Trzebielino (gmina)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Trzebielino
gmina wiejska
Herb
Herb
Państwo

 Polska

Województwo

 pomorskie

Powiat

bytowski

TERYT

2201092

Wójt

Tomasz Mariusz Czechowski

Powierzchnia

225,45 km²

Populacja (30.06.2016)
• liczba ludności


3 729[1]

• gęstość

16,5 os./km²

Nr kierunkowy

59

Tablice rejestracyjne

GBY

Adres urzędu:
Trzebielino 7 a
77-235 Trzebielino
Szczegółowy podział administracyjny
Plan gminy Trzebielino
Liczba sołectw

11

Liczba miejscowości

29

Położenie na mapie województwa
Położenie na mapie województwa
Położenie na mapie województwa pomorskiego
Mapa konturowa województwa pomorskiego, po lewej znajduje się punkt z opisem „Trzebielino”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, u góry nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Trzebielino”
Ziemia54°12′N 17°05′E/54,200556 17,087500
Strona internetowa
Biuletyn Informacji Publicznej
Portal Polska

Trzebielinogmina wiejska w województwie pomorskim, w powiecie bytowskim. Siedziba gminy to Trzebielino.

Według danych z 30 czerwca 2013 roku gminę zamieszkiwało 3735 osób[2].

Gmina jako pierwsza w Polsce zastosowała w oświetleniu ulicznym w 100% oświetlenie typu LED[3].

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Według danych z roku 2002 gmina Trzebielino ma obszar 225,45 km², w tym: użytki rolne 32%, użytki leśne 61%[4].

Gmina stanowi 10,28% powierzchni powiatu.

W latach 1975–1998 gmina położona była w województwie słupskim.

Sąsiednie gminy: Dębnica Kaszubska, Kępice, Kobylnica, Kołczygłowy, Miastko

Ochrona przyrody[edytuj | edytuj kod]

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Dane z 30 czerwca 2004[5]

Opis Ogółem Kobiety Mężczyźni
jednostka osób % osób % osób %
populacja 3710 100 1855 50 1855 50
gęstość zaludnienia
(mieszk./km²)
16,5 8,2 8,2
  • Piramida wieku mieszkańców gminy Trzebielino w 2014 roku[1].


Piramida wieku Gmina Trzebielino.png

Gospodarka[edytuj | edytuj kod]

Gospodarka gminy to przede wszystkim leśnictwo, rolnictwo i przemysł rolno- spożywczy[6].

Miejscowości i ich części[edytuj | edytuj kod]

Spis nazw miejscowości i ich części w Polsce (bazy TERYT oraz państwowego rejestru nazw geograficznych) wymienia na terenie gminy 29 miejscowości podstawowe oraz 8 integralnych części miejscowości. Nazwy nieoficjalne, występujące tylko w bazie PRNG, w poniższym zestawieniu zaznaczono drukiem pochyłym (kursywą).

Rodzaj miejscowości[7] Miejscowości i ich części
Wsie BożankaBroczynaCetyńGumieniecMiszewoMyślimierzPoborowoStarkowoTrzebielinoZielin
Osady BąkowoDolnoGlewnikGrądki DolneKletochMoczydłoObjezierzeOsówkaOwczaryStarkówkoSuchorzeSzczyciecToczekUliszkowiceWargoszewoZielinZielin Górny
Osady leśne CzarnkowoPopielewo
Części wsi Gostyniec
Przysiółki CiemnicaKleszczewoRadaczewo
Leśniczówki Dretyniec
Nazwy nieoficjalne w PRNG[8] GóryZgorzeleZydlong

Jednostki pomocnicze[edytuj | edytuj kod]

Gmina ma utworzone 11 jednostek pomocniczych, które są sołectwami[9]:

  1. Bożanka
  2. Cetyń
  3. Dolno
  4. Gumieniec
  5. Miszewo
  6. Objezierze
  7. Poborowo
  8. Starkowo
  9. Suchorze
  10. Trzebielino
  11. Zielin

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Gmina Trzebielino w liczbach, Polska w liczbach [dostęp 2016-03-16] (pol.), liczba ludności w oparciu o dane GUS.
  2. GUS Glowny Urząd Statystyczny. [dostęp 2014-05-07]. (pol.).
  3. Pierwsza Gmina w Polsce 100% LED. [dostęp 2018-04-11]. (pol.).
  4. Portal Regionalny i Samorządowy REGIOset. regioset.pl. [dostęp 2010-09-14]. (pol.).
  5. Baza Demograficzna- Tablice predefiniowane- Wyniki badań bieżących; Stan i struktura ludności; Ludność według płci i miast. [dostęp 2010-09-14]. (pol.).
  6. Bogactwo kulturowe i przyrodnicze wsi pomorskiej, 2007, Pomorski Ośrodek Doradztwa Rolniczego, Gdańsk, str. 47
  7. Rejestr TERYT - Przeglądanie. Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 2017-11-29].
  8. Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 9 sierpnia 2022
  9. BIP - Urząd Gminy Trzebielino. Jednostki pomocnicze. Sołectwa. Kadencja 2015-2019 [dostęp 21-11-2017]