Ulica Podgórna w Poznaniu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
POL Poznań COA.svg Poznań
ulica
Podgórna
Osiedle Stare Miasto
Długość: 650 m
Kamienica na ul. Podgórnej nr 6
Kamienica na ul. Podgórnej nr 6
Przebieg
Ikona ulica początek T.svg al. K. Marcinkowskiego 0 m
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła ↖ ul. Św. Marcin,
← ul. Strzelecka, ul. Szkolna →
220 m
Ikona ulica z lewej deptak.svg ul. Wrocławska 300 m
Ikona ulica z prawej.svg Parking zadaszony Kupiec Poznański 350 m
Ikona ulica.svg Park Fryderyka Chopina
Ikona ulica z prawej deptak.svg ul. Zielona 550 m
Ikona ulica skrzyżowanie.svg ul. Za Bramką 600 m
Ikona ulica plac.svg Plac Bernardyński 650 m
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła ← ul. Garbary →,
ul. Dowbora-Muśnickiego ↓
650 m
Położenie na mapie Poznania
Mapa lokalizacyjna Poznania
ulica Podgórna
ulica Podgórna
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
ulica Podgórna
ulica Podgórna
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica Podgórna
ulica Podgórna
Ziemia52°24′22,8″N 16°55′48,4″E/52,406322 16,930110

Ulica Podgórna w Poznaniu (niem. Bergstrasse[1], w czasach PRL: Walki Młodych) – ulica, stromo opadająca z zachodu na wschód, łącząca Aleje Marcinkowskiego z placem Wiosny Ludów i dalej biegnąca w kierunku ul. Garbary.

W najmniejszej, neoklasycystycznej, jednopiętrowej kamieniczce, obecnie Podgórna 6 (wówczas 7) mieszkali lekarz i społecznik Karol Marcinkowski oraz Paul von Hindenburg. Po powrocie z więzienia w 1837 roku wprowadził się do niej pierwszy z nich. Ponieważ udało mu się doprowadzić do zlikwidowania panującej wówczas w mieście epidemii cholery, w dowód uznania uzyskał amnestię. W kamienicy tej mieszkał aż do śmierci w 1846, o czym przypomina tablica pamiątkowa na murze. Paul von Hindenburg, niemiecki dowódca z czasów I wojny światowej, a później prezydent Republiki Weimarskiej, urodził się w tym samym domu już rok później (w 1847). Niemcy w 1916 roku przemianowali ulicę na Hindenburgstrasse (była to jedna z ostatnich pruskich nazw nadanych w Poznaniu[1]), a w tym budynku postanowili urządzić Hindenburgmuseum, jednak nie udało im się zrealizować tego pomysłu, gdyż od 1900 roku kamienica znajdowała się w rękach polskich. Tablica upamiętniająca Hindenburga wisiała na tym budynku jedynie w latach 1939-1945 (odsłonił ją dowódca wojsk hitlerowskich na Poznań)[2].

W sąsiedniej kamienicy (nr 4, wówczas nr 5), a dokładniej w jej oficynie miał swoją drukarnię Józef Ignacy Kraszewski, zaś w samym domu mieszkała siostra Jana Henryka Dąbrowskiego.[potrzebny przypis]

4 marca 1945, po wiecu Związku Walki Młodych, który odbył się w Auli UAM, młodzież spontanicznie przemianowała nazwę ulicy Święty Marcin na Walki Młodych, co nie spotkało się z przychylnością mieszkańców miasta. 8 sierpnia 1945 ukazał się w Głosie Wielkopolskim artykuł w obronie tradycyjnego miana. W odpowiedzi Zarząd Wojewódzki ZWM, uznał racje krytyków i zaproponował przeniesienie nazwy Walki Młodych na nieodległą ulicę Podgórną, do czego ostatecznie doszło[1].

Pod numerem 8 zainaugurowano w dniu 17 kwietnia 1945 poznański Teatr Marionetek. Zorganizowała go Halina Lubicz, a sezon rozpoczęła przedstawieniem Śpiewaka leśnego Henryka Żuchowskiego. Potem teatr został przeniesiony na Święty Marcin[3].

Ulica jest przejezdna dla samochodów jedynie na odcinku od Alei Karola Marcinkowskiego do wjazdu na teren parkingu podziemnego zlokalizowanego w sąsiedztwie placu Wiosny Ludów. Dalszy odcinek w kierunku ul. Garbary jest przejezdny tylko dla pojazdów MPK Poznań.

Obiekty[edytuj]

Przypisy

  1. a b c Antoni Gąsiorowski, Nazwy poznańskich ulic. Przemiany i trwanie: wieki XIV-XX, w: Kronika Miasta Poznania, nr 3-4/1984, s.32,46-47, ISSN 0137-3552
  2. db, Obywatel Hindenburg, w: Poznań. Informator Samorządowy Metropolii Poznań, czerwiec 2013, s.9
  3. Tadeusz Kraszewski, W kręgu ludzi pióra, w: red. Tadeusz Świtała, Trud pierwszych dni. Poznań 1945. Wspomnienia Poznaniaków, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań, 1970, s.144, ISBN 83-232-0322-9

Bibliografia[edytuj]

  1. Poznań - atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2010, ISBN 978-83-7445-018-8