Tachikawa Ki-70

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Tachikawa Ki-70 – japoński samolot rozpoznawczy z okresu II wojny światowej. Ki-70 został zaprojektowany jako następca Mitsubishi Ki-46 ale jego osiągi okazały się niewystarczające i samolot nie wszedł do produkcji seryjnej, zbudowano tylko trzy prototypy. W czasie wojny znany był także pod amerykańską nazwą Clara.

Tło historyczne[edytuj | edytuj kod]

W 1937 Koku Hombu (japońskie ministerstwo ds. lotnictwa) zamówiło w zakładach Mitsubishi nowy samolot foto-rozpoznawczy przystosowany do operacji na dużym pułapie i z dużą prędkością niepozwalającą na przechwycenie go przez ówczesne myśliwce[1]. Powstały w ten sposób Mitsubishi Ki-46 był uważany za jeden z najbardziej eleganckich samolotów wojskowych z okresu II wojny światowej, a także za jeden z najbardziej udanych samolotów tego typu[2]. W marcu 1939, dwa lata po zamówieniu Ki-46 i osiem miesięcy przed pierwszym lotem tego samolotu, Koku Hombu zamówiło w zakładach Tachikawa Hikoki projekt nowego samolotu który miał być mieć większy zasięg i być szybszy od budowanego wówczas Ki-46[3].

Do napędu samolotu wybrano silniki Mitsubishi Ha-104M o mocy startowej 1900 KM które dawały konstrukcji teoretyczną prędkość maksymalną 647 km/h na wysokości 5400 metrów[3]. Aby zmaksymalizować pole ostrzału dla tylnego strzelca zdecydowano zaprojektować samolot z podwójnymi statecznikami pionowymi[3].

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Tachikawa Ki-70 był dwusilnikowym średniopłatem ze skrzydłem laminarnym[3]. Konstrukcja samolotu była prawie całkowicie metalowa, tylko powierzchnie sterowe kryte były płótnem[4]. Załogę stanowiły trzy osoby (pilot, nawigator, strzelec) siedzące w zamkniętym kokpicie[4]. Samolot miał podwozie klasyczne, wciągane w locie z kołem ogonowym[4]. W pierwszej wersji napęd stanowiły dwa chłodzone powietrzem, 18-cylindrowe silniki gwiazdowe typu Mitsubishi Ha-104M o mocy 1900 KM przy starcie, 1810 KM na wysokości 2200 metrów i 1610 KM na wysokości 6100 metrów[4]. Silniki napędzały czteropłatowe, metalowe śmigła[4].

Uzbrojenie stanowiły dwa pojedyncze, ruchome karabiny maszynowe wz. 89 kalibru 7,7 mm w dziobie samolotu obsługiwany przez nawigatora i Ho-103 kalibru 12,7 mm strzelający do tyłu obsługiwany przez strzelca pokładowego[4].

Długość kadłuba samolotu wynosiła 14,5 metrów, rozpiętość skrzydeł 17,8 metrów, a wysokość samolotu wynosiła 3,46 metrów[4]. Powierzchnia skrzydeł wynosiła 43 metry kwadratowe[4].

Masa własna samolotu wynosiła 5895 kilogramów, masa startowa 9855 kilogramów, a maksymalna masa startowa do 10.700 kilogramów[4].

Wyliczona teoretycznie prędkość maksymalna miała wynosić 647 km/h na wysokości 5400 metrów, a prędkość przelotowa na tej samej wysokości - 490 km/h[4]. Pułap maksymalny wynosił 11.000 metrów, a zasięg do 2480 kilometrów[4].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Po zaprojektowaniu samolotu prace konstrukcyjne nad prototypami posuwały się bardzo powoli i pierwszy prototyp został ukończony dopiero w lutym 1943[3]. Pierwsze loty wykazały, że nie była to udana konstrukcja[3]. Samolot był znacznie cięższy niż się spodziewano co powodowało większe niż teoretycznie wyliczone obciążenie skrzydła i mniejszą prędkość maksymalną[3]. W czasie prób samolot osiągnął zaledwie 580 km/h i był wolniejszy od istniejących już wówczas wersji samolotu Ki-46, Ki-46-II osiągał 604 km/h, a maksymalna prędkość Ki-46-III wynosiła 630 km/h[3].

Aby poprawić osiągi samolotu, w trzecim prototypie użyto silników Mitsubishi Ha-211-I Ru o mocy 2200 KM ale silniki te okazały się bardzo zawodne, a sama konstrukcja samolotu nadal była zbyt ciężka i zdecydowano się na zakończenie programu[3].

Samolot nie wszedł do produkcji seryjnej, zbudowano tylko trzy prototypy[3].

W czasie wojny nosił amerykańską nazwę kodową Clara[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. René J. Francillon: Japanese Aircraft of the Pacific War. s. 169.
  2. René J. Francillon: Japanese Aircraft of the Pacific War. s. 168.
  3. a b c d e f g h i j k René J. Francillon: Japanese Aircraft of the Pacific War. s. 257.
  4. a b c d e f g h i j k René J. Francillon: Japanese Aircraft of the Pacific War. s. 258.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]