pola siłowe, teleportacja i podróże w czasie, Warszawa 2009. ISBN 978-83-7648-145-6.
  2. Dragonbane: Evidence of Grey Origins and Reasons for Human Abduction (ang.).
  3. Gildas Bourdais: UFO, 50 tajemniczych lat. Warszawa: 1999.