Ulica Mikołaja Kopernika w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Ulica Kopernika w Warszawie)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Flag of Warsaw.svg Warszawa
ulica Mikołaja
Kopernika
Śródmieście Północne
Długość: 600m
Kopernika u wylotu Szczyglej, widok w kierunku Ordynackiej
Kopernika u wylotu Szczyglej, widok w kierunku Ordynackiej
Przebieg
Ikona ulica początek T.svg ul. Foksal
Ikona ulica z lewej.svg 70m ul. Przybosia
Ikona ulica z prawej.svg 90m ul. Szczygla
Ikona ulica skrzyżowanie.svg 250m ul. Ordynacka
Ikona ulica rondo z ulicą z prawej.svg 300m ul. Tamka
Ikona ulica z prawej.svg 350m ul. Konopczyńskiego
Ikona ulica rondo z ulicą z lewej.svg 410m ul. Świętokrzyska
Ikona ulica z prawej.svg 460m ul. Bartoszewicza
Ikona ulica z prawej.svg 480m ul. Karasia
Ikona ulica w prawo L z odchodzacym deptakiem.svg 600m ul. Krakowskie Przedmieście/ul. Oboźna
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
ulica Mikołaja Kopernika
ulica Mikołaja Kopernika
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
ulica Mikołaja Kopernika
ulica Mikołaja Kopernika
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica Mikołaja Kopernika
ulica Mikołaja Kopernika
Ziemia52°14′09,5″N 21°01′13,4″E/52,235972 21,020389

Ulica Mikołaja Kopernika – jedna z ulic warszawskiego Śródmieścia

Przebieg[edytuj | edytuj kod]

Na całej długości jest ulicą jednojezdniową, o dwóch pasach ruchu. Składa się z trzech odcinków.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

W przeszłości drogi biegnące wzdłuż dzisiejszej ulicy Kopernika nosiły nazwy: Zjawienie, Aleksandria, Wróbla (odcinek od Foksal do Ordynackiej). Połączenie dwóch ostatnich w jedną ulicę i nadanie jej nazwy na cześć Mikołaja Kopernika nastąpiło w 1907[2].

W listopadzie 2012 Rada Warszawy uściśliła brzmienie nazwy ulicy zmieniając ją z Kopernika na Mikołaja Kopernika[3].

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1670 książę Aleksander Zasławski założył jurydykę przy drodze Zjawienie, później od jego imienia nazwaną Aleksandrią. W XVIII wieku stało w okolicy 7 murowanych domów i 12 drewnianych dworków oraz ocalałe z pożaru w 1788 skrzydło pałacu księcia de Nassau. Następnie przy Aleksandrii miał swoją rezydencję i sklepy Seweryn Uruski. W latach 1874-1875 zbudowano w Aleksandrii szpital dla dzieci, który istnieje do dziś. Po połączeniu dróg w jedną ulicę Kopernika wzniesiono kilka wielopiętrowych kamienic, m.in. w 1911 budynek Centralnego Towarzystwa Rolniczego (obecnie Kopernika 30). W latach 20. XX wieku zbudowano gmach zaprojektowany przez Antoniego Jaworznickiego do pełnienia funkcji hotelowych, którego pierwszym gospodarzem stał się Powszechny Zakład Ubezpieczeń Wzajemnych (Kopernika 36-40).

Po II wojnie światowej przedłużono ulicę Świętokrzyską, łącząc ją z ulicą Kopernika (wcześniej kończyła się przy Nowym Świecie).

Według koncepcji z początku lat pięćdziesiątych[4] ulica Kopernika miała stanowić odciążenie Nowego Światu i przejąć ruch w kierunku północnym. W tym celu przewidziano jezdnię między Domem Partii i Muzeum Narodowym, która miała wiaduktem przechodzić nad Alejami Jerozolimskimi i dalej po wyburzeniu domów przy Smolnej i Foksalu przebiegać poszerzoną ulicą Kopernika, dalej po wyburzeniu szpitala dziecięcego dochodzić przy pomniku Kopernika do Krakowskiego Przedmieścia. Stąd wynikł kształt rozbudowy Pałacu Staszica na planie trapezu dochodzącego do przedłużonej ulicy Świętokrzyskiej.

Ważniejsze obiekty[edytuj | edytuj kod]

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Krzysztof Śmietana: Za miesiąc Świętokrzyska będzie węższa. warszawa.gazeta.pl, 2013-09-09. [dostęp 2013-10-08].
  2. Kwiryna Handke: Słownik nazewnictwa Warszawy. Warszawa: Slawistyczny Ośrodek Wydawniczy, 1998, s. 367. ISBN 83-86619-97X.
  3. Uchwała N r XLVI/1259/2012 Rady miasta stołecznego Warszawy z dnia 8 listopada 2012 r. w sprawie nazw niektórych ulic, placów, ronda i skwerów w Dzielnicy Śródmieście m.st. Warszawy. W: Dziennik Urzędowy Województwa Mazowieckiego [on-line]. mazowieckie.pl, 21 listopada 2012. [dostęp 2013-10-10]. s. 2.
  4. Wacław Ostrowski, Zespoły zabytkowe a urbanistyka, Warszawa: Arkady, 1980, ISBN 83-213-2973-X, OCLC 830256724.
  5. Michał Wojtczuk: Apartamentowiec z ekranami zamiast kina Skarpa (pol.). [dostęp 5 kwietnia 2008].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]