Biały Bór

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy miasta w województwie zachodniopomorskim. Zobacz też: inne miejsca o tej nazwie.
Biały Bór
Biały Bór
Herb
Herb Białego Boru
Państwo  Polska
Województwo  zachodniopomorskie
Powiat szczecinecki
Gmina Biały Bór
gmina miejsko-wiejska
Data założenia XIII wiek
Prawa miejskie 1382
Burmistrz Paweł Mikołajewski
Powierzchnia 12,82 km²
Populacja (30.06.2016)
• liczba ludności
• gęstość

2 207[1]
172,2 os./km²
Strefa numeracyjna
(+48) 94
Kod pocztowy 78-425
Tablice rejestracyjne ZSZ
Położenie na mapie powiatu szczecineckiego
Mapa lokalizacyjna powiatu szczecineckiego
Biały Bór
Biały Bór
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa zachodniopomorskiego
Biały Bór
Biały Bór
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Biały Bór
Biały Bór
Ziemia53°53′55″N 16°50′16″E/53,898611 16,837778
TERC
(TERYT)
4324415034
SIMC 0949767
Urząd miejski
ul. Żymierskiego 10
78-425 Biały Bór
Strona internetowa

Biały Bór (staropl. " Białobork", niem. Baldenburg, ukr. Білий Бір) – miasto w północnej Polsce, w województwie zachodniopomorskim, w powiecie szczecineckim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Biały Bór.

Położone jest nad rzeką Białą, między jeziorami Łobez i Bielsko. Prawa miejskie uzyskał w 1382, w czasie II wojny światowej został znacznie zniszczony.

Według danych z 31 grudnia 2010 r. miasto miało 2219 mieszkańców[2].

W miejscowości działało Stado Ogierów Biały Bór. Od 1994 r. jako Zakład Treningowy Skarbu Państwa Biały Bór[3], potem ponownie jako SO. W 2003 r. weszło w skład Stada Ogierów w Sierakowie Wielkopolskim Sp. z o.o., a w 2007 r. przeszło w skład Stadniny Koni w Dobrzyniewie Sp. z o.o.. Od ok. 2011 r. stadnina jest dzierżawiona przez firmę prywatną.

Położenie[edytuj]

Położone na Pojezierzu Drawskim w okolicach jezior: Bielsko (o pow. 268 ha i głębokości do 23 m), Cieszęcino (o pow. 102 ha i głębokości 50 m), wzdłuż których rozciąga się park krajobrazowy wraz z jeziorami Łobez (zajmuje obszar o pow. 48,7 ha) i Jezioro Ławiczka (pow. 6,6 ha). Leżą one w dorzeczu Gwdy i Noteci, a ich wody spływają rzeką Białą do Czernicy. Okolice jezior pokryte są lasami mieszanymi oraz borami.

W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. koszalińskiego.

Według danych z 1 stycznia 2010 r. powierzchnia gminy wynosiła 12,82 km²[4].

Osiedla mieszkaniowe miasta: Dalkowo, Kamienna, Linowo.

Komunikacja[edytuj]

Biały Bór leży na przecięciu dróg krajowych: nr 25 z nr 20. Połączenia do miasta obsługuje pięciu przewoźników autobusowych wywodzących się z b. PKS:

  • PPKS Bytów
  • PKS SŁUPSK S.A.
  • PKS Człuchów
  • PKS Koszalin
  • PKS Szczecinek
  • PKS Jelenia Góra (sezonowo)

Przez miasto biegnie linia kolejowa Piła Główna – Ustka, z przystankiem Biały Bór.

Gmina zasłynęła w 2011 r. z sieci fotoradarów o zagęszczeniu nieproporcjonalnym do swojego obszaru i zaludnienia[5].

Historia[edytuj]

  • 1283 – książę gdański Mściwoj II ufundował tu parafię podległą arcybiskupstwu gnieźnieńskiemu
  • 1309 – pod panowaniem Krzyżaków
  • 1382 – lokacja miasta
  • 1395 – potwierdzenie praw miejskich chełmińskich przez Wielkiego Mistrza Zakonu Konrada Zöllnera von Rotenstein
  • 1408 – probostwo otrzymało wieś od wielkiego mistrza Ulricha von Jungingen
  • 1466-1772 – miejscowość należała do Prus Królewskich w Koronie Polskiej
  • 1623 - 1638, starostą jest Łaszewski Andrzej
  • 1639 - 1648, starostą jest Łaszewska ( Konarska) Helena, żona poprzednika
  • 1649- 1654 - starostą Białego Boru ( Białoborku) jest Mikołaj Trzebuchowski, syn Samuela[6] i Elżbiety Kretkowskiej. Mikołaj Trzebuchowski wraz z żoną Teresą Łaszewską 14 lipca 1654 roku scedowali starostwo Franciszkowi Wejherowi (patrz: Czaplewski[7])
  • 1654 - 1671 starostą jest Wejher Franciszek
  • 1671 -1672 starostą jest Krokowski Joachim Ernest
  • 1672 - 1672 Starostą jest Krokowska Dorota, córka poprzednika
  • 1673 - 1768 starostami jest ród Wejherów
  • 1768 -1772 starostą jest Goltz Henryk
  • 1772 – pod zaborem pruskim
  • 1875 – nowy kościół katolicki, należący do parafii Eikfirn, obsługiwał 56 wiernych
  • 1878 – uzyskanie połączenia kolejowego
  • 1939 – 2292 mieszkańców
  • 1945 – miasteczko, silnie ufortyfikowane, stanowiło część umocnień Wału Pomorskiego i zostało zniszczone w 80%, zaś ludność je opuściła
  • 1950 – 775 mieszkańców
  • 1957 – 1315 mieszkańców

W Białym Borze w latach 60. XX w. kręcono film pt. Pan Wołodyjowski.

Na polskiej mapie wojskowej z 1936 r. przy oznaczeniu miasta podano polski egzonim Białybór[8]. Nazwę Biały Bór ustalono urzędowo w 1946 r.[9]

Przyroda i turystyka[edytuj]

Miasto położone jest w niewielkiej dolinie, otoczone lasami. Obiekty historyczne[10]:

Znak powitalny na granicy miejscowości

Żwirownia[edytuj]

W okolicach miasta znajduje się jedno z najwyższych wzniesień w regionie. Jest to sztuczne wzniesienie powstałe z wydobywania żwiru. Góra ma wysokość ok. 250 m. Przy dobrej pogodzie można zobaczyć z niej oddalony o 30 km Szczecinek.[potrzebny przypis]

Oświata[edytuj]

Pomnik Tarasa Szewczenki przy Zespole Szkół Ogólnokształcących im. Tarasa Szweczenki

Na terenie miasta działa kilka placówek oświatowych:

  • Zespół Szkół nr 1
  • Szkoła Podstawowa nr 2 (mniejszości ukraińskiej)
  • Gimnazjum nr 2 (mniejszości ukraińskiej)
  • Zespół Szkół im. Oskara Langego
  • Liceum Ogólnokształcące nr 1 (mniejszości ukraińskiej)
  • Technikum hodowli koni

Demografia[edytuj]

  • Piramida wieku mieszkańców Białego Boru w 2014 roku [1].


Piramida wieku Bialy Bor.png

Sport[edytuj]

W mieście działa:

  • klub piłkarski Lider
  • klub piłkarski Hubertus
  • klub kajakarski Hubertus
  • klub jeździecki Hubertus przy stadninie koni

W mieście organizowane są mistrzostwa Polski w WKKW.

Obiekty sportowe:

  • hala przy Zespole Szkół nr 1
  • 2 stadniny koni
  • stadion miejski
  • kompleks boisk "Orlik 2012"

Administracja[edytuj]

Miasto jest siedzibą gminy miejsko-wiejskiej. W Radzie Miejskiej w Białym Borze zasiada 15 radnych. Organem wykonawczym jest burmistrz. Siedzibą władz jest Urząd Miejski przy ul. Żymierskiego.

Burmistrzowie Białego Boru:

  • Franciszek Lech Kwaśniewski (PSL) (2002-2012)
  • Paweł Stanisław Mikołajewski (2013 r.)

Biały Bór należy do Związku Miast Polskich.

Mieszkańcy Białego Boru wybierają posłów z okręgu wyborczego nr 40, senatora z okręgu wyborczego nr 100, a posłów do Parlamentu Europejskiego z okręgu wyborczego nr 13.

Wspólnoty wyznaniowe[edytuj]

Kościół w centrum miejscowości

Osoby z Białego Boru[edytuj]

W latach 1967-2008 w Białym Borze mieszkał podporucznik Józef Mioduszewski, urodzony w 1922 r., zmarł w 2008 r. Ułan, bojownik Armii Krajowej, uczestnik akcji "Burza" w powstaniu warszawskim, odznaczony za zasługi w walce przeciw Armii Czerwonej m.in. Orderem Odrodzenia Polski "Polonia Restituta" klasy kawalerskiej, dwoma Krzyżami Walecznych. Miłośnik koni – w latach 1972-1981 był kierownikiem stada ogierów w Białym Borze. Pośmiertnie uhonorowany tytułem Bohatera Łomianek przez Radę Miejską i Burmistrza Łomianek.

Przypisy

  1. a b http://www.polskawliczbach.pl/Bialy_Bor, w oparciu o dane GUS.
  2. Ludność. Stan i struktura w przekroju terytorialnym (Stan w dniu 31 XII 2010 r.). Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 2011-06-10. ISSN 1734-6118.
  3. Internetowy System Aktów Prawnych Dz.U. 1994 nr 83 poz. 383
  4. Powierzchnia i ludność w przekroju terytorialnym w 2013 r.. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 2013-07-26. ISSN 1505-5507.
  5. MIEJSCA KONTROLI RUCHU DROGOWEGO - Miasto i Gmina Biały Bór
  6. Jerzy Antoni Kostka, Kostkowie herbu Dąbrowa . Wyd. Z.P. POLIMER  Koszalin 2010, ISBN 978-83-89976-40-6 , s. 255
  7. Paweł Czaplewski ks., Senatorowie świeccy, podskarbiowie i starostowie publiczni 1454-1772. Rocznik  Towarzystwa Naukowego w Toruniu XXVI-XXVIII (1919-1921), Toruń 1921, s. 52
  8. Arkusz 43 Bydgoszcz. Mapa operacyjna 1:300 000. Wojskowy Instytut Geograficzny, Warszawa: 1936.
  9. Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. (M.P. z 1946 r. Nr 142, poz. 262)
  10. W rejestrze zabytków nie ma ani jednego zabytku wypisanego dla Białego Boru
  11. Biały Bór, sąd grodzki i zabytki.
  12. Dane według raportów wyszukiwarki zborów (www.jw.org) z 5 czerwca 2014.

Linki zewnętrzne[edytuj]